เส้นขนานสองเส้นมองเห็นกันและกันตลอดเวลา แต่ไม่เคยมาบรรจบกัน, เราก็เป็นเช่นนั้น

ทุกครั้ง
ที่เราสองคนเจอกัน
ลึกๆ เราต่างรู้สึกอะไรบางอย่างร่วมกัน

เป็นความรู้สึกว่า
ระหว่างเราสองคน
เราน่าจะเป็นให้กันได้มากกว่าวันทุกวันที่ผ่านมา

แต่เราก็ไม่เคยเป็นได้มากกว่านั้น
แต่เราก็ไม่เคยห่างหายกันไปไหน
เราสูดกลิ่นกายของกันและกัน
เหมือนว่า นั่นคือลมหายใจของเรา
โดยไม่แม้แต่จะสัมผัสผิวกาย
เพราะเรารู้ว่า เราไม่มีสิทธิ
ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกของเราก็ใกล้ชิดกันมากกว่าที่ใครจะเคยใกล้ชิดเรา

โลกนี้มีหลุมรักมากมาย
บางครั้งเป็นฉันที่ตกหลุมรักคนอื่น
บางเวลาเป็นเธอที่ตกหลุมรักคนอื่น
แต่ในหลุมรักนั้น อยู่ในหลุมรักที่ใหญ่ยิ่งกว่า

หลุมรักที่เราสองคนตกหลุมรักกันและกัน

แต่ทุกครั้ง
ที่ใครคนหนึ่งจะเอื้อมมือออกไป
ก็จะมีอีกคน
ที่เก็บมือนั้นเอาไว้
ไม่ยอมไปจับมือของใครอีกคน

ทำเหมือนกับว่า
การที่เราสองคนจะใช้ลมหายใจร่วมกัน
จะกลายเป็นการสิ้นสุดลงของบางสิ่ง

เราจึงทำได้แค่หายใจ
เป็นลมหายใจที่ใกล้ๆ กัน
เฝ้ามองดูชีวิตของอีกคน
พบเจอ ผูกพัน และจากลา
หัวเราะ มีความสุข และสิ้นหวัง
กับคนอื่นๆ ที่เข้ามาในชีวิต

ทำราวกับเราเป็นเส้นขนานสองเส้น
ที่หวาดกลัวการบรรจบกัน
แต่เลือกที่จะมองความเป็นไปของกันและกันในมุมๆ เดิม ตลอดไป

อาจเพราะเราต่างกลัว
กลัวว่า เมื่อความฝันกลายเป็นความจริง
ความฝันจะไม่ใช่ความจริง
กลัวว่า เมื่อเรากลายเป็นคนรักกันแล้ว
ความรักของเราจะลดลง
กลัวว่า การอยู่ข้างๆ กัน
อาจทำให้เราไม่คิดถึงกันอีกต่อไป

เราจึงเป็นได้แค่นั้น
เส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน
คอยส่งยิ้มให้อีกฝ่ายจากมุมหนึ่ง
ด้วยสายตาแบบที่มีแต่เราจะเข้าใจ

จนกว่าโลกของใครคนหนึ่ง
จะแตกสลายไปก่อนกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s