สิ่งที่เราจะเข้าใจมากขึ้นและไม่เข้าใจเลยเมื่อโตขึ้นอาจเป็นเรื่องเดียวกัน

ตอนที่เป็นเด็ก ผมเคยเข้าใจว่า ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งเติบโตขึ้น เราจะยิ่งเข้าใจเรื่องราวอะไรมากขึ้น
เราจะฉลาดมากขึ้น และมีเรื่องที่ทำให้เราสงสัยได้น้อยลง

ผมพบว่า จริงที่โตขึ้นเราจะสงสัยน้อยลง แต่นั่นไม่ได้เป็นเพราะว่าเราฉลาดขึ้น หรือเข้าใจอะไรมากขึ้น
ที่เราสงสัยน้อยลง เป็นเพราะว่า เราเคยชินกับความไม่เข้าใจเหล่านั้นแล้ว และที่สำคัญ เรารู้สึกเหนื่อยล้า และมีเวลาน้อยเกินไป ที่จะพยายามแก้ไขในความสงสัยนั้น

เราจึงเลือกที่จะเลิกสงสัย และก้มหน้ารับกับความไม่เข้าใจนั้นเสีย

ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้แปลว่า พออายุมากขึ้น เราจะไม่เข้าใจเรื่องราวอะไรมากขึ้นเลย
คงไม่ขนาดนั้น
ในความเป็นจริง เมื่อเราอายุมากขึ้น ก็มีเรื่องราวที่เราเข้าใจมากขึ้น และเรื่องราวที่เข้าใจน้อยลง

ยิ่งอายุมากขึ้น เราจะยิ่งเข้าใจว่า โลกนี้มีอะไรมากมายเหลือเกินที่เราไม่อาจควบคุมได้ มีอะไรมากมายเหลือเกินที่เราไม่สามารถจะให้เป็นไปอย่างใจของเราได้

มีเรื่องมากมายเหลือเกิน ที่เราต้องทนอยู่ ต้องทนทำ ทั้งที่เราไม่ได้ปรารถนาอย่างนั้นเลย

แต่นั่นแหละ คือ ชีวิต

แต่จะเป็นชีวิตที่เราจะยอมจำนนให้เป็นอย่างนั้นเสมอไปหรือไม่

คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่ใครอื่น – อยู่ที่เรา

แต่ก็มีบางเรื่องราวในชีวิต ที่เราพบว่า อายุที่มากขึ้น ก็ไม่ได้ช่วยให้เราเข้าใจมากขึ้นเสียเท่าไหร่เลย

นั่นคือเรื่องของความสัมพันธ์

โดยเฉพาะความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในนามของความรัก

แปลกดี ที่ยิ่งเราอายุมากขึ้น เราไม่ได้เก่ง หรือฉลาด หรือสามารถเอาตัวรอดกับความรักได้มากขึ้น

ในทางตรงกันข้าม เรากลับยิ่งพบว่า ความรักเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะเข้าใจ ซับซ้อน และมีเงื่อนไขมากมายเกินกว่าที่เราจะจินตนาการ

รักคำเดียว สามารถสร้างโลกทั้งโลก และทำลายโลกทั้งใบของใครหลายๆ คน

แต่ในความไม่เข้าใจเรื่องราวของความรัก

ก็มีความเข้าใจบางอย่างซุกซ่อนอยู่เช่นกัน

ความไม่เข้าใจ จะทำให้เราเข้าใจว่า เราไม่ต้องเข้าใจทุกเรื่อง เราไม่ต้องฉลาดกับทุกเรื่องก็ได้

เรื่องบางเรื่อง เราก็ต้องยอมรับว่า ชีวิตนี้ทั้งชีวิตเราอาจไม่มีทางที่จะเข้าใจมันเลย
แต่การที่เราไม่เข้าใจ ก็ไม่ได้หมายความว่า เราต้องหลบหนี
หรือว่า หวาดกลัวกับความรัก

ตรงกันข้าม – ยิ่งเรายอมรับได้ว่า ความรักนั้นเป็นเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจได้ และบางทีเราไม่มีทางที่จะเข้าใจความรักได้เลย

สิ่งที่ดีที่สุด ที่เราทำได้ คือการเปิดใจของเราให้กว้างที่สุด เพื่อที่จะเรียนรู้จากความสัมพันธ์นั้น

พร้อมจะขอบคุณทุกๆ อย่างที่เราได้เรียนรู้จากความรัก และให้อภัยกับตัวเองในทุกความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นจากการมีความรัก

เพราะสุดท้ายแล้ว อาจไม่สำคัญเลยว่า เราเข้าใจความรักหรือเปล่า
เมื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดจริงๆ คือ เราได้ให้หัวใจกับความสัมพันธ์นั้นๆ หรือเปล่า

ถ้าเราได้ให้ใจกับความสัมพันธ์นั้นอย่างเต็มที่แล้ว
ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เข้าใจได้ว่า – ไม่มีอะไรที่เราจะต้องเสียใจ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: