สุดท้ายเราจะผ่านมันไปได้ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตามที

แปลกดี ที่สิ่งที่ตามหลอกหลอนคนเราได้มากที่สุด
ไม่ใช่อนาคตที่กำลังคืบคลานเข้ามา
แต่กลับเป็นอดีตที่ผ่านมาแล้ว
ที่คอยติดตามเราเป็นเหมือนเงา
และไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็เหมือนว่า ยากเย็นเหลือเกินที่เราจะสลัดมันได้หลุด

ผู้คนมากมาย
ยังคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ
เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้สุข
เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้เศร้า
เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้รัก
และยังรัก
เรื่องราวเหล่านั้น
ไม่ว่า จะผ่านมานานแค่ไหน
แต่ก็ไม่ง่ายเลย
ที่เราจะลืมมันไป และพยายาทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

ในทางตรงกันข้าม
กับความทรงจำประเภทนั้น
ยิ่งเราพยายามที่จะลืม
ก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความทรงจำเรื่องราวเหล่านั้นให้แน่นขึ้นไป
ยิ่งพยายามไม่คิดถึง
กลายเป็นยิ่งคิดถึง

ความรู้สึกของเรา
ไม่ว่าพยายามแค่ไหน
ก็เหมือนผลที่ได้ออกมา
จะตรงกันข้ามเสมอ

เรามักคิดว่า
เรื่องราวเหล่านั้น
และผู้คนที่อยู่ในเรื่องราวเหล่านั้น
คงจะติดตามอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป
แต่ในความเป็นจริง
ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป

เพราะในความเป็นจริง
ทุกๆ วัน ทุกๆ เดือน ทุกๆ ปี
มีผู้คนมากมายเข้ามา และออกไปจากชีวิตเรา
สร้างความทรงจำ สร้างเรื่องราว
ทั้งที่เป็นความประทับใจ และความเสียใจ

เมื่อวันหนึ่ง
วันที่วันเวลาได้ผ่านไปนานพอ
ทุกๆ อย่างจะค่อยๆ เลือนภาพของคนๆ นั้นให้จางลง
ในวันนี้เราอาจจะคิดว่า เราไม่มีวันที่จะลืมเขาไปได้
แต่เชื่อเถอะว่า ทุกๆ วันที่ผ่านไป
เราจะคิดถึงเขาน้อยลง เราจะเจ็บปวดเพราะเขาน้อยลง
จนวันหนึ่ง จากหยดน้ำตา
เราอาจกลับไปยิ้มให้กับเรื่องราวเหล่านั้น
เหมือนที่ครั้งหนึ่งเรื่องราวเหล่านั้นเคยทำให้เรายิ้มได้

เพียงแต่รอยยิ้มของวันนั้นกับรอยยิ้มของวันนี้
เป็นรอยยิ้มจากความรู้สึกคนละแบบ
วันนั้นเป็นรอยยิ้มจากความรู้สึกรักที่มีให้เขา
วันหนึ่งมันจะเป็นรอยยิ้มจากความรู้สึกรักที่เรามีให้ตัวเอง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s