วันหนึ่งเราจะมองความเสียใจในวันนี้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

ปัจจุบัน จะทำให้เรามองเรื่องราวทุกอย่างใหญ่กว่าความเป็นจริงเสมอ
เพราะเรามองมันจากสายตาของปัจจุบัน
เหมือนการที่เรามองอะไรจากระยะใกล้
เราจะรู้สึกว่า มันใหญ่มาก
จนเราเริ่มเขยิบสิ่งของชิ้นนั้นออกห่างไปเรื่อยๆ
เราก็จะพบว่า ขนาดของสิ่งของชิ้นนั้นก็จะเล็กลงเรื่อยๆ
ตามระยะทางที่ห่างออกไป

ยื่งใกล้ ยิ่งใหญ่
ยื่งห่าง ยิ่งเล็กลง

กับความทุกข์
กับปัญหา
กับอุปสรรค
กับเรื่องราวต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต
ก็ไม่ได้แตกต่างกัน

ในช่วงเวลาที่มันค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้เรา
เราจะรู้สึกว่า มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
และมันจะใหญ่มากที่สุด ตอนที่อยู่ตรงหน้าเรา

ความทุกข์ ปัญหา อุปสรรค
เรื่องราวต่างๆ เหล่านั้น
มันจะใหญ่เสียจนเรารู้สึกว่า มันคือทางตัน
เป็นทางตันที่เราไม่อาจจะผ่านไปได้เลย

แต่ในความเป็นจริงแล้ว
ไม่มีอะไรที่จะไม่ผ่านไป
ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่ตลอดไป
ข่าวดีคือ, ความเศร้าก็เช่นกัน

มีแต่เพียงตัวของเราเองเท่านั้น
ที่บางครั้งอาจโดยไม่รู้ตัว
เราก็เป็นฝ่ายโอบกอดความทุกข์นั้นเอาไว้
ด้วยการจมอยู่กับมัน ด้วยการย้ำคิดถึงมัน
เป็นการรั้งความเศร้าเอาไว้โดยที่เราไม่รู้ตัว

แต่ถ้าเราเข้าใจ
เข้าใจว่า ความเศร้า ปัญหา อุปสรรคต่างๆ ก็เหมือนทุกสิ่ง
เข้ามา เพื่อออกไป
ไม่ได้อยู่อย่างถาวร
เราก็จะไม่กอดเก็บความทุกข์ ความเศร้านั้นไว้
ในทางตรงกันข้าม เราจะปล่อยความเศร้านั้นผ่านไป

และเราจะเริ่มสังเกตเห็นว่า
ในทุกวันที่ความเศร้าได้ผ่านไป
ในทุกวันที่ความเศร้าได้กลายเป็นอดีต
ขนาดของความเศร้าจะค่อยๆ เล็กลง

และเราจะมองความเศร้าด้วยสายตาที่ต่างออกไป

วันนั้นสำหรับเรา ความเศร้าอาจไม่ต่างอะไรจากปัญหา อุปสรรค
แต่วันหนึ่ง เมื่อเราผ่านมาได้ เราจะพบว่า ความเศร้าที่เข้ามาในชีวิต
ก็เพียงบทเรียนหนึ่ง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: