เมื่อไหร่ก็ตามที่เราคิดถึงกันน้อยไป เราอาจเริ่มไม่ได้แคร์กันจริงๆ

เคยมีคนถามผมว่า คนรักกันต้องคิดถึงกันบ่อยแค่ไหน
ผมตอบไปว่า ไม่จำเป็นหรอก ที่คนรักกันจะต้องคิดถึงกันตลอดเวลา
ในความจริงชีวิตของแต่ละคนมีภารกิจหน้าที่ต่างๆ ให้เราต้องคิดถึงกันเป็นจำนวนไม่น้อย
การเอาแต่คิดถึงกันทั้งวัน อาจเป็นเรื่องที่ดูรบกวนประสิทธิภาพการใช้ชีวิตเสียด้วยซ้ำ

แต่อย่างน้อย แม้คนรักกันจะไม่จำเป็นต้องคิดถึงกันทั้งวัน
แต่คนรักกันควรคิดถึง “ความรู้สึก” ของกันและกัน

ใช่ครับ
เราไม่ต้องคิดถึงกันตลอดเวลาก็ได้
แต่ความรู้สึกของอีกคน เป็นเรื่องที่เราไม่ควรลืมที่จะคิดถึง
เพราะเมื่อไหร่ก็ตาม ที่เราลืมคิดถึงความรู้สึกของกันและกัน
นั่นอาจแปลว่า เราแคร์กันน้อยไป
หรือเริ่มที่จะไม่แคร์กัน

และจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไปไม่ไหวส่วนใหญ่
เกิดขึ้นจากการที่คนสองคนไม่แคร์กันอีกต่อไป

การคิดถึงความรู้สึกของกันและกัน
บางครั้ง เป็นเรื่องเล็กน้อย
เล็กน้อย จนบางทีเราต่างมองข้ามไป

การคิดถึงความรู้สึกของกันและกัน
ไม่ได้เป็นเรื่องอะไรมากไปกว่าการที่เราจะทำอะไรก็ตาม
จะพูดอะไรออกมาก็ตาม
เราคิดให้ดีเสียก่อนว่า เขา “คนที่เรารัก” จะรู้สึกเสียใจหรือไม่

และเมื่อไหร่ที่ใครคนหนึ่งคิดว่าการคิดถึงความรู้สึกของกันและกันแบบนั้นดูเป็นเรื่องยากเย็นเกินไป

เป็นไปได้ว่า เราไม่ควรรักกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: