คุณยังอยู่เสมอในความคิดถึงหลังจากนั้น

พอผ่านวัยและวันของชีวิตมาถึงจุดหนึ่ง
ผมก็พบความจริงบางอย่าง
แม้มันอาจดูเป็นความจริงที่โหดร้าย
และเราอาจอยากปฏิเสธที่จะยอมรับ
แต่กฎของความจริง
คือต่อให้เราพยายามจะหลีกหนีแค่ไหน
ความจริงก็จะยังเป็นความจริงอยู่เสมอ

ความจริงที่ผมพบคือ
คนเราเกิดมาเพื่อพบเจอและลาจากกันไป
เป็นอย่างนี้ไม่มีที่สิ้นสุด

บางครั้งเราจากกันตอนที่ยังมีลมหายใจ
บางครั้งเราจากกันตอนที่ความไม่จีรังของชีวิตกำลังแสดงผลงานของมัน
แต่ไม่ว่าเราจะจากกันในตอนไหน
ในเวลาใด

ใช่, สุดท้ายเราทุกคนต้องจากกัน

แม้อาจดูเหมือนว่าโหดร้าย
แต่ธรรมชาติไม่ได้ใจร้ายกับเราเกินไปนัก
ชีวิตได้สร้างสิ่งหนึ่งไว้กับเรา
เพื่อที่จะเก็บคนๆ หนึ่งให้อยู่กับเราได้ตลอดไป
เท่าที่สมองและหัวใจของเราจะทำได้

เราเรียกสิ่งนั้นว่า ความคิดถึง

และความคิดถึงนั่นเองเป็นเครื่องมือที่เราจะใช้เพื่อเรียกความทรงจำ
โดยเฉพาะความทรงจำเรื่องของคนที่สำคัญ
ที่ต่อให้นานวันแค่ไหน
เรื่องราวของเขาจะอยู่ในหัวใจของเราเสมอ

แม้จะสิบปี หรือยี่สิบปี หรือกระทั่งวันสุดท้ายของเรา
เขาก็จะยังไม่เลือนหายไป

ในชีวิตคนหนึ่งคน
มันจะมีบางคนที่เราคิดถึงเขามากเป็นพิเศษ
จนเรารู้สึกราวกับว่า
ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขา

และต่อให้เขากับเราไม่ได้พบเจอกันมานานแสนนานเท่าไหร่
ความรู้สึกของเรา ความทรงจำของเรา
ก็จะบอกกับเราว่า เขายังอยู่กับเราเสมอ

ในรูปแบบของความคิดถึงหลังจากนั้น

เป็นความคิดถึงที่จะฝังรากลึกและผลิดอกออกผลงดงามในหัวใจของเรา
ตลอดกาล

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s