ขอบคุณที่เคยรักกัน ในวันที่ฉันต้องรักตัวเองให้มากกว่าเดิม

ผมมีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า รักแท้มีอยู่จริง และคนเกือบทุกคนเคยมีรักแท้ของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น เพราะสำหรับผม ผมไม่ได้นิยามรักแท้ว่า คือความรักที่คงอยู่ตลอดไป ไม่ใช่รักแบบชั่วฟ้าดินสลาย รักแท้ของผม คือ การที่ในวันเวลาหนึ่ง ของช่วงชีวิตหนึ่ง เราได้รักใครสักคนอย่างสุดจิตสุดใจ รักแบบไม่ถนอมหัวใจ รักแบบไม่ต้องกลัวความเสียใจ และเราก็ได้รับความรักนั้นกลับมา เพียงแต่ว่า สำหรับบางคน ความรักแบบนั้น ความสัมพันธ์อย่างนั้น ไม่ได้อยู่ยาวนานเป็นชีวิตหนึ่งชีวิต…

สิ่งที่เราจะเข้าใจมากขึ้นและไม่เข้าใจเลยเมื่อโตขึ้นอาจเป็นเรื่องเดียวกัน

ตอนที่เป็นเด็ก ผมเคยเข้าใจว่า ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งเติบโตขึ้น เราจะยิ่งเข้าใจเรื่องราวอะไรมากขึ้น เราจะฉลาดมากขึ้น และมีเรื่องที่ทำให้เราสงสัยได้น้อยลง ผมพบว่า จริงที่โตขึ้นเราจะสงสัยน้อยลง แต่นั่นไม่ได้เป็นเพราะว่าเราฉลาดขึ้น หรือเข้าใจอะไรมากขึ้น ที่เราสงสัยน้อยลง เป็นเพราะว่า เราเคยชินกับความไม่เข้าใจเหล่านั้นแล้ว และที่สำคัญ เรารู้สึกเหนื่อยล้า และมีเวลาน้อยเกินไป ที่จะพยายามแก้ไขในความสงสัยนั้น เราจึงเลือกที่จะเลิกสงสัย และก้มหน้ารับกับความไม่เข้าใจนั้นเสีย…

เรื่องบางเรื่องเราไม่ได้มีเวลาเศร้าได้นานนัก

เป็นความจริง ที่ความเศร้ามักจะเข้ามาอยู่ในชีวิตของเรา แม้ว่า ในความรู้สึกลึกๆ เราจะอยากหลบหนีจากความรู้สึกเศร้านั้นมากมายแค่ไหน เพราะถ้าหากเลือกได้ เราคงอยากที่จะมีรอยยิ้ม และพบเจอกับความสุข มากกว่าที่ต้องเป็นคนจมอยู่กับความเศร้า แต่ใช่แล้ว บางครั้งเราเลือกไม่ได้ ความผิดหวัง ความเสียใจ บ่อยครั้งก็ตามติดเรายิ่งกว่าเงาที่ตามตัว สะกดรอยเราผ่านวันเดือนปี ไม่ว่าเราจะพยายามหลีกหนีเท่าไหร่ ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะหนีไปได้พ้น ความทุกข์ เลยกลายเป็นเรื่องที่เราต้องเจอเป็นประจำ…

แค่คนท่ีผ่านมาเจอกันในวันที่เราต่างเหงาใจ

ความสัมพันธ์อาจเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากที่สุดเรื่องหนึ่งบนโลกใบนี้ แต่บางครั้ง ความสัมพันธ์ก็เป็นเรื่องที่เรียบง่ายเกินกว่าที่เราจะคาดเดา คนสองคน, ในวันที่เหงาใจ เหมือนล่องลอยท่ามกลางผู้คนมากมาย ชีวิตเหมือนกับว่าไร้จุดหมาย แล้วพวกเขาก็เลือกที่จะหยุด หยุดเพื่อสบตากัน หยุดเพื่อจับมือกัน หยุดเพื่อโอบกอดกัน หยุดเพื่อรักกัน ความรัก คำนี้ช่างดูยิ่งใหญ่ และครั้งหนึ่ง เราต่างรู้สึกว่า คำๆ นี้ได้แล่นเข้าผ่านหัวใจสองดวงพร้อมๆ กัน เชื่อมโยงหัวใจสองดวงจนคล้ายเป็นใจเดียวกัน…

ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็จะกลายเป็นวันเมื่อวาน

ทุกคนมีวันที่แย่ของชีวิต วันที่ความเหนื่อยมันหนัก วันที่รู้สึกว่า เราต้องรักตัวเองมากกว่าทุกวัน วันที่ถ้าเป็นไปได้ เราก็อยากขอข้ามวันนั้นไปเลย เพื่อที่จะเริ่มวันใหม่ เพราะชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย และยิ่งเราโตมากขึ้นเท่าไหร่ เราจะยิ่งพบว่า ชีวิตยิ่งซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้น และความซับซ้อนของชีวิตนั่นแหละ คือตัวบั่นทอนความสุขของคนเราได้มากที่สุด เคยไหม ที่จะมีวันบางวัน ที่เราทำอะไรก็ตามเหมือนทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจ ทำอะไรก็ผิดพลาดไปหมด และแม้เราพยายามที่จะแก้ไข เราก็ยังพบว่า มันก็ยากที่เราจะรับมือไหวอยู่ดี…

หัวใจของเราไม่ใช่ถังขยะ ที่ใช้เพื่อรองรับความรู้สึกของใคร

เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ แม้บางช่วงเวลาที่เรารู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว เราก็หลบมาอยู่คนเดียวได้แค่ชั่วขณะ แต่เมื่อถึงเวลา เราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพบเจอกับคนอื่นๆ ผู้คนรายล้อมรอบตัวเรา มีคนมากมายหลายประเภท บางคน เขาก็มาเพื่อสร้างความชุ่มชื่นหัวใจให้กับเรา ทำให้เราพบเห็นความงดงามของโลกใบนี้ แต่งเติมโลกของเราให้น่าอยู่ แต่บางคน เขาก็เข้ามาเพื่อสร้างความหม่นหมองในใจเรา ทำให้เรารู้สึกหดหู่ และสิ้นหวัง ทำให้เรารู้สึกไม่มีคุณค่าในตัวเอง วิธีที่คนไม่ดี ใช้เพื่อทำลายเราได้ง่ายที่สุด คือ การใช้คำพูดแย่ๆ…

จงยอมรับความจริงว่าเราเองไม่ได้สมบูรณ์แบบ

บ่อยครั้งความผิดหวังมีจุดกำเนิดขึ้นจากความคาดหวัง ความคาดหวังที่อยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นดั่งใจ ความคาดหวังที่ไม่ให้มีสิ่งใดผิดพลาดไปจากความปราถนา และเมื่อทุกอย่างไม่เป็นเหมือนใจ เราผิดหวัง เราเสียใจ บางที อาจเป็นเพราะว่า เราชอบเผลอคิดว่าเราจะควบคุมทุกอย่างได้ เรามักคิดว่า ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในมือของเรา และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะรับมือได้ ในบางครั้ง ใช่ อาจเป็นอย่างนั้น แต่ไม่ใช่เสมอไป เพราะในหลายครั้ง หลายหน เราก็พบว่า…

เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกรัก เมื่อนั้นเราจะรู้สึกถึงการได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่

ในขณะที่เมื่อพูดถึงเรื่องราวของความรัก ใครหลายๆ คนมักพูดถึงเรื่องการปรับตัวเข้าหากัน การหาจุดสมดุลตรงกลางระหว่างคนสองคน การยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อความรัก และใช่, เพื่อคนที่เรารัก ซึ่งผมเองก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า นั่นคือส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ และเป็นสิ่งที่เราอาจต้องทำเพื่อประคองความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนไว้ ถึงอย่างนั้น ผมก็แน่ใจว่า เพียงการประคองความสัมพันธ์ไว้ด้วยการปรับตัวเข้าหากันก็ดี หรือด้วยการเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครอีกคนหนึ่งก็ดี แค่สิ่งนั้น ผมว่ายังไม่มากพอที่จะเรียกว่าความรัก สำหรับผม ความรักคือการที่คนสองคนได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ ได้ค้นพบตัวเองในมุมที่ไม่รู้จัก ได้เป็นธรรมชาติของตัวเองอย่างที่สุด…

อย่าอายที่จะร้องไห้ออกมา ในวันที่การจากลาเป็นเรื่องจริง

ถ้าเป็นไปได้ เราคงไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็น ไม่สิ, ถ้าเลือกได้ เราคงไม่อยากร้องไห้ออกมาเลย จริงอยู่ ในบางเวลา น้ำตาก็ออกมาจากความรู้สึกตื้นตันในหัวใจ แต่ส่วนใหญ่แล้ว น้ำตาจะออกมาจากความรู้สึกเสียใจ และคงไม่มีใครที่อยากจะเสียใจ ถึงอย่างนั้น ดีใจ เสียใจ ก็เป็นธรรมชาติของชีวิตอย่างหนึ่ง เป็นธรรมชาติของชีวิตพอๆ กับการพบเจอและการจากลา เมื่อมันเป็นธรรมชาติของชีวิต นั่นแปลว่า ไม่มีใครจะเลี่ยงได้…

แค่กลับไปเป็นเหมือนตอนที่เราไม่ได้รักกัน

การจากลาไม่ใช่เรื่องที่ใครอยากเผชิญ ยิ่งกับคนที่เราเคยคิดฝันร่วมกันว่า อยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ในวันที่ข้างกายเราเคยมีใครบางคน แล้ววันหนึ่งคนข้างกายคนนั้นได้หายไป ความรู้สึกในหัวใจจะยิ่งกว่าความว่างเปล่า แต่มันคือความเศร้าที่ลึกเข้าไปในหัวใจ เป็นความเศร้าที่บาดลึกมากที่สุด มันไม่ใช่ความเศร้าของการที่เราสูญเสียสิ่งสำคัญไป แต่มันคือความเศร้าเหมือนที่เราได้สูญเสียตัวเราเองไป เพราะคงปฏิเสธไม่ได้ว่า เวลาที่คนสองคนคบกัน บางครั้ง หนึ่งบวกหนึ่งก็กลายเป็นหนึ่ง เราสองคนกลายเป็นคนหนึ่งคนเมื่อรักกัน และเมื่อคนหนึ่งคนนั้นได้หายไป เราไม่ได้เหลือแค่เราเท่าเดิม แต่เรากลายเป็นเราแค่ครึ่งเดียว กับอีกครึ่งที่สูญหายไป ความรู้สึกนั้น…