ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ที่ผ่านมาผมมองผ่านคุณไปได้อย่างไร

เมื่อถึงวัยหนึ่ง
เราจะรู้สึกว่า เรากำลังตามหาบางอย่างอยู่
ตามหาความรัก
จากคนหนึ่งคน
ที่เขาจะรักเราจริง
ตามหาคนรัก
คนที่เขาจะไม่ทอดทิ้งเรา
ไม่ว่าอย่างไร

ผมก็เป็นคนนั้น
คุณก็เป็นคนนั้น
คนที่มองหาความรัก
จากใครสักคน
แล้วคาดหวังว่า
ความรักนั้นจะเป็นของเรา

เราออกตามหา
เจอคนที่คิดว่าใช่
แล้วพบว่าเขาไม่ใช่
เราเดินบนเส้นทาง
ที่คิดว่าถูกทาง
แต่เราก็ต่างหลงทางมาตลอด

จนวันหนึ่ง
วันที่ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมระหว่างเรา
คุณ, เพื่อนผมคนหนี่ง
ได้บอกผมด้วยประโยคสั้นๆ
ในวันที่พระจันทร์เป็นวงเสี้ยว
“เราชอบแก”

ผมอึ้ง
ไม่ตอบอะไรคุณ
ผมนิ่ง
คุณนิ่งยิ่งกว่า

“ขอโทษนะ เราไม่ได้รู้สึกกับแกเกินกว่าเพื่อน”
ผมทลายความเงียบ
ด้วยความเงียบยิ่งกว่า

ไม่มีประโยคใดจากผมอีก
ไม่มีประโยคใดจากคุณอีกเช่นกัน
มีแต่น้ำตาของคุณ
กับการจากลา
ที่ผมเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้น

เราห่างกันออกไป
กลายเป็นคนอื่น
โดยไม่ได้ทำอะไร
แต่เราค่อยๆ หายไปจากความคิดของกันและกัน

โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า
ผมไม่เคยหายไปจากความคิดถึงคุณ

ผมใช้ชีวิต
แล้วคิดเอาเองว่าตัวเองมีความสุข
เจอผู้คนคนแล้วคนเล่า
ที่แม้เริ่มต้นกันด้วยรอยยิ้ม
แต่จบลงที่น้ำตาเสมอ

ผมหวังสักวันจะเจอรักแท้
และคนเหล่านั้นก็คาดหวังว่า ผมจะเป็นรักแท้ของเขา
เราต่างผิดหวัง

เพราะเราที่เป็นจริง
ไม่ได้เป็นจริงอย่างเราที่เขาฝัน

แตกหัก
ล่องลอย
เปราะบาง
พังทลาย

แต่แล้ว…
ผมก็ได้พบคุณอีกครั้ง
แปลกที่แม้ผมเคยทำให้หัวใจคุณแตกสลายไปแล้ว
แต่ผมกลับรู้สึกได้ว่า
หัวใจของคุณยังเป็นเหมือนดวงเดิมกับวันนั้น

ผมมองข้ามผ่านคุณไปได้อย่างไร
มองผ่านความรักที่ผมตามหามาตลอดชีวิต

หรืออาจเพราะเราทุกคนต่างเอาแต่มองหา
เลยลืมที่จะมองเห็นสิ่งที่มีค่ากับเราจริงๆ

จากนี้ผมจะไม่มองอะไร
แต่คุณจะอยู่ในดวงตาของผมเสมอ
เมื่อเราอยู่ในหัวใจของกันและกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s