พรุ่งนี้ บางทีก็สายเกินไป วันหน้า บางเวลาก็ช้าเกินไป

 

สิ่งที่คนเราอยู่กับมันในทุกๆ วัน
แต่เรากลับไม่ค่อยสังเกตเห็นมันมากนัก
และรู้ตัวอีกที มันก็ค่อยๆ พรากบางอย่างไปจากเราทีละนิด
และนำบางสิ่งมาสู่เราอย่างช้าๆ

สิ่งนั้นคือเวลา

ชีวิตของคนหนึ่งคนผูกติดอยู่กับเวลา
เวลาเป็นสิ่งที่ไม่หยุดหนึ่ง เคลื่อนผ่านไปทุกเสี้ยววินาที
และทุกเสี้ยววินาทีที่ผ่านไป ก็ได้นำพาความเติบโตและความเสื่อมลงมายังเราในทุกวินาที

แต่เพราะคนเราไม่ค่อยเห็นค่าในสิ่งที่เรามีอยู่
แม้กระทั่งเวลา ซึ่งเป็นสิ่งที่เรามีติดตัว
เราก็กลับมองข้ามเวลาไปเช่นกัน

เราไม่ค่อยรู้หรอกว่า เวลาในชีวิตของคนเรา
คือนาฬิกาทราย ที่ค่อยๆ นับถอยหลัง และหมดลงไปเรื่อยๆ
ที่สำคัญคือ กับนาฬิกาทราย เรายังมองเห็นได้ว่า เมื่อไหร่จะหมดลง
แต่กลับนาฬิกาชีวิต เราไม่อาจรู้ได้เลยว่า เมื่อไหร่จะจบลง

เวลาจึงเป็นสิ่งที่มีจำกัด
และอะไรก็ตามที่มีอยู่อย่างจำกัด และมีวันหมดลง
คือสิ่งที่มีค่าเสมอ

ใช่, เวลาเป็นสิ่งที่มีค่า

แต่บ่อยครั้ง โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ หรืออาจเพราะการที่เราตระหนักถึงความสำคัญของเวลาไม่มากพอ
เรามักปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไรค่า

ทั้งที่ในความเป็นจริง ยิ่งเรารู้ว่า เวลากำลังหมดลงไปมากเท่าไหร่
เรายิ่งต้องใช้เวลาอย่างมีค่ามากเท่านั้น

บางครั้ง เรามักคิดว่า รอไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำ วันหน้าค่อยทำ
แต่ความจริง คือ เราไม่มีทางรู้เลยจริงๆ ว่า
พรุ่งนี้ วันหน้า ของเรา หรือของใครก็ตามมีอยู่จริงหรือไม่
และเหลืออยู่เท่าไหร่

ถ้าเราเข้าใจว่า
วันพรุ่งนี้อาจไม่มีอยู่จริง วันหน้าอาจไม่มีอยู่จริง
สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ วันนี้ ตอนนี้
การที่เราจะทำอะไร ไม่ต้องรอเวลา ไม่ต้องผลัดวันประกันพรุ่ง
อยากบอกรักใคร อยากทำดีกับใคร อยากทำอะไรให้ตัวเอง
ไม่มีเหตุผลให้ต้องรอวันพรุ่งนี้ วันหน้า

เพราะสิ่งที่มีค่า
คือ “ตอนนี้”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: