บาดแผลคือร่องรอยของประสบการณ์

  อย่ากลัวความเสียใจจนไม่กล้าทำตามความฝัน เป็นธรรมดา ที่คงไม่มีใครอยากพบเจอกับความเสียใจ หากเลือกได้ เราก็คงอยากให้ชีวิตของเราเต็มไปด้วยความสุข จะทำสิ่งใดก็พบกับความสมหวัง แต่ในความเป็นจริง ไม่มีทางเลยที่ใครจะไม่เคยพบกับความเสียใจ และยิ่งเรากลัวที่จะลงมือทำตามความฝันจนไม่เป็นอันทำอะไร บ่อยครั้งนั่นจะยิ่งทำให้เราเสียใจมากที่สุดในตอนท้าย ผมรู้จักผู้ชายคนหนึ่ง เขามีความฝันอยากมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง และเขาเองก็มีความสามารถในการทำอาหารได้เป็นอย่างดี เรียกว่า มีพรสวรรค์แบบที่ใครๆ ก็อิจฉา แต่เขาเลือกที่จะปฏิเสธเดินตามความฝันของเขา เพียงเพราะว่า เขาหวาดกลัวเกินที่จะเดินออกจากพื้นที่ปลอดภัย การเดินตามความฝัน อาจทำให้คนเราต้องผิดหวังในตอนปลาย แต่เมื่อเราได้ปฏิเสธการเดินตามความฝัน เราได้ทำให้ตัวเองต้องผิดหวังตั้งแต่ต้นแล้ว ความผิดหวังนั่นแหละครูที่ดีที่สุด ทุกครั้งที่เราเดินตามความฝัน หรือทำอะไรก็ตาม แน่นอนล่ะว่า บางครั้งเรากำลังเอาตัวเราเองไปสุ่มเสี่ยงกับความล้มเหลว และบ่อยครั้ง ที่เราเองต้องพบกับความล้มเหลวจริงๆ ซึ่งความล้มเหลวนั้น บางทีก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับชีวิตของคนหนึ่งคน ในโลกนี้ มีวิธีรับมือกับความล้มเหลวอยู่สองวิธี วิธีแรก คือ การก้มหน้า และเลือกที่จะโทษตัวเอง เพื่อจมอยู่กับความผิดหวังนั้น วิธีที่สอง คือ การเลือกที่จะขอบคุณความล้มเหลว ที่เป็นเหมือนครูสอนเรา ให้รู้ว่า เรายังมีข้อผิดพลาดตรงไหน ยังไม่เข้มแข็งตรงจุดใด เพื่อที่เราจะพัฒนาตัวเอง และทำให้ดีขึ้น จะได้ไม่ต้องพบกับความผิดหวังอีก ผมเชื่อเสมอว่า สิ่งสำคัญในการก้าวเดินไปสู่ความสำเร็จ ไม่ใช่แค่การมองหาวิธีการไปสู่ความสำเร็จเท่านั้น แต่คือการรู้ว่า เราจะรับมือกับความล้มเหลวอย่างไร... Continue Reading →

จงหาแรงบันดาลใจ จากสิ่งที่ใกล้ตัว

บางครั้ง แรงบันดาลใจ อาจไม่ใช่เรื่องที่ต้องยิ่งใหญ่เสมอไป ในความรู้สึกของคนเรา คำว่า แรงบันดาลใจ เป็นคำที่ดูใหญ่โต และดูเป็นเรื่องที่ต้องสร้างแรงกระเพื่อมให้เกิดขึ้นในหัวใจของเราขนาดใหญ่ เพื่อที่จะผลักดันเราไปสู่จุดหมายที่เราฝันเอาไว้ แรงบันดาลใจ มักเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอนาคตอันแสนไกล เรื่องของความฝันอันงดงาม เป็นความปราถนามาตั้งแต่วัยเยาว์ ผมมีรุ่นพี่รุ่นน้องคนหนึ่ง คือ นาย a. ในขณะที่พี่น้องคนอื่นของนาย a. ไม่ได้ก้าวไปยาวไกลนักจากต้นทุนของตัวเองที่มี แต่กรณีของนาย a. กลับตรงกันข้าม เขาเป็นคนเดียวในหมู่พี่น้องที่มีชีวิตที่อาจเรียกได้ว่า ประสบความสำเร็จ สามารถเขยิบชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองไปได้ไกลจากจุดเริ่มต้น และมีชีวิตที่สุขสบาย ผมเคยถาม นาย a. ว่า อะไรคือแรงบันดาลใจของนาย a. ปรากฎว่า แรงบันดาลใจของนาย a. เป็นเรื่องที่เรียบง่ายและงดงามอย่างคาดไม่ถึง เขาบอกว่า ตั้งแต่เด็ก เขาเห็นพ่อกับแม่มีชีวิตที่ลำบาก เขาเลยตั้งใจว่า โตขึ้นมาจะมีหน้าที่การงานที่ดี เพื่อให้พ่อแม่ของเขาไม่ต้องลำบากในยามชรา แรงบันดาลใจ ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราวที่ใหญ่โต ไม่ต้องมีความสำคัญระดับมนุษยชาติ แค่ความสุขสบายของคนที่เรารัก ก็อาจเป็นแรงบันดาลใจที่ดีที่สุด แรงบันดาลใจเกิดขึ้นได้ทุกวัน เมื่อแรงบันดาลใจ ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ เมื่อแรงบันดาลใจ อาจก่อเกิดขึ้นจากแง่มุมเล็กๆ แต่เป็นแง่มุมเล็กๆ ที่มีความหมายต่อชีวิต... Continue Reading →

เราควรรักตัวเองให้ได้มากกว่าที่เคยรักใครในวันที่ผ่านมาทั้งหมด

เราต่างรู้ ถึงอันตรายของความสัมพันธ์ ใช่, คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธถึงความงดงามของความรัก แต่ในอีกทางหนึ่ง ความรักก็นำพาเราไปสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และบ่อยครั้ง จุดจบที่ต้องพบเจอ คือ ความเสียใจ บนโลกใบนี้ ไม่มีใครไม่เคยมีความรัก และเช่นกัน, ไม่มีใครไม่เคยเสียใจเพราะความรัก พวกเราต่างเคยมีความรัก และเสียใจเพราะความรักมาด้วยกันทั้งนั้น เพราะความรักเป็นเรื่องราวของหัวใจคน และหัวใจคนเป็นสิ่งที่แปลก คือ สามารถมั่นคงได้อย่างมากที่สุด และสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างง่ายดายที่สุด ขึ้นอยู่กับว่า เป็นหัวใจของใคร และเป็นหัวใจที่มอบให้กับใคร แต่ถึงแม้จะรู้ถึงความน่ากลัวของความสัมพันธ์ และรู้ว่า ความรักอาจนำพาเราไปพบเจอกับความเสียใจ แต่การที่เราจะเลือกปฏิเสธความรัก ทั้งที่หัวใจเรียกร้อง อาจเป็นสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการต้องเผชิญหน้ากับความผิดหวังจากความรักเสียอีก เพราะลึกๆ แล้ว ไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่า การไม่มีความรัก เพราะการไม่กล้าที่จะรัก สิ่งสำคัญของการมีความรัก จึงไม่ใช่แค่ว่า เรารักใคร แต่คือรักอย่างไรด้วย ผมเชื่อเสมอว่า การที่เราจะรักใครได้ เราต้องเป็นคนที่รักตัวเองให้มากพอเสียก่อน เหมือนการแข่งขันกีฬา ก่อนที่เราจะลงแข่งได้ เราก็ต้องมีร่างกายที่เตรียมพร้อมมากพอ ความรักก็เป็นอย่างนั้น หากเรายังรักตัวเองไม่มากพอ ยังเห็นคุณค่าตัวเองไม่มากพอ เราก็จะไม่มีความสุข และเมื่อเราเป็นคนที่ไม่มีความสุข ไม่มีความรัก และการตระหนักในคุณค่าของตัวเอง มันก็เหมือนราวกับว่า เราปราศจากแรงดึงดูดที่จะทำให้ใครมารักเรา ในทางตรงกันข้าม... Continue Reading →

พรุ่งนี้ บางทีก็สายเกินไป วันหน้า บางเวลาก็ช้าเกินไป

  สิ่งที่คนเราอยู่กับมันในทุกๆ วัน แต่เรากลับไม่ค่อยสังเกตเห็นมันมากนัก และรู้ตัวอีกที มันก็ค่อยๆ พรากบางอย่างไปจากเราทีละนิด และนำบางสิ่งมาสู่เราอย่างช้าๆ สิ่งนั้นคือเวลา ชีวิตของคนหนึ่งคนผูกติดอยู่กับเวลา เวลาเป็นสิ่งที่ไม่หยุดหนึ่ง เคลื่อนผ่านไปทุกเสี้ยววินาที และทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านไป ก็ได้นำพาความเติบโตและความเสื่อมลงมายังเราในทุกวินาที แต่เพราะคนเราไม่ค่อยเห็นค่าในสิ่งที่เรามีอยู่ แม้กระทั่งเวลา ซึ่งเป็นสิ่งที่เรามีติดตัว เราก็กลับมองข้ามเวลาไปเช่นกัน เราไม่ค่อยรู้หรอกว่า เวลาในชีวิตของคนเรา คือนาฬิกาทราย ที่ค่อยๆ นับถอยหลัง และหมดลงไปเรื่อยๆ ที่สำคัญคือ กับนาฬิกาทราย เรายังมองเห็นได้ว่า เมื่อไหร่จะหมดลง แต่กลับนาฬิกาชีวิต เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า เมื่อไหร่จะจบลง เวลาจึงเป็นสิ่งที่มีจำกัด และอะไรก็ตามที่มีอยู่อย่างจำกัด และมีวันหมดลง คือสิ่งที่มีค่าเสมอ ใช่, เวลาเป็นสิ่งที่มีค่า แต่บ่อยครั้ง โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ หรืออาจเพราะการที่เราตระหนักถึงความสำคัญของเวลาไม่มากพอ เรามักปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไรค่า ทั้งที่ในความเป็นจริง ยิ่งเรารู้ว่า เวลากำลังหมดลงไปมากเท่าไหร่ เรายิ่งต้องใช้เวลาอย่างมีค่ามากเท่านั้น บางครั้ง เรามักคิดว่า รอไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำ วันหน้าค่อยทำ แต่ความจริง คือ เราไม่มีทางรู้เลยจริงๆ ว่า พรุ่งนี้... Continue Reading →

จงจำไว้เสมอว่า เมื่อไหร่ที่เราเดินออกมาจากชีวิตใครคนหนึ่ง มันแทบไม่มีทางกลับไป

  อารมณ์เป็นสิ่งที่ทำให้คนเราตัดสินใจสิ่งต่างๆ โดยปราศจากเหตุผลมากที่สุด บางครั้งการใช้อารมณ์นำหน้าเหตุผลก็อาจเป็นเรื่องที่ดี แต่บ่อยครั้งที่การปล่อยให้อารมณ์มานำหน้าเหตุผล คือสาเหตุของความเสียใจ ในบรรดาเรื่องราวทั้งหมดบนโลกใบนี้ที่อาจเกิดขึ้นกับชีวิตของคนๆ หนึ่ง ความรักเป็นเรื่องที่คนเราใช้เหตุผลกับมันน้อยที่สุด และใช้อารมณ์ ความรู้สึกกับความรักมากกว่าอย่างอื่น บ่อยครั้ง เราเชื่อว่า ความรักเป็นเรื่องราวที่เราต้องใช้หัวใจ และหัวใจที่มีความรัก จะช่วยให้เราพบสิ่งที่เรียกว่าความสุข เวลาเรารักใครสักคน เหตุผลจะเป็นสิ่งที่เราใช้น้อยกว่าอารมณ์ความรู้สึก เรารักใครสักคน เพราะว่า เรารักเขา การที่จะตอบว่า เรารักใครเพราะอะไร จึงเป็นเรื่องยากเย็นเสมอ เพราะเราไม่ได้รักใครด้วยเหตุผลใดๆ ในทางตรงกันข้าม อารมณ์ ความรู้สึกด้านบวก อาจนำพาสิ่งดีๆ มาสู่ความรัก แต่อารมณ์ด้านลบก็นำพาเรื่องแย่ๆ มาสู่ความรักเช่นกัน ยิ่งเรารักมากเท่าไหร่ เรายิ่งใช้อารมณ์มากเท่านั้น และยิ่งเราใช้อารมณ์มากแค่ไหน เหตุผลยิ่งลดน้อยลงไปไม่แพ้กัน บ่อยครั้ง พอคบกันไปสักพัก แม้ว่ายังรักกันมากๆ อยู่ อย่างปราศจากข้อสงสัย แต่สิ่งที่เรียกว่า อารมณ์ ก็มักจะก่อให้เกิดความสัมพันธ์ และบางครั้ง อาจเป็นสาเหตุของการจากลา เคยไหม กับเรื่องที่ดูเหมือนไม่เป็นเรื่อง แต่เพราะความรู้สึกน้อยใจ ทำให้เกิดความไม่เข้าใจ และทำให้เรารู้สึกว่า อยากเดินออกไปจากชีวิตของกันและกัน ไม่ใช่ว่าเพราะไม่รัก แต่เพราะไม่อยากเจ็บปวดจากความรักนั้นอีกต่อไป แต่สุดท้ายแล่้ว... Continue Reading →

เราปล่อยมือกันนานเกินไป เกินกว่าที่จะกลับมากุมมือกันไว้อีกครั้ง

หลายคนถามว่า ปัญหาสำคัญที่สุดที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์บ่อยครั้ง คือปัญหาอะไร แน่นอนว่า จะมีเรื่องราวมากมายหลากหลายปัญหา ที่ทำให้คนเราต้องเลือกที่จะร้างลาและแยกทางไปจากกัน แต่ปัญหาสำคัญที่หลายคนคาดไม่ถึง กลับไม่ใช่เรื่องมือที่สาม และการไม่เข้าใจกัน แต่คือ ความชาชินในความสัมพันธ์ หรือที่อาจเรียกได้อีกอย่างว่า การที่คนสองคนปล่อยมือกันนานเกินไป เพราะการที่คนสองคนปล่อยมือกันนานเกินไป เฉยชาต่อความสัมพันธ์ระหว่างกันมากเกินไป นั่นแหละคือต้นเหตุของปัญหาอื่นๆ ในความสัมพันธ์ เป็นสาเหตุที่ทำให้มือที่สามเข้ามา เป็นสาเหตุที่ทำให้คนสองคนทะเลาะกันด้วยความไม่เข้าใจ และเป็นจุดเริ่มต้นของปลายทางที่ชื่อว่า การจากลา ซึ่งการจากลาที่เกิดขึ้นจากปัญหานี้ บ่อยครั้งมักเกิดขึ้นอย่างที่เราเองไม่ทันตั้งตัว เพราะไม่ทันได้เตรียมหัวใจ เราคิดว่า ความสัมพันธ์ของเรายังดีทุกอย่าง เรารู้สึกว่า เรากับเขายังรักกันอยู่ เราเชื่อว่า ไม่มีอะไรก็ตามบนโลกใบนี้ที่จะสั่นคลอนความสัมพันธ์ของเราได้ และเพราะเราคิด เรารู้สึก และเราเชื่อแบบนั้น ทำให้เราประมาทกับความสัมพันธ์ คิดว่า อย่างไรเขาก็รักเรา คิดว่า การจากลาไม่มีอยู่จริง ทั้งที่ ยิ่งเราประมาทกับความสัมพันธ์มากเท่าไหร่ จนกลายเป็นความเฉยชาระหว่างกัน โดยไม่รู้ตัว ระยะห่างจากความสัมพันธ์นั้นจะค่อยๆ ขยายตัวมากขึ้น เปรียบเหมือนกันปล่อยมือไปจากกัน และวันหนึ่ง เรามาถึงจุดที่เราไม่รู้อีกต่อไป ว่าต้องทำอย่างไรเราถึงจะกลับมาจับมือกันได้อีกครั้งหนึ่ง อย่าคิดว่า ทุกอย่างยังดี อย่ารู้สึกว่า ทุกอย่างยังโอเค ต่อให้คบกันมานานขนาดไหน ความรักก็ยังต้องการการใส่ใจ การดูแลอยู่... Continue Reading →

ความสุขอยู่ในรายละเอียด

สิ่งที่คนเราต้องการในชีวิตมากที่สุด จะเป็นสิ่งอื่นใดไปไม่ได้นอกจาก, ความสุข เราตั้งใจเรียน เราทำงานหนัก เรามีมิตรภาพ เรามีความรัก เราเป็นผู้ให้ เราเป็นผู้รับ การกระทำต่างๆ มีความปราถนาในการมีความสุขอยุ่เบื้องหลัง ยังไม่ต้องกล่าวว่า ความสุขของแต่ละคนมีความแตกต่างกันออกไปทั้งในส่วนของนิยามและเนื้อหา แต่ใช่ไหมว่า ไม่ว่าจะเป็นนิยามอะไร หรือเนื้อหาแบบไหน ความสุขก็เป็นเรื่องราวที่ทำให้อิ่มเอมหัวใจทั้งนั้น ความสุขจึงเป็นปลายทางของแต่ละคนที่มุ่งไป และอยู่ในทุกเบื้องหลังของการคิด การตัดสินใจในเรื่องราวต่างๆ ถึงอย่างนั้น ความสุขก็ดูเป็นสิ่งที่ขาดแคลน เพราะไปถามใคร หรือพูดคุยกับใคร ก็มักจะบอกกันว่า ตัวเองไม่ได้มีความสุข และกำลังตามหาความสุขอยู่ พอถามว่า ไปตามหาความสุขจากที่ไหนบ้าง คำตอบก็มีหลากหลาย ทั้งหาความสุขจากใบปริญญา หาความสุขจากเงินเดือน เงินโบนัส หาความสุขจากหัวใจของใครสักคน หาความสุขจากสถานที่ท่องเที่ยว เหมือนมีที่มากมายให้เราได้ตามหาความสุข แต่ใช่ไหมว่า แต่ละอย่างก็ช่างดูไกลและไม่ยั่งยืน คงจะดีถ้า ความสุขเป็นสิ่งที่หาได้ง่ายกว่านั้น และอยู่กับเราได้ทุกๆ วัน ซึ่งในความเห็นของผม ความสุขไม่ใช่เรื่องที่ต้องไปตามหา หรือว่า ครอบครอง แต่ความสุขคือสิ่งที่มีอยู่แล้ว และเกิดขึ้นในทุกๆ วัน แต่เนื่องจากว่า ความสุขอาจอยู่ในรายละเอียด ทำให้ท่ามกลางวิถีชีวิตที่เร่งรีบและมุ่งไปข้างหน้า เราก็เผลอมองข้ามผ่านความสุขนั้นไป ถ้าเราใช้ชีวิตให้ช้าลง และมองรอบข้างมากขึ้น... Continue Reading →

ยิ่งอายุมากขึ้น เรายิ่งพบว่า การโตขึ้นมันไม่ง่าย

ตอนเด็ก เรามักรู้สึกว่า ชีวิตของเราขาดอิสระในการตัดสินใจ หากเลือกเป็นไปได้ เราอยากโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ เพราะเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เราคงทำอะไรได้อย่างใจปราถนามากขึ้น อยากจะไปไหน อยากซื้ออะไร อยากทำสิ่งใด อยากคบกับใคร ไม่ต้องร้องขอการอนุญาตจากผู้อื่น แต่สามารถทำได้ตามใจตน อาจเพราะว่า เรามองผู้ใหญ่จากสายตาของคนนอก เราเลยไม่รับรู้ว่า ผู้ใหญ่หนึ่งคนต้องแบกรับกับภาระอะไรไว้บ้าง จนวันที่เราเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่นั่นแหละ เราถึงได้รู้ว่า การเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย และใครหลายคน ยังบอกว่าถ้าหากชีวิตสามารถย้อนเวลาได้่ ก็ปราถนาที่จะขอย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะอย่างน้อยจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับความกดดัน และภาระความรับผิดชอบมากมายอย่างวัยผู้ใหญ่ เป็นเรื่องแปลก แต่เป็นเรื่องแปลกที่เข้าใจได้ เด็กอยากเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ ส่วนผู้ใหญ่เอง ก็อยากย้อนวันวัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ได้เป็นเพราะอะไร ไม่ได้เป็นเพราะเราเป็นผู้ใหญ่ และไม่ได้เป็นเพราะเราเป็นเด็ก แต่เป็นเพราะว่า ไม่ว่าเราจะเป็นเด็กหรือเป็นผู้ใหญ่ก็ตาม เราไม่เคยพอใจในสิ่งที่เราเป็น เราไม่เคยพอใจในสิ่งที่เรามี สองสิ่งที่เราคิดว่าดีเสมอ คือ อดีตกับอนาคต แต่เราไม่เคยใช้ชีวิตเพื่อชื่นชมความงดงามของปัจจุบันอย่างแท้จริง จริงอยู่ที่ เมื่อยิ่งโตขึ้น เราจะยิ่งพบว่า การเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่าย แต่ก็อย่าลืมว่า ครั้งหนึ่งเราเคยปราถนาการเติบโตสักแค่ไหน เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเราจะเป็นเด็ก หรือว่าเราเป็นผู้ใหญ่ หากเราพบเจอความสุขในวัยที่เราเป็นให้เจอ แม้ทางที่เรายืนอยู่อาจไม่ได้ง่ายไปอย่างที่คิดฝัน แต่ก็คงไม่ยากเกินไปที่เราจะยิ้มให้ตัวเองได้ในทุกวัน  

แด่ความเปราะบางของความสัมพันธ์

  เรารู้สึกเสมอมาว่า ความรักไม่เคยจะเป็นเรื่องง่ายเลย ความรักทั้งซับซ้อน เข้าใจยาก ความรักทั้งดูไม่มีเหตุผล และยากจะคาดเดา ผู้เชี่ยวชาญด้านความรัก จึงมักไม่ใช่ผู้ที่ประสบความสำเร็จด้านความรัก ตรงกันข้าม กลับเป็นผู้ที่ล้มเหลวกับความรักมานับครั้งไม่ถ้วน ความสัมพันธ์เป็นเรื่องที่อ่อนโยน เราต้องใช้ระยะเวลาในการให้ความสัมพันธ์นั้นค่อยๆ เติบโต และงดงาม ใส่หัวใจของเราลงไปในความรัก ใส่ความใส่ใจ ใส่รายละเอียดลงไปในทุกเรื่องราว ความรักเกิดขึ้นยาก และรักษาไว้ได้ยากยิ่งกว่าหลายเท่าตัว เพราะความรักนั้น แท้จริงแล้วเปราะบาง เพราะความสัมพันธ์นั้น แท้จริงแล้วยิ่งเปราะบาง เวลาที่เรารักใคร แน่นอนว่า เราต้องมีความปราถนาที่จะให้ความสัมพันธ์นั้นคงอยู่ไปแสนนาน คงจะดีถ้าความรักของเรากับเขาคงอยู่ตลอดกาล จนเป็นความรักนิรันดร์ ทว่า พอเราเติบโตขึ้น และพบเจอกับสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต เราพบว่า มันไม่เคยง่ายเลยที่จะรักษาความรักเอาไว้ เรามักเข้าใจกันมาโดยตลอดว่า ความรักมักพังลงเพราะความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ แต่ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่คนเราจะทำลงไปได้ในความสัมพันธ์ คือการละเลยการใส่ใจในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เสมอมา โดยไม่ตั้งใจ ความรู้สึกมั่นใจในความรักก็ดี ความอยู่ตัวของความสัมพันธ์ก็ดี หรืออาจเป็นความชินชาก็ดี สิ่งเหล่านี้ทำให้เรารักอย่างประมาท และเมื่อเราประมาทกับเรื่องใดก็ตาม ไม่เว้นแม้แต่ความรัก นั่นคือ ความเสียใจจะกลายเป็นปากเหวที่เฝ้ารอเราอยู่ข้างหน้า และเรากำลังเดินหลับตา โดยไม่รู้ตัวว่า ขอบเหวอยู่ตรงไหน จนกว่าจะก้าวตกลงไป... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: