เราต่างมีบาดแผลเป็นของตัวเอง

ผมเป็นคนที่มีแผลตามตัวไม่น้อยเลยล่ะครับ
จะบอกว่า เป็นเพราะความโชคร้าย
ก็ดูจะเป็นคนที่ชอบโยนความรับผิดชอบให้กับโชคชะตามากจนเกินไป
เอาจริงๆ คงต้องบอกว่า เป็นเพราะความไม่ค่อยระมัดระวังตัวของผมเองมากกว่า

น่าสังเกตไหมครับว่า
บาดแผลส่วนใหญ่มักเกิดในช่วงเวลาที่เราเป็นเด็ก
ยิ่งเราอายุน้อยมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสเกิดแผลง่ายมากเท่านั้น
แต่พอโตขึ้น จนถึงวัยชรา
บาดแผลใหม่ๆ จะลดน้อยลง
เหลือแต่รอยแผลเป็น
กับบาดแผลในความรู้สึกของหัวใจที่ยังคงอยู่

ผมเชื่อว่า
เราทุกคนต่างมีบาดแผล รอยแผลเป็นของตัวเองด้วยทั้งนั้น
ตอนที่รอยแผลนั้นเกิดขึ้นใหม่ๆ
เราจะรู้สึกว่า เป็นกังวล อยากให้รอยแผลนั้นหายไป
แต่น่าแปลกที่พอเราอายุมากขึ้น
แม้รอยแผลนั้นยังอยู่
แต่เรากลับรู้สึกถึงการมีอยู่ของมันน้อยลง
และอาจไม่ได้รู้สึกกังวลใจกับบาดแผลนั้นอีกต่อไปแล้ว

บาดแผลก็เหมือนความผิดพลาดในชีวิต
คนเราทุกคนเคยทำผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้น
ตอนที่ความผิดพลาดเกิดขึ้นกับเรา
เราจะรู้สึกว่า ความผิดพลาดนั้นช่างเป็นเรื่องใหญ่
และเราก็อยากให้ความผิดพลาดนั้นเลือนหายไป
เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมา

แต่ในความเป็นจริง
บางความผิดพลาดก็จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต
เหมือนกับรอยแผลเป็น
แต่ความผิดพลาดนั้นจะไม่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไปแล้ว

เป็นแค่ร่องรอยในความทรงจำ
เตือนย้ำไม่ให้เราทำผิดพลาดอย่างเดิม

เป็นแค่ร่องรอยระหว่างทาง
ให้รู้ว่า เราเคยผ่านอะไรมาบ้าง

เท่านั้นเอง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s