รู้ตัวไหมว่าเราจมอยู่กับความเศร้านานเกินไปแล้ว

คนเราทุกคนเคยเจอกับความรูสึกเศร้ามาเหมือนๆ กัน
สิ่งที่ต่างกัน คือ เราแต่ละคนจมอยู่กับความเศร้านานไม่เท่ากัน
บางคนเศร้าไม่นาน พอถึงจุดหนึ่งก็ปล่อยให้ความเศร้าผ่านไป
บางคนจมอยู่กับความเศร้า ราวกับว่า ความเศร้าเป็นแม่น้ำที่ไม่มีฝั่ง

ความเศร้า จริงๆ แล้วเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่ง
ไม่ต่างอะไรกับความสุข
ความสุข และความเศร้า แม้เป็นอารมณ์คนละขั้วกัน
แต่ทั้งความสุข และความเศร้า คือ เครื่องยืนยันเดียวกัน
ว่าเราเป็นคนที่มีหัวใจ
เป็นคนที่มีหัวใจพอที่จะยิ้มให้กับความชื่นบานของชีวิต และหลั่งน้ำตาให้กับความขื่นขมที่เข้ามา
เคยมีคนบอกว่า อย่าอายกับการร้องไห้
เพราะนั่นแปลว่า หัวใจของเรายังไม่ได้ถูกคืนวันทำให้แข็งกระด้าง
แต่ยังมีความอ่อนโยนอยู่ในหัวใจของเรา

อ่อนโยนต่อความดีใจ
อ่อนโยนต่อความเสียใจ
อ่อนโยนกับวันที่ผ่าน
อ่อนโยนกับปัจจุบัน
อ่อนโยนกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

การที่เราเศร้าจึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลย
ความเศร้าเป็นปกติอย่างหนึ่งของชีวิต
วันใดที่เราไม่เศร้ากับเรื่องที่ควรเศร้าอีกต่อไป
วันนั้นนั่นแหละอาจมีบางอย่างที่ไม่ปกติเกิดขึ้นในหัวใจของเรา

สิ่งสำคัญคือ
เราอย่าปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้านานเกินไป
อะไรก็ตามที่นานเกินไปไม่ดีทั้งนั้น
สิ่งที่ดีที่สุด คือการอยู่บนความพอดี
แม้จะเศร้า ก็เศร้าแค่พักเดียวพอ
เศร้าให้เต็มที่ ให้น้ำตารินไหลออกมา
ปล่อยความรู้สึกไปอย่างไม่มีสิ้นใดที่ต้องฝืน
แต่พอถึงเวลาหนึ่ง
เราก็ต้องหยุด
หยุดร้องไห้
หยุดเสียน้ำตา
หยุดเอาตัวเราเองไปจมอยู่กับความผิด

ขึ้นมาจากความเศร้านั้น
กลับมาชื่นชมกับด้านที่งดงามของโลกใบนี้
ยิ้มให้กับตัวเองให้มากกว่าที่เราเคยยิ้ม
โบกมืออำลาความเศร้า
แล้วพูดว่าเราจบกัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: