รู้ตัวไหมว่าเราจมอยู่กับความเศร้านานเกินไปแล้ว

คนเราทุกคนเคยเจอกับความรูสึกเศร้ามาเหมือนๆ กัน
สิ่งที่ต่างกัน คือ เราแต่ละคนจมอยู่กับความเศร้านานไม่เท่ากัน
บางคนเศร้าไม่นาน พอถึงจุดหนึ่งก็ปล่อยให้ความเศร้าผ่านไป
บางคนจมอยู่กับความเศร้า ราวกับว่า ความเศร้าเป็นแม่น้ำที่ไม่มีฝั่ง

ความเศร้า จริงๆ แล้วเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่ง
ไม่ต่างอะไรกับความสุข
ความสุข และความเศร้า แม้เป็นอารมณ์คนละขั้วกัน
แต่ทั้งความสุข และความเศร้า คือ เครื่องยืนยันเดียวกัน
ว่าเราเป็นคนที่มีหัวใจ
เป็นคนที่มีหัวใจพอที่จะยิ้มให้กับความชื่นบานของชีวิต และหลั่งน้ำตาให้กับความขื่นขมที่เข้ามา
เคยมีคนบอกว่า อย่าอายกับการร้องไห้
เพราะนั่นแปลว่า หัวใจของเรายังไม่ได้ถูกคืนวันทำให้แข็งกระด้าง
แต่ยังมีความอ่อนโยนอยู่ในหัวใจของเรา

อ่อนโยนต่อความดีใจ
อ่อนโยนต่อความเสียใจ
อ่อนโยนกับวันที่ผ่าน
อ่อนโยนกับปัจจุบัน
อ่อนโยนกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

การที่เราเศร้าจึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลย
ความเศร้าเป็นปกติอย่างหนึ่งของชีวิต
วันใดที่เราไม่เศร้ากับเรื่องที่ควรเศร้าอีกต่อไป
วันนั้นนั่นแหละอาจมีบางอย่างที่ไม่ปกติเกิดขึ้นในหัวใจของเรา

สิ่งสำคัญคือ
เราอย่าปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้านานเกินไป
อะไรก็ตามที่นานเกินไปไม่ดีทั้งนั้น
สิ่งที่ดีที่สุด คือการอยู่บนความพอดี
แม้จะเศร้า ก็เศร้าแค่พักเดียวพอ
เศร้าให้เต็มที่ ให้น้ำตารินไหลออกมา
ปล่อยความรู้สึกไปอย่างไม่มีสิ้นใดที่ต้องฝืน
แต่พอถึงเวลาหนึ่ง
เราก็ต้องหยุด
หยุดร้องไห้
หยุดเสียน้ำตา
หยุดเอาตัวเราเองไปจมอยู่กับความผิด

ขึ้นมาจากความเศร้านั้น
กลับมาชื่นชมกับด้านที่งดงามของโลกใบนี้
ยิ้มให้กับตัวเองให้มากกว่าที่เราเคยยิ้ม
โบกมืออำลาความเศร้า
แล้วพูดว่าเราจบกัน

Published by kidmakk

คิดมาก คือ นามปากกาของนักเขียน ณ โลกออนไลน์ ที่มีผู้ติดตามในทวิตเตอร์กว่า 1.8 ล้านคน และกดถูกใจในเฟซบุ๊คกว่า 8 แสนคน เป็นคนที่รักการอ่านตั้งแต่เด็ก และการอ่านกับความเหงาทำให้เขามาพบเจอกับสิ่งที่เรียกว่า การเขียน และนับตั้งแต่วันแรกที่ได้เขียน ก็พบว่าตัวเองได้ตกหลุมรักการเขียนเข้าให้แล้ว และตั้งใจที่จะเขียนหนังสือไปตลอดชีวิต เริ่มต้นการเขียนด้วยความตั้งใจที่จะให้การเขียนนั้นเยียวยาความรู้สึกของตัวเอง แต่เมื่อได้พบว่า การเขียนของเขาได้ส่งผลบวกถึงคนอื่นด้วย ก็เลยตั้งใจที่จะส่งพลังบวกและข้อคิดดีๆ ไปให้คนอ่านในทุกๆ ผลงานเขียน เพราะ “คิดมาก” รักคนอ่านของเขามาก ❤️ ผลงาน เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเหมือนทุกวันที่ผ่านมา (2562) โลกนี้สอนให้รู้ว่า (2562) วันนี้จะเป็นวันที่ดี (2562) กฎข้อนึงของความสัมพันธ์ (2561) ชีวิตก็มันก็แบบนี้แหละ (ร่วมกับผู้อื่น) (2561) คิดมากไปหรือเปล่า (2561) จุดหมายอยู่ในทุกๆก้าว (2560) โตขึ้นจึงรู้ว่า (2560) เศร้าเสียให้พอแล้วพาชีวิตไปต่อนะ (2559) ไม่มีความเศร้าที่สูญเปล่าบนโลกใบนี้ (2559) ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังงดงาม (2559) ให้หัวใจได้หายใจ (2558) ไม่เอาน่ะอย่าคิดมาก (2558) ฟ้าไม่เคยมืดเกินมองเห็นดาว (2555)

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: