ความทุกข์เกิดขึ้นบ่อยจากการลืมความสุขไม่ได้

โดยพื้นฐานแล้ว
ผมเป็นคนที่ชอบนอนมาก
ไม่ใช่คนที่ต้องการการนอนกลางวัน
แต่เป็นคนที่ชอบนอนยาวๆ
หากมีโอกาส ก็จะนอนตั้งแต่หัวค่ำ
แล้วไปตื่นอีกครั้งสายของวันต่อมา

แต่ในชีวิตของคนทำงานเมือง
ไม่ค่อยมีโอกาสให้เราได้นอนตื่นสายแบบนั้น
ตื่นหกโมงเช้า ออกเดินทางเจ็ดโมงตรง
บ่อยครั้งเราก็พบว่า สายเสียแล้ว
เมื่อการจราจรบนท้องถนนเนืองแน่น
เกินกว่าที่เราจะไปถึงที่หมายทันเวลา

ช่วงเวลาที่ผ่านมา
เป็นวันหยุดยาวสามวัน
ผมใช้โอกาสในการนอนตื่นสายอย่างเต็มที่
ทั้งสามวัน ผมตื่นเกือบสิบโมงเช้า
พร้อมกับความรู้สึกที่สดชื่น

ผมคิดว่า ในสามวันนั้น
ตัวผมเองคงเหมือนกับโทรศัพท์มือถือ
ที่ได้ชาร์จแบตจนเต็ม
และพร้อมมากพอกับการเริ่มงานวันแรกหลังจากหยุดยาวสามวัน

นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
แต่สิ่งที่ผมเจอในเช้าวันทำงานวันแรกหลังการหยุดยาวของตัวเอง
คือ ผมไม่อยากตื่นเลย

ผมรู้สึกชิน และคิดถึงกับการได้ตื่นสาย
รู้สึกว่า ต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติในการงัดตัวเองขึ้นมาจากเตียงได้

เหตุการณ์นี้ทำให้ผมคิดว่า
ในขณะที่เราตามหาความสุข
และมองเห็นความสุขเป็นจุดหมายปลายทาง

แต่บ่อยครั้ง
ถ้าเราเอาตัวเราไปยึดติดกับความสุขจนเกินพอดี
ความสุขนั้นก็อาจทำให้เราหลงทางได้
ด้วยการติดสุขมากเกินไป

และถ้าคิดให้ดี
ในบรรดาความทุกข์ทั้งหลายบนโลกใบนี้
ล้วนเกิดขึ้นจากความสุข
ทุกข์เพราะปราถนาในความสุข
ทุกข์เพราะคิดถึงความสุข
ทุกข์เพราะไม่อยากให้ความสุขจางหายไป

หากเรามองความสุขให้เป็นกลาง
และมองความทุกข์อย่างเป็นกลาง
ว่าจะความสุขหรือความทุกข์
ล้วนเป็นเพียงอารมณ์ความรู้สึกที่เราคิดขึ้นมา
เอาใจของเราไปสัมผัสมันจนเกิดความดีใจ เสียใจขึ้นมา

แล้วสุดท้ายตามหลักของความไม่เที่ยงแท้
ทั้งสุขและทุกข์ทั้งหลายที่เราต้องพบเจอ
ก็แค่เพียงพบเจอแล้วผ่านไป

จะสุขหรือทุกข์ที่เข้ามา
ก็แค่ยิ้มรับมัน
แล้วบอกตัวเองว่า
สุขหรือทุกข์เหมือนกัน
คือเป็นของชั่วคราว

Published by kidmakk

นักเขียน ณ โลกออนไลน์ | เจ้าของนามปากกาคิดมาก | มีผู้ติดตามในทวิตเตอร์กว่าหนึ่งล้านเจ็ดแสนคน และกดถูกใจในเฟซบุ๊คกว่าเจ็ดแสนคน | ผลงานหนังสือ 'กฎข้อนึงของความสัมพันธ์' (2561) 'ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ' (2561) 'คิดมากไปหรือเปล่า' (2561) ‘จุดหมายอยู่ในทุกๆก้าว’ (2560) 'โตขึ้นจึงรู้ว่า' (2560) เศร้าเสียให้พอแล้วพาชีวิตไปต่อนะ' (2559) 'ไม่มีความเศร้าที่สูญเปล่าบนโลกใบนี้' (2559) 'ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังงดงาม' (2559) 'ให้หัวใจได้หายใจ' (2558) 'ไม่เอาน่ะอย่าคิดมาก' (2558) , 'ฟ้าไม่เคยมืดเกินมองเห็นดาว' (2555)

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: