ยิ่งเราอายุมากขึ้น
ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ในชีวิต
ได้พบเจอกับผู้คนมากมาย
ได้ตกหลุมรัก และได้เป็นคนที่ถูกรัก
ได้เป็นคนที่หมดรัก และได้เป็นคนที่ถูกหมดรัก
เรายิ่งพบกับตัวเองว่า เราเป็นตัวของตัวเองน้อยลงเรื่อยๆ

คนเราเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดตอนเป็นเด็ก
และยิ่งเราโตมากขึ้น
ไม่ว่าด้วยกรอบของสังคม หรือว่าด้วยความคาดหวังของใคร
จะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว
เราเป็นตัวของตัวเองน้อยกว่าที่เคยเป็นมา

เราเริ่มแต่งตัวตามคนอื่น
ใช้ชีวิตในวิถีทางของคนอื่น
ทำตามความคาดหวังของคนอื่น
ยอมเปลี่ยนตัวเองเป็นคนอื่นเพื่อให้คนอื่นมารักเรา

ทั้งที่ในความจริง
เราคงดีใจมากกว่า
ถ้าจะมีใครสักคนรักเรา และภูมิใจในตัวเรา
จากสิ่งที่เราเป็น จากตัวตนของเราจริงๆ

ไม่ใช่เพราะเราเป็นอย่างที่ใครคาดหวัง

ยิ่งโตมากขึ้น
เรายิ่งเป็นตัวเองน้อยลง
แต่ยิ่งโตมากขึ้น
เรายิ่งต้องเป็นตัวของตัวเองให้มากขึ้น

เพราะไม่ว่าจะสุข หรือจะทุกข์
หากเป็นไปได้ เราคงอยากเป็นตัวของตัวเอง
ยิ้มก็ยิ้มอย่างที่เราเป็น
ร้องไห้ก็ร้องไห้อย่างที่เป็นเรา

เพราะการใช้ชีวิตด้วยการเป็นคนอื่น
มันฝืนจนเกินไป

Published by kidmakk

นักเขียน ณ โลกออนไลน์ | เจ้าของนามปากกาคิดมาก | มีผู้ติดตามในทวิตเตอร์กว่าหนึ่งล้านเจ็ดแสนคน และกดถูกใจในเฟซบุ๊คกว่าเจ็ดแสนคน | ผลงานหนังสือ 'กฎข้อนึงของความสัมพันธ์' (2561) 'ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ' (2561) 'คิดมากไปหรือเปล่า' (2561) ‘จุดหมายอยู่ในทุกๆก้าว’ (2560) 'โตขึ้นจึงรู้ว่า' (2560) เศร้าเสียให้พอแล้วพาชีวิตไปต่อนะ' (2559) 'ไม่มีความเศร้าที่สูญเปล่าบนโลกใบนี้' (2559) 'ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังงดงาม' (2559) 'ให้หัวใจได้หายใจ' (2558) 'ไม่เอาน่ะอย่าคิดมาก' (2558) , 'ฟ้าไม่เคยมืดเกินมองเห็นดาว' (2555)

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: