หากการจดจำจะให้เธอเสียใจ ไม่เป็นไรหรอกที่จะลืมเขา

ขึ้นชื่อว่า ความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะใช้ระยะเวลาในการคงอยู่สักเท่าไหร่ เป็นวัน เป็นเดือน และเป็นปี แต่เชื่อว่า เมื่อเกิดขึ้นแล้ว เราไม่มีทางที่จะลบเลือนความสัมพันธ์นั้นลงไปได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่มีความรู้สึกพิเศษซ่อนอยู่ ความสัมพันธ์ในนามของคนรัก หรือแม้กระทั่งความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นในนามของการเป็นคนรัก แต่เป็นความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในความรู้สึกของการมีความรัก ความสัมพันธ์เหล่านี้ ไม่ว่าจะผ่านมานานสักแค่ไหน แต่มักหยั่งรากลึกฝังลงในหัวใจของเราเสมอ

เมื่อเวลาผ่านไป แน่ล่ะว่า เรื่องราวใหม่ๆ ผู้คนที่เข้ามาในชีวิต อาจทำให้ความสัมพันธ์ในวันเก่าเป็นภาพที่จางลงไปในความรู้สึกของเราบ้าง แต่การที่ภาพเหล่านั้นจางลงไป ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะลบภาพเหล่านั้นออกไปจากหัวใจของเราได้จริงๆ ในทางตรงกันข้าม สถานที่บางสถานที่ ภาพยนต์บางเรื่อง หรือแม้กระทั่งเพลงบางเพลง บางทีก็ยังทำหน้าที่ของเครื่องย้อนเวลาที่นำพาความรู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ กลับมาหาเราเสียทุกที

บางคน ความทรงจำของเรื่องราวเหล่านั้นเป็นเหมือนกำลังใจ ที่ทำให้หัวใจมีรอยยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องราวดีๆ แต่กลับบางคน ภาพความทรงจำเหล่านั้นไม่ต่างอะไรจากคมหนามของอดีตที่คอยทิ่มแทงบาดแผลทุกครั้งที่คิดถึง แต่ก็เป็นเราเองที่ไม่ยอมจะลืมเรื่องราวเหล่านั้น เพราะคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น แล้วรู้สึกว่า สิ่งที่ผ่านมามีค่าต่อหัวใจ แม้สุดท้ายจะทำให้หัวใจของเราต้องเจ็บปวดแสนสาหัสด้วยเช่นกัน

บางที เราต้องถามใจของเราเองว่า การคิดถึงเขา การจดจำเรื่องราวเหล่านั้นไว้ การยอมให้อดีตยังคงติดตามเราอยู่ในปัจจุบัน เป็นการทำร้ายหัวใจของเราเองหรือเปล่า ถ้าคำตอบคือไม่ การที่เราจะยังคงจดจำเขาต่อไป คิดถึงเขาต่อไป รู้สึกดีๆ กับวันเวลาเก่าๆ ต่อไป คงไม่ใช่ความผิด แต่ถ้าการจดจำเรื่องราวเหล่านั้น การคิดถึงเขามีแต่จะเพิ่มความเจ็บปวดในหัวใจ เราก็คงต้องบอกตัวเองให้ยอมปล่อยเขาไปกลายเป็นอดีตจากหัวใจของเราเสียที

วิธีการที่จะลืมใครสักคนที่ดีที่สุด อาจไม่ใช่การพยายามลืมเขา อาจไม่ใช่การพยายายามทำเป็นเหมือนว่า เรื่องราวเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้น เพราะเราไม่มีวันทำได้ สิ่งใดเคยเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นจะอยู่คงเสมอ แม้จะเจือจางลง แต่จะทิ้งร่องรอยเอาไว้ในความทรงจำ และยิ่งเราพยายามทำเป็นลืม กลับยิ่งเหมือนเราไปกระตุ้นร่องรอยนั้น การที่เราอยากจะลืมใครสักคนวิธีที่ดีที่สุด คือ การยอมรับความจริง ยอมรับว่า เขาเป็นอดีต ยอมรับว่า ทุกอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนมา ยอมรับให้ได้ และเลือกที่จะมองไปข้างหน้าให้บ่อยกว่ามองย้อนกลับข้างหลัง

ให้อดีตเป็นเครื่องเตือนใจ มากกว่าจะเป็นเรื่องราวที่ตอกย้ำความรู้สึกเสียใจ.

Published by kidmakk

นักเขียน ณ โลกออนไลน์ | เจ้าของนามปากกาคิดมาก | มีผู้ติดตามในทวิตเตอร์กว่าหนึ่งล้านเจ็ดแสนคน และกดถูกใจในเฟซบุ๊คกว่าเจ็ดแสนคน | ผลงานหนังสือ 'กฎข้อนึงของความสัมพันธ์' (2561) 'ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ' (2561) 'คิดมากไปหรือเปล่า' (2561) ‘จุดหมายอยู่ในทุกๆก้าว’ (2560) 'โตขึ้นจึงรู้ว่า' (2560) เศร้าเสียให้พอแล้วพาชีวิตไปต่อนะ' (2559) 'ไม่มีความเศร้าที่สูญเปล่าบนโลกใบนี้' (2559) 'ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังงดงาม' (2559) 'ให้หัวใจได้หายใจ' (2558) 'ไม่เอาน่ะอย่าคิดมาก' (2558) , 'ฟ้าไม่เคยมืดเกินมองเห็นดาว' (2555)

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: