โตขึ้นจึงรู้ว่า… จงเห็นค่าในสิ่งที่มี

เราเริ่มต้นจากการไม่มีอะไร
ไม่มีอะไรเลยสักอย่างที่เป็นของเรา
มนุษย์เริ่มจากศูนย์
แล้วค่อยๆ สะสม
จากไม่มีกลายเป็นมี
จากศูนย์เรานับไปเรื่อยๆ เหมือนไร้ที่สิ้นสุด
เป็นอเนกอนันต์ของความปราถนา

ธรรมชาติของคนเรา
มักอยากมีในสิ่งที่เราไม่มี
และมองข้ามคุณค่าของสิ่งที่เรามีไป
แต่พอจะเสียสิ่งที่เรามีไป
เรากลับเสียใจ
เรากลับเสียดาย
กลับมามองเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น

กับความสัมพันธ์
เราทุกคนเกิดมาตัวคนเดียว
ไม่มีใครที่เกิดมาพร้อมกับคนรัก
เราใช้เวลาทั้งชีวิตของเรา
เพื่อตามหาใครบางคนที่จะเป็นความรักแท้

บางคนตามหาทั้งชีวิต
บางคนใช้เวลากว่าครึ่งค่อนชีวิตเพื่อตามหา
และหลายๆ คน ต้องเสียน้ำตาให้กับความไม่จริงจังของความสัมพันธ์นับครั้งไม่ถ้วน
จนกว่าจะได้เจอคนที่เขารักเราจริงๆ

แต่เหมือนที่บอกไป
เรามักมองข้ามคุณค่าในสิ่งที่มี
อยากได้ในสิ่งที่เราไม่มี
และเสียใจเมื่อกำลังจะเสียสิ่งที่มีไป

กับความสัมพันธ์
ไม่มาก ไม่น้อย
เราก็ทำตัวแบบนั้น
เราโอบกอดกันแน่นในวันแรกของรัก
แต่พอเมื่อเรารักกันนานขึ้น
อ้อมกอดนั้นกลับคลายลงตามวันเวลา

จากความสนิท
กลายเป็นความห่างเหิน
จนบางครั้ง
ก็ถึงจุดที่เราเอื้อมมือไม่ถึงกันอีกต่อไป

คงจะดีนะ
ถ้าเราไม่ต้องรักกันมากขึ้นในทุกๆ วัน
แต่เพียงแค่สามารถรักษาความรู้สึกวันแรกที่เรารู้ตัวว่ารักกันไว้
เราจะได้กอดกันแน่นๆ

ไม่ปล่อยมือไปจากกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s