มีแต่เราที่จะปล่อยความเศร้าให้เป็นอดีตได้

เวลาในโลกใบนี้สำหรับผม
อาจแบ่งได้เป็นสามช่วงเวลา
เวลาที่เป็นอดีต
เวลาที่เป็นปัจจุบัน
เวลาที่เป็นอนาคต

ในเหตุการณ์เดียวกันครั้งหนึ่งมันเคยเป็นอนาคตที่ชัดเจน
วันหนึ่งมันจะเป็นปัจจุบัน – เป็นความจริงตรงหน้าเรา
และวันหนึ่ง มันก็จะกลายเป็นอดีต
อดีตที่ถูกแต่งเติมด้วยวันเวลา ความรู้สึก และความทรงจำ

ในเหตุการณ์เดียวกัน
เราใช้เวลากับมันไม่นานนักในฐานะอนาคต
เราจะใช้มันในการคาดหวัง หรือไม่ก็กังวล
เราจะใช้เวลากับมันนานขึ้นอีกหน่อย
ตอนที่มันเป็นปัจจุบัน
ช่วงเวลาที่เราต้องเผชิญหน้า
เพื่อผ่านมันไปให้ได้
แต่เราจะใช้เวลากับมันนานที่สุด
ตอนที่มันเป็นอดีต

เพราะกับเหตุการณ์หนึ่ง
เราอาจใช้เวลาคิดถึงมันเป็นหน่วยนาทีในการคาดหวัง หรือกังวลเกี่ยวกับมันในฐานะของอนาคต
เราอาจใช้เวลาเผชิญหน้ามันเป็นหน่วยเวลาวันในขณะที่เรากำลังเผชิญหน้ากับมันในฐานะของปัจจุบัน
แต่กับในฐานะของอดีต บางทีเราต้องใช้เวลาเป็นเดือน เป็นปี หรืออาจทั้งชีวิตในการคิดถึงมัน

ทั้งที่อนาคต คือ สิ่งที่ยังมาไม่ถึง
เราเลยยังปล่อยให้มันผ่านไปไม่ได้
นั่นเป็นเรื่องที่เราเข้าใจได้
ทั้งที่ปัจจุบัน คือ เรื่องที่เราต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่
และเรากำลังพยายามก้าวผ่านมันไป
แต่กับอดีต
อดีตอันเป็นเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วแท้ๆ
แต่เรากลับใช้เวลานานที่สุดในการคิดถึงมัน และอยู่กับมัน

ขณะที่วันเวลาพยายามทิ้งอดีตเอาไว้ในเบื้องหลัง
เป็นความคิดของเราเองที่พยายามเก็บกักอดีตไว้ให้เป็นปัจจุบันเสมอ
โดยเฉพาะอดีตที่เป็นความเศร้า เรื่องราวที่ทำให้เรามีน้ำตา
เราตอกย้ำมันซ้ำๆ ด้วยการคิดถึง
เพื่อก่อให้เกิดความเจ็บปวดตรงอกข้างซ้าย
ในอวัยวะที่เราเรียกมันว่าหัวใจ

ลองถามตัวเองว่า
นานแค่ไหนแล้ว
ที่เราไม่ยอมปล่อยให้ความเศร้าจากเรื่องราวในอดีต
กลายเป็นอดีตจริงๆ เสียที
นานแค่ไหนที่เราเก็บเรื่องราวเหล่านั้นเอาไว้

และถึงเวลาหรือยัง
ที่เราต้องยอมให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างที่มันควรเป็นจริงๆ เสียที

Published by kidmakk

นักเขียน ณ โลกออนไลน์ | เจ้าของนามปากกาคิดมาก | มีผู้ติดตามในทวิตเตอร์กว่าหนึ่งล้านเจ็ดแสนคน และกดถูกใจในเฟซบุ๊คกว่าเจ็ดแสนคน | ผลงานหนังสือ 'กฎข้อนึงของความสัมพันธ์' (2561) 'ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ' (2561) 'คิดมากไปหรือเปล่า' (2561) ‘จุดหมายอยู่ในทุกๆก้าว’ (2560) 'โตขึ้นจึงรู้ว่า' (2560) เศร้าเสียให้พอแล้วพาชีวิตไปต่อนะ' (2559) 'ไม่มีความเศร้าที่สูญเปล่าบนโลกใบนี้' (2559) 'ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังงดงาม' (2559) 'ให้หัวใจได้หายใจ' (2558) 'ไม่เอาน่ะอย่าคิดมาก' (2558) , 'ฟ้าไม่เคยมืดเกินมองเห็นดาว' (2555)

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: