จดหมายถึงตัวฉันเองตอนอายุ 15 จากชายอายุ 30

สวัสดีหนุ่มน้อย
ถ้าความทรงจำของฉันยังไม่ได้ผิดเพี้ยนมากจนเกินไปนัก
เมื่อ 15 ปีก่อน ณ ตอนนี้
นายน่าจะกำลังง่วนอยู่กับการเรียน
รวมถึงการหาช่องทางที่จะศึกษาต่อระดับมัธยมปลาย
พร้อมกับคิดว่า ภาระของการพ้นจากคำนำหน้าว่า “เด็กชาย” กลายเป็น “นาย”
ช่างดูหนักหน่วง และเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่

ถ้าฉันจำไม่ผิด
ตอนนั้นนายกำลังมีความรัก
และคิดว่า นั่นคือความรักที่ยิ่งใหญ่
หญิงสาวคนนั้นคือคนที่นายจะรักตลอดไป
เป็นคนสุดท้ายของชีวิต
นายจินตนาการไม่ได้เลยว่า
โลกภายภาคหน้าที่ไม่มีหญิงสาวคนนั้น
นายจะอยู่ไปได้อย่างไร

ตอนนั้น
นอกจากความรักแล้ว
อีกสิ่งหนึ่งที่นายให้น้ำหนักและคุณค่า
คือมิตรภาพจากคำว่า เพื่อน
นายคิดว่า เพื่อนคือสิ่งที่นายจะต้องยึดเหนี่ยวเอาไว้ให้เหนียวแน่น
เพื่อนคือคนที่นายจะทำตาม
เพื่อนคือคนที่นายจะยอมเอาทุกอย่างเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือ
สำหรับนายในวัยนั้น ยอมแลกทุกอย่างในชีวิตก็อาจได้เพื่อเพื่อน

ในวัยวันนั้น
นายกำลังแสวงหาชีวิต
ว่าสิ่งใดกันคือความฝันของนาย
สิ่งใดกันที่นายชอบและเป็นตัวตนของนาย
สิ่งที่นายมีความสุขที่จะทำ

และแน่นอน
ฉันจำได้ดี
ตอนนั้นนายดื้อกับพ่อแม่มาก
นายคิดว่า นายกำลังเป็นผู้ใหญ่แล้ว
คำพูด ความคิด ความเชื่อของพ่อแม่
ไม่น่าจะถูกต้องเหมือนของนาย
ที่สำคัญ นายยังรำคาญพ่อกับแม่มากด้วย ยอมรับกับฉันดีๆ เถอะ

นี่คือสิ่งที่ฉัน – นายตอนอายุ 30 (ใช่, นายเองแหละ)
มีอะไรที่อยากจะบอกนาย

ภารกิจหน้าที่ที่นายคิดว่ายิ่งใหญ่และหนักหน่วงของวัยเรียนนั้น
เมื่อนายเติบโตขึ้นมา ยังมีภารกิจอีกมากมายที่หนักกว่า เหนื่อยกว่า มากมายนัก
จงอดทนตั้งใจเรียน เพราะนั่นคือช่วงเวลาที่นายจะเก็บสะสมความรู้ไว้ได้มากที่สุด
เพื่อที่นายจะมีความพร้อมในวันที่นายเติบโตเป็นผู้ใหญ่

กับเรื่องราวของความรัก
ฉันอยากบอกนายว่า
หลังจากแยกย้ายไปกับคนที่นายคิดว่า เป็นรักสุดท้ายของนายแล้ว
นายยังจะเจอความรักอีกมากมายหลายครั้ง
สมหวัง ผิดหวัง
ฝากบาดแผลไว้ให้กันและกัน
แต่สุดท้ายทั้งนายและเธอที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ก็ไม่มีใครตายเพราะความรัก หรือความผิดหวังจากความรัก
ได้แต่เก็บความเสียใจเอาไว้และเดินหน้าต่อไป

สำหรับเพื่อนนั้น
ในวันนี้เพื่อนเหล่านั้นของนาย
ได้แยกย้ายไปเผชิญกับโลกของตนเอง
มีชีวิตของตัวเอง มีเพื่อนใหม่ของตัวเอง
แต่ความทรงจำเรื่องราวมิตรภาพในตอนนั้น
ก็จะยังคงต่อติดในหัวใจของกันและกันเสมอ

ช่วงเวลาของการแสวงหาตัวตน – ความหมายในชีวิตของนาย
ไม่ได้จบสิ้นลงในช่วงแค่วัยรุ่นอย่างที่นายคิด
เมื่อนายเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่
นายก็ยังจะต้องเจอเรื่องราวมากมายให้นายเรียนรู้
ความชอบ ประสบการณ์ใหม่ๆ มากมายจะยังรอนายอยู่เสมอ
เหมือนราวกับไม่มีวันหมดสิ้นไป
จนกว่านายจะหมดลมหายใจ

เรื่องสุดท้ายที่ฉันอยากบอกกับนาย
นายอาจไม่เชื่อพ่อแม่ได้
นายอาจดื้อกับพ่อแม่บ้างได้
แต่นายอย่าได้รำคาญพ่อแม่เลย
เมื่อถึงวัยหนึ่ง นายจะรู้สึกว่าวันเวลาของพ่อแม่ผ่านไปไวจนนายเองก็ตกใจ
และวันหนึ่ง นายจะรู้ว่า ไม่มีใครที่จะรักและหวังดีกับนายได้เท่าพ่อแม่ของนายเลยจริงๆ

นายไม่จำเป็นต้องเชื่อฉัน
เพราะฉันเองในวัย 30 ก็ยังต้องพบเจออะไรอีกมากมายให้เรียนรู้ในชีวิต
ฉันตอนอายุ 50 อาจคิดไม่เหมือนฉันตอนนี้ก็เป็นได้

ฉันขอแค่นายอย่ากลัว
อย่ากลัวที่จะรัก
อย่ากลัวที่จะฝัน
อย่ากลัวที่จะใช้ชีวิต

จงจำเอาไว้ว่า ชีวิตข้างหน้าของนายยังอีกยาวนานนัก
เผื่อใจไว้ให้กับการเรียนรู้เสมอ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: