ความพ่ายแพ้อาจเป็นเรื่องของฟ้า แต่การยอมแพ้เป็นเรื่องของเรา

ชนะ, แพ้ เราได้ยินคำๆ นี้กันมาตั้งแต่จำความได้ เพราะเราถูกสอนให้แข่งขันกันมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่การสอบเข้าเรียน สอบแข่งในห้อง แข่งกีฬาสี จนเมื่อเติบโตขึ้น การแข่งขันก็ยังเป็นสิ่งที่เราต้องพบเจอในชีวิต ทั้งการแข่งขันเพื่อเข้าทำงาน แข่งขันเพื่อได้ขึ้นเงินเดือน ต่างๆ นา ในการแข่งขัน มีผู้แพ้ ผู้ชนะเสมอ และที่น่าเศร้า คือ ผู้ชนะมักมีจำนวนไม่มาก อาจจะดูเหมือนไม่จริง แต่ลึกๆ แล้ว ผมเชื่อว่า คือความจริง เราทุกคนเคยพ่ายแพ้มาแล้วทั้งนั้น บางครั้งเราพ่ายแพ้ในการแข่งขัน และบางครั้งเราก็พ่ายแพ้ในความรัก ไม่ว่าความพ่ายแพ้แบบไหน ก็ล้วนสร้างรอยบาดแผลไว้ในหัวใจของเรา แต่ความพ่ายแพ้หนึ่งครั้ง ไม่ได้หมายความว่า เราจะพ่ายแพ้ตลอดไป ความผิดหวังเพียงหนึ่งหน ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องผิดหวังอยู่อย่างนั้น ความจริงแล้ว ชีวิตเราอาจต้องยอมพ่ายแพ้หลายๆ ครั้ง เพื่อที่จะชนะสักหนึ่งครั้ง เราการชนะนั้นจะเป็นการชนะที่คุ้มค่าพอที่จะอยู่กับเราตลอดไป เคยมีคนพูดไว้ว่า บางครั้งแพ้-ชนะ ก็เป็นเรื่องของโชคชะตาเข้ามามีส่วน เรียกว่า ขึ้นอยู่กับ”ฟ้า” แต่สิ่งที่เราเองเป็นผู้กำหนด ไม่เกี่ยวกับโชคชะตาใดๆ คือ การที่เราเลือกจะยอมแพ้หรือเปล่า นั้่นอยู่ที่“ใจ”ของเราล้วนๆ เพราะความพ่ายแพ้ จะเป็นความพ่ายแพ้ตลอดไป ถ้าเราเลือกที่จะยอมแพ้ แต่วันหนึ่ง ความพ่ายแพ้อาจแปรเปลี่ยนชัยชนะก็ได้ […]

สิ่งที่เราต่างรู้ดีว่าคนรักกันไม่ควรทำ แต่เราก็ยังทำ

แปลกดีไหม ที่ในความเป็นจริง เรารู้หมดทุกเรื่อง ว่าอะไรควรทำ และอะไรที่ไม่ควรทำ ปัญหาคือ เรารู้แล้ว เราก็ยังไม่ทำในสิ่งที่ควรทำ และยังทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ จริงๆ แล้ว คนเราทุกคนอาจมีความรู้สึกของการเป็นอิสระตั้งแต่กำเนิด ความรู้สึกว่า เราไม่ต้องเอาชีวิตของเราไปผูกกับใครหรือกฎเกณฑ์อะไร แต่เมื่อวันหนึ่งสังคมมาอยู่ร่วมกัน มีกฎเกณฑ์การกระทำ มีแนวปฏิบัติ แม้เราไม่อยากทำ แต่เราก็ต้องทำตามสิ่งที่สังคมคิดว่าเราควรทำ เรามีความเป็นเด็กดื้ออยู่ในใจลึกๆ ของเราทุกคน เด็กดื้อที่ทำให้เราทำอะไรก็ตามที่คนอื่นคิดว่า เราไม่น่าทำ แม้กับในเรื่องของความรัก แม้กับคนที่เรารัก บางครั้งเรารู้ว่า อะไรที่ไม่ควรทำ เราก็ยังทำ จนทำให้อีกคนหนึ่งอดคิดไม่ได้ว่า ลึกๆ แล้ว เราแคร์กันจริงหรือเปล่า หรือเราแคร์ตัวเองมากกว่า สิ่งที่คนรักกันไม่ควรทำ จริงๆ แล้ว มีมากมายหลายข้อ แต่ผมยกขึ้นมาสามข้อ ที่ผมคิดว่า สำคัญที่สุด และเป็นสิ่งที่เราชอบเผลอทำกัน ทั้งที่เราเป็นคนรักกัน คนรักกันไม่ควรพูดจากไม่ดีใส่กัน ข้อนี้เรารู้ดีอยู่แล้วว่า คนรักกันควรพูดจาดีๆ กัน ควรถนอมน้ำใจของกันและกัน แต่เรากลับทำกันตรงกันข้าม ทั้งที่เป็นคนรักกัน พอคบกันไปสักพัก เรากลับชอบพูดจาทำร้ายความรู้สึกของกันและกัน คนรักกันไม่ควรโกหกกัน เรามักคิดว่า เราโกหกกันได้ พูดจาในเรื่องไม่จริงต่อกันได้ […]

สิ่งที่น่าเสียใจคือการใช้ชีวิตอยู่บนความเสียดาย

เมื่อเติบโตมาถึงวัยหนึ่ง คนหนึ่งคนต้องพบเจอและผ่านเรื่องราวต่างๆ มาไม่มากก็น้อย บางเรื่อง นำพาความสุขสมหวังมาให้กับเรา แต่บางเรื่อง ก็นำพาความเสียใจมาให้เรา แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่น่าเสียใจมากที่สุด ไม่ใช่การพบเจอกับความผิดหวังในชีวิต แต่คือการกลัวความผิดหวัง กลัวความเสียใจ จนไม่กล้าที่จะลงมืออะไร ทำให้ชีวิตเต็มไปด้วยความเสียดาย ในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ บางทีนะ, บางที เราต้องบอกกับตัวของเราเองว่า ความเสียใจมันอยู่กับชีวิตเราไม่นานหรอก เหมือนการฉีดยา ที่แม้จะเจ็บปวดในช่วงเวลานั้น แต่พอผ่านมาได้ ความเจ็บปวดจะค่อยๆ บรรเทาเบาบางลง ในทางตรงกันข้าม ความรู้สึกเสียดาย แม้อาจไม่เจ็บปวดเลย แต่มันจะค้างคาอยู่ในหัวใจของเราตลอดไป บางครั้ง เราก็ปล่อยให้ตัวเราเองตกอยู่ในความกลัวมากเกินไป ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยมานานจนเกินไป ทำให้เราไม่กล้าที่จะเดินไปในเส้นทางใหม่ๆ เพื่อพบเจอเรื่องราวใหม่ๆ มีชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องที่อยากทำ แต่ไม่เคยได้ทำ แล้วใช้ชีวิตหลังจากนั้นกับคำว่า “ถ้า” ถ้าอย่างนั้น… ถ้าอย่างนี้… แต่จะเป็นแบบไหนไม่รู้ เพราะไม่ได้ลงมือทำจริงๆ หากมีความฝันอยากทำอะไร หากหัวใจปราถนาในสิ่งใด อย่าเอาแต่หวาดกลัว จนไม่กล้าที่จะเริ่มต้น เพราะชีวิตที่พบเจอกับความเสียใจบ้าง ดีกว่าชีวิตที่ต้องพบกับความเสียดายไปตลอดชีวิต

บอกรักตัวเองทุกๆ วัน ด้วยการทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง

ชีวิตของคนเราหนึ่งคน มันไม่ได้ยาวนานมากเท่าที่เราคิดหวัง เพราะแม้เราไม่อาจยอมรับ แต่ในความเป็นจริง ชีวิตเป็นสิ่งที่เปราะบางเป็นอย่างยิ่ง ลมหายใจของคนเรา พร้อมหยุดการทำงานได้ เมื่อมีอะไรรุนแรงเข้ามา ในชีวิตของคนหนึ่งคน กับวันเวลาในวันหนึ่งวัน ถามว่า เราได้ใช้เวลาทำเพื่อตัวเองมากน้อยเท่าไหร่ เราอาจตอบว่า เรากำลังทำเพื่อตัวเราเองอยู่ในทุกวัน แต่แน่ใจแล้วหรือว่า สิ่งที่เราคิดว่าเราทำเพื่อตัวเอง เราไม่ได้กำลังทำร้ายตัวเราเองอยู่ การทำเพื่อตัวเอง ไม่ได้หมายความว่า เราต้องไปเบียดเบียนคนอื่น หรือหยุดการทำเพื่อผู้อื่น เปล่าเลย การทำเพื่อตัวเอง หมายถึงการดูแลตัวเอง ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เพื่อที่เมื่อเรามีร่างกายที่แข็งแรง มีสภาพจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แล้วเราจะสามารถดูแลคนอื่นได้เป็นอย่างดี สามารถดูแลโลกใบนี้ได้ การทำเพื่อตัวเอง ไม่จำเป็นต้องทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ แค่เริ่มต้นจากการมาใส่ใจสุขภาพตัวเอง ควบคุมน้ำหนักไม่ให้เกิน ออกกำลังกายให้เพียงพอ กินอาหารที่มีประโยชน์ หากิจกรรมที่ทำให้เราหัวเราะได้ในแต่ละวัน อยู่กับธรรมชาติให้มากขึ้น ออกเดินทางบ้าง เหล่านี้ คือสิ่งที่เหมือนจะเล็กน้อย แต่ถ้าเราได้ลองได้ทำ เราจะรู้สึกมีความสุข และรู้สึกดีกับชีวิตมากกว่าที่เป็น อย่าปล่อยให้วันเวลา กับความเร่งรีบ ในชีวิตประจำวัน ทำให้เราลืมการทำเพื่อตัวเอง ทำให้เราลืมการดูแลตัวเอง และทำให้เราลืมการบอกรักตัวเอง เพราะทุกๆ วัน ที่เราทำเพื่อตัวเองอยู่ นั่นคือการที่เรากำลังบอกขอบคุณตัวเอง ขอบคุณตัวเองที่อยู่เคียงตัวเราเองเสมอมา ไม่ว่าดีหรือร้ายที่เจอก็ตาม

จงปล่อยให้อดีตอยู่เป็นอดีตไปจริงๆ เสียที

อดีต ปัจจุบัน อนาคต คือกฎของกาลเวลา ที่เราทุกคนต่างต้องเผชิญ เรามีอดีตให้เรียนรู้ จดจำ และรู้สึกสุข ทุกข์ กับสิ่งที่ผ่านไป เรามีปัจจุบัน ให้เราใช้ลมหายใจเข้าออก ตระหนักรู้กับความเป็นไป เรามีอนาคต ให้วาดหวัง ให้ไฝ่ฝัน และให้เริ่มต้นใหม่ ทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ทั้งหมดต่างมีความสำคัญ ถึงอย่างนั้น ก็มีคนไม่น้อยเลย แม้กระทั่งผมเองบางครั้ง ที่ชอบเอาอดีต ปัจจุบัน และอนาคตมาผสมปนเปกันมั่วไปหมด การผสมปนเปนั้นเป็นอย่างไร เคยไหม อยู่กับปัจจุบัน แต่กลับคิดถึงแต่อนาคต เคยไหม อยู่กับปัจจุบัน แต่กลับนึกถึงแต่อดีต โดยเฉพาะอดีต คือสิ่งที่คนเราเอามารบกวนกับปัจจุบันมากที่สุด จนทำให้เราลืมที่จะมีความสุขกับปัจจุบันไปจริงๆ คิดถึงคนรักเก่า จนลืมมองว่า วันนี้ชีวิตเราเจออะไรดีๆ มาบ้าง เศร้ากับการจากลาในวันเก่า จนลืมมองว่า วันนี้ชีวิตเราค้นพบอะไรใหม่ๆ บ้าง เอาเหตุการณ์ในอดีต มาตัดสินตัวเอง ว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม โดยที่ยังไม่ได้พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ต่างออกไป การเรียนรู้จากอดีตเป็นเรื่องดี การใส่ใจทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาเป็นเรื่องดี แต่คงดีกว่าแน่ๆ ถ้าในขณะนี้ ตอนนี้ วินาทีที่เราหายใจเข้าออก […]

ทุกสิ่งที่ง่ายเคยยากมาก่อน

บางครั้งอะไรยากหรืออะไรง่าย ไม่ได้ยากหรือง่ายด้วยตัวของมันเอง แต่เป็นความคิดของเรา แต่เป็นความถนัดของเรา ที่ทำให้เรามองว่า สิ่งนั้นง่าย สิ่งนั้นยาก ลองคิดย้อนดูตอนกลับไปเป็นเด็ก เราพบว่า เราไม่ค่อยรู้หรอกว่า อะไรที่ยาก อะไรที่ง่าย มีแต่สิ่งที่เราอยากทำ กับสิ่งที่เราไม่อยากทำ แต่พอยิ่งโตขึ้น เรายิ่งรู้สึกว่า คำว่ายาก คำว่าง่าย เข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจทำหรือไม่ทำอะไรมากขึ้น และนั่นก็เริ่มก่อปัญหาให้กับเรา อะไรก็ตามที่ง่าย เราก็อยากทำ พอยิ่งทำ เราก็ยิ่งชำนาญ ยิ่งเราชำนาญ เราก็ยิ่งรู้สึกว่ามันง่าย ในทางตรงกันข้าม อะไรก็ตามที่เราคิดว่ามันยาก เราก็ยิ่งไม่อยากทำ เพราะเรายิ่งไม่อยากทำ เราก็ยิ่งทำไม่เป็น และยิ่งเราทำไม่เป็นมันก็ยิ่งยากในความรู้สึกของเรา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ยากที่สุด อาจไม่ได้อยู่ในขั้นตอนการลงมือทำ แต่คือการชนะความกลัวในความยากนั่นต่างหาก หลายเรื่อง พอเราลงมือทำจริงๆ เราจะพบว่า มันไม่ได้ยากอย่างที่คิด แต่เพราะความคิด ทำให้กว่าที่จะรู้ เราก็เสียเวลากับความกลัวนานเกินไป อย่างที่บอก เรื่องยาก เรื่องง่าย เป็นเรื่องของความคิดมากกว่าความจริง ความยากเกิดจากความคิดที่ว่า เราไม่มีความสามารถ เราทำไม่ได้ แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ ว่าบางทีนะ บางที โลกนี้อาจไม่มีอะไรจริงๆ ที่เราทำไม่ได้ […]

ทุกอย่างเริ่มต้นจากความเป็นไปไม่ได้

ตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของผมเจอคำว่าเป็นไปไม่ได้เต็มไปหมด ทั้งสิ่งที่ดูเหมือนว่า จะเป็นไปไม่ได้จริงๆ กับสิ่งที่คนอื่นบอกเราว่า เป็นไปไม่ได้ และยิ่งคนอื่นบอกกับเราว่า มันเป็นไปไม่ได้บ่อยมากเท่าไหร่ คำๆ นั้นก็จะยิ่งเข้าไปในความคิดของเรา ทำให้เราเชื่อว่า สิ่งนั้น เรื่องนั้น มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ ผมอยากจะบอกกับคุณว่า เกือบทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และเป็นอยู่ อย่างปกติธรรมดาบนโลกใบนี้ ล้วนเคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้มาด้วยกันทั้งนั้น มนุษย์สองแขน สองขา ไม่มีปีก เป็นไปไม่ได้ที่จะเดินทางบนฟ้า คนอยู่ห่างกันคนละประเทศ เป็นไปไม่ได้ที่จะมองเห็นหน้ากัน มือถือหนึ่งเครื่อง เป็นไปไม่ได้ที่จะถ่ายรูป ทุกอย่างที่เรามองมันอย่างเป็นเรื่องปกติ เคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้มันเป็นไปได้ ความเชื่อว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ไง ตอนที่ผมเป็นเด็ก ผมมีความฝันว่า อยากเป็นนักกฎหมาย ย้อนไปเวลานั้น เมื่อสามสิบปีที่แล้ว การที่เด็กมีปัญหาสุขภาพคนหนึ่ง จะเข้าเรียนในโรงเรียนปกติ ยังเป็นเรื่องยากเลย ถ้าผมมองย้อนกลับไปตอนนั้น จากความคิดตอนนี้ ผมอาจคิดว่า มันเป็นไปไม่ได้ แต่ความคิดของเด็ก ที่มองปลายทางเป็นสำคัญ และมองข้ามทุกข้อจำกัดไป ผมในตอนนั้นไม่เคยคิดเลยว่า เป็นไปไม่ได้ ผมทำเรื่องเป็นไปไม่ได้ในชีวิตของผม มาเรื่อยๆ อย่างละเล็ก อย่างละน้อย เป็นเวลาสามสิบปี […]

จงภาคภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น

สิ่งหนี่งที่น่าเศร้าที่สุดสำหรับผม คือการที่คนเราไม่ค่อยภาคภูมิใจในตัวเอง ต้องรอให้คนอื่นมาชื่นชม เราถึงรู้ว่า เรามีคุณค่าแค่ไหน ในความเป็นจริง เราทุกคนที่เกิดมา เราเกิดมาโดยห่างไกลจากคำว่าดีพร้อมมากมายนัก เราพูดก็ไม่ได้ ต้องหัดพูด เราเดินด้วยลำแข้งตัวเองก็ไม่ได้ เราต้องตั้งไข่เพื่อหัดเดิน เราดูแลตัวเองก็ไม่ได้ ต้องให้พ่อแม่คอยดูแล เราไม่มีความรู้สักเรื่อง จนต้องมาเรียนหนังสือเพื่อให้ครูสอน จะเห็นได้ว่า เราไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบเลย แต่วันนี้ เราก็มาถึงจุดนี้ จุดที่เราสามารถดูแลตัวเองได้ จุดที่เราสามารถยืนอยู่บนทางเลือกของชีวิตเราเอง อาจเพราะเราชอบมองสิ่งที่มีเป็นธรรมดา และมองสิ่งที่เราไม่มีเป็นสิ่งที่พิเศษ จนลืมไปว่า ทุกสิ่งที่เรามี ทุกสิ่งเป็นเรา เป็นความมหัศจรรย์ของชีวิต และสำหรับผม ความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่มนุษย์หนึ่งคนพึงจะมี และความสามารถนั้นได้แบ่งแยกเราจากสิ่งมีชีวิตอื่น คือความสามารถในการที่จะรัก และความสามารถในการที่จะถูกรัก การรักใครสักคนเป็น เป็นสิ่งดีงามที่สุด ที่ธรรมชาติมอบให้กับสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่ามนุษย์ และถ้าหากเรามีความสามารถนั้น เรามีสิทธิเต็มที่ที่จะภูมิใจในตัวเอง

เราคือระบบปฏิบัติการที่ดีที่สุดของตัวเอง

ในยุคที่รอบกายของเราถูกรายล้อมด้วยเทคโนโลยี เรามักชินกับการอัพเดทมือถือ คอมพิวเตอร์ ของเรา ให้เป็นรุ่นใหม่อยู่เสมอ นอกจากนี้ ระหว่างมือถือ คอมพิวเตอร์ต่างๆ ก็ยังมีการเปรียบเทียบกันว่า ระหว่างระบบปฏิบัติการ (OS) ของตัวเอง เมื่อเทียบกันในเวอร์ชั่นล่าสุด ใครดีกว่ากัน ใครเหนือกว่ากัน ทั้งที่จะว่ากันความจริง โดยไม่ได้ปราวณาตัวเองว่าเป็นสาวกของค่ายมือถือไหน มือถือทุกยี่ห้อล้วนมีระบบปฏิบัติการที่เหมาะสมกับตัวเอง และดีที่สุดในแบบของตัวเอง เป็นซอฟท์แวร์ที่ออกแบบมาเหมาะสมกับฮาร์ดแวร์ของตัวเอง แล้วคนเราล่ะ มีซอฟท์แวร์และฮาร์ดแวร์เป็นของตัวเองหรือไม่ ถ้าจะเปรียบไป ความคิด จิตใจ ความสามารถ สิ่งต่างๆ ที่อยู่ข้างในของเรา นั่นคงเป็นซอฟท์แวร์ ส่วนสภาพร่างกาย รูปร่างหน้าตาของเราคงเป็นฮาร์ดแวร์ ที่จะทำงานได้ ต้องมีการประสานกับซอฟท์แวร์ของเรา ทีนี้ มันก็เหมือนมือถือทุกรุ่น คนเราทุกคนล้วนมีซอฟท์แวร์และฮาร์ดแวร์เป็นของตัวเอง ที่มีข้อดีและข้อด้อยของตัวเอง และมันคงไม่ยุติธรรมเท่าไหร่ ที่เราจะเอาสิ่งที่เราไม่มี มาเทียบกับคนอื่น แล้วบอกว่าเราสู้เขาไม่ได้ เมื่อเราทุกคนก็มีสิ่งที่คนอื่นๆ ไม่มีเช่นกัน ผมเชื่อว่า ลึกๆ แล้ว มนุษย์เราทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ อยู่ที่เราจะต้องหามันให้เจอ ว่าพรสวรรค์ของเราคืออะไร และที่สำคัญ เราไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ที่เราควรทำ คือ การพัฒนาของตัวเราเองตลอดเวลา พัฒนาจากสิ่งที่เรามีให้ดีที่สุด […]

เป้าหมายของชีวิต ไม่ควรใช่การไปได้ไกลที่สุด แต่คือการค้นพบความสุขในตัวเอง

เราอยู่ในโลกของทุนนิยม โลกทุนนิยมคือโลกที่มีการแข่งขันกันตลอดเวลา ใครที่ไปได้ไกลที่สุด ใครที่เก่งที่สุด ใครที่แข็งแกร่งที่สุด คือผู้ที่จะอยู่รอด ส่วนคนที่ถูกตัดสินว่าอ่อนแอกว่าคนอื่นเขา ต้องพ่ายแพ้และถูกคัดออก และสิ่งที่น่าเศร้าคือ ในขณะที่ความถนัดเฉพาะด้าน หรือที่เรียกว่าความเก่งของคนเรามีหลากหลาย แต่มีแค่ความถนัดเฉพาะด้านไม่กี่ด้านเท่านั้น ที่จะถูกสังคมเอาไม้บรรทัดว่า นั่นคือความเก่ง ถ้าคุณเก่งคณิตศาสตร์ เก่งวิทยาศาสตร์ หรือเก่งภาษาต่างประเทศ คนรอบข้างจะบอกว่าคือความเก่งทันที แต่ถ้าคุณเก่งรำไทย เก่งทำอาหาร หรือเก่งซ่อมแซมสิ่งของ แม้จะมีคนชื่นชมคุณ แต่มันจะด้วยความรู้สึกคนละแบบกับความเก่งในแบบแรก ทั้งๆ ที่ คนเราถนัดต่างกัน มีความชอบต่างกัน เราจึงไม่ควรถูกสังคมใช้ไม้บรรทัดแบบเดียวกันมาวัด แต่ถึงแม้เราจะต้องอยู่ในสังคมที่คนให้ความสำคัญกับความเก่งไม่กี่ด้านก็ตาม นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณต้องควรเป็นทุกข์ ในชีวิตจริง ถ้าเลือกได้ใครก็อยากเป็นพระเอก นางเอก แต่ตำแหน่งพระเอก นางเอก ก็มีได้แค่ตำแหน่งเดียว แล้วถ้าเราถนัดกับการเป็นสตั้นท์แมนมากกว่า และทำหน้าที่ได้ดี ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะมีความสุขในชีวิตได้น้อยกว่าการเป็นพระเอก นางเอก บางครั้ง ความอยากได้ ความอยากมี ก็ทำให้คนเราลืมไปว่า ที่เราอยากได้ อยากมีทั้งหมดนั้นเพื่ออะไร เพื่อจะมีความสุข และถ้าความสุข ไม่จำเป็นต้องได้มาด้วยการได้อย่างคนอื่น มีอย่างคนอื่น แต่เป็นความสุขที่ได้มาจากการทำในสิ่งชอบ การมีความสุขอาจเป็นจุดหมายที่ง่ายกว่าที่เราคิด เพียงแค่เราลืมตาตื่นมา และรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เรารัก