สุดท้าย คนที่ยังเสียใจ คือคนที่ยังไม่ลืม

 

กับความสัมพันธ์ครั้งเดียวกัน
บางคนลืมแล้วทุกอย่าง
และทำเหมือนว่า เรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นได้

แต่กับบางคน
ยังคิดถึงวันเวลาเหล่านั้นทุกวินาที
เหมือนเรื่องราวเหล่านั้นยังคงเกิดขึ้นในทุกนาทีที่ผ่านมา

เหตุการณ์เดียวกัน
เรื่องราวเดียวกัน
คนสองคนจดจำเรื่องราวเหล่านั้นต่างกัน
เพราะว่า เขารู้สึกกับเรื่องราวเหล่านั้นไม่เท่ากัน

ธรรมชาติของมนุษย์เป็นเรื่องแปลก
เราอยากมีความสุข ตามหาความสุข เฝ้ารอการมีความสุข
แต่ก็เป็นเราเองเช่นกัน ที่เลือกจะจดจำความทุกข์มากกว่าความสุข
เป็นเราเองเช่นกัน ที่ปล่อยให้ความสุขที่เกิดขึ้น ผ่านไปเหมือนเราไม่เคยเฝ้ารอ
แล้วเอาหัวใจไปจดจ่อกับความทุกข์

ในขณะที่
ความทุกข์ซึ่งเป็นสิ่งที่เราอยากหลีกหนี
ความทุกข์อันเป็นเรื่องราวที่เราไม่ปราถนา
แต่เรากลับปล่อยให้ความทุกข์นั้น
ตามหลอกหลอนเรา
เรายังปล่อยให้ความทุกข์นั้นอยู่กับเรา
ทั้งที่วันเวลาได้ผ่านมานานมากแล้ว

เราอยากมีความสุข
แต่พอมีความสุข
เรากลับไม่ใส่ใจมัน

เราอยากหลบหนีจากความทุกข์
แต่พอพบเจอความทุกข์
เรากลับเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้

กับความสัมพันธ์
เราอยากมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตของเรา
และเราอยากเข้าไปในชีวิตของใครบางคน
เพื่อเติมเต็มความสุขให้กับกันและกัน
แต่ในวันที่ความสัมพันธ์นั้นเดินทางมาถึงทางตัน
และมีเหตุการณ์ที่ต้องปล่อยมือจากกันไป
ไม่ว่าจะมีใครต้องการหรือไม่

ความสัมพันธ์นั้น
ย่อมมีทั้งเรื่องราวที่ดีและเรื่องราวที่น่าจะลืม
เรากลับเลือกที่จะลืมเรื่องราวดีๆ
และร้องไห้ให้กับเรื่องราวที่เราควรลืม

จมอยู่กับความทรงจำที่มีความทุกข์นั้น
ทั้งที่อีกคน เขาได้ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว
สุดท้ายคนที่เสียใจจึงไม่ใช่ใคร
แต่เป็นเราคนที่ยังรักหมดทั้งหัวใจ

และยิ่งยังรักมากเท่าไหร่
กลายเป็นเราที่ยังต้องเสียใจอยู่มากเท่านั้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: