เรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเองให้เป็น

จริงอยู่ว่า
เราเกิดมาตัวคนเดียว
และจะจากโลกนี้ไปเพียงลำพัง

แต่ว่าระหว่างที่เราใช้ชีวิตอยู่
ชีวิตได้พัดพาผู้คนมากมายให้เราพบเจอ
จนอาจบอกได้ว่า
เราแทบจะไม่เคยอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้จริงๆ

ตอนเด็ก เรามีพ่อแม่
ในโรงเรียนเรามีเพื่อนๆ มีครู
ที่มหาวิทยาลัย เรามีเพื่อนๆ มีอาจารย์
จบมา เราก็ยังมีเพื่อนร่วมงาน
และบางคนก็มีคนรัก มีลูก

แม้เราจะบอกว่าเราเกิดมาคนเดียว
แต่ว่าชีวิตของเรารายล้อมด้วยผู้คนอยู่เสมอ

ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี
เพราะในความเป็นจริง
เราทุกคนไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
การมีคนเดินร่วมทางกันไป
เราต่างจะช่วยเติมเต็มในส่วนที่หายไปของกันและกัน

แต่ถึงอย่างนั้น
ก็ไม่ทุกเวลาหรอก
ที่จะมีคนอื่นอยู่กับเรา
และมันก็จะมีบางเวลา
ที่เราควรจะอยู่กับตัวเองบ้าง

อาจเป็นเพราะเราถูกเติมเต็ม
ด้วยความสุขของการมีผู้คนอยู่ข้างๆ
ทำให้เรายอมรับไม่ค่อยได้
เมื่อถึงเวลาที่เราต้องอยู่เพียงลำพัง

ทั้งที่การอยู่เพียงลำพังบ้าง
บางครั้งก็ดี

ในหนึ่งวันเราพูดคุยกับผู้คนมากมาย
แต่เคยไหมที่เราจะพูดคุยกับความรู้สึกของตัวเอง

ในหนึ่งชีวิตเราอาจโอบกอดใครมาหลายครั้ง
แต่เคยไหมที่เราจะโอบกอดตัวเอง

ในหนึ่งชีวิตเราอาจเคยบอกรักใครต่อใคร
แต่เคยไหมที่เราจะบอกรักตัวเราเอง

ท้ายที่สุดแล้ว
คนที่มีความสุขกับชีวิต
ไม่ใช่คนที่มีใครๆ อยู่ข้างกายมากมาย

แต่คือคนที่อยู่กับตัวเองได้
และเป็นคนที่รักตัวเองเป็น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: