ใช้หัวใจเพื่อรับฟังคำว่ารัก

หลายคู่ หลายคน แม้จะคบกันมานานแสนนาน แต่ก็ยังมีปัญหาความไม่เข้าใจกัน   โดยเฉพาะ เมื่อคบกันไประยะ ปัญหาเรื่องรัก ไม่รัก มักจะจบไป เพราะคบกันมาจนป่านนี้ก็คงพอรู้ใจว่ารักกัน   แต่สิ่งที่เป็นปัญหา และมักสร้างความบาดหมางเป็นริ้วรอยของความรู้สึก   คือ คำว่ารักเราไม่เท่ากัน   มักจะมีฝ่ายหนึ่งเป็นอย่างน้อย ที่พอคบกันไปสักพัก แล้วจะรู้สึกว่ารักเราไม่เท่ากัน   เราเองเป็นฝ่ายที่รักเขามากกว่า เราเองเป็นฝ่ายที่ให้เขาไปทั้งใจ เราเองเป็นฝ่ายบอกรัก ในคำว่ารักที่เขาไม่ตอบกลับมาเหมือนอย่างเคย   พอคบกันไป เราบอกรักกันน้อยลง น้อยลงทุกวัน จนอาจกลายเป็นไม่บอก และคำว่ารักที่หายไป บางครั้งมันก็อาจทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า ความรักมันหายไปด้วยหรือเปล่า   บางครั้งอาจใช่ แต่บางทีก็อาจไม่ใช่ เพราะถ้าจะว่ากันตามตรง คนเราแต่ละคนมีวิธีการแสดงความรักที่ต่างกัน   การที่คนๆ หนึ่งไม่ค่อยพูดคำว่ารัก นั่นก็ไม่ได้แปลว่า เขาไม่รัก เขาอาจแค่รู้สึกว่า ทุกวันที่อยู่ด้วยกัน ทุกการกระทำที่มีต่อกัน นั่นคือคำว่ารักที่บอกกันในทุกๆ วินาที ด้วยภาษาที่เป็นสากล ไม่จำต้องสื่อด้วยถ้อยคำใด แต่รับรู้ได้ผ่านทางความรู้สึก   เพียงแค่เราจะลองใช้หัวใจฟังคำว่ารัก เราอาจจะได้ยินคำนั้นบ่อยกว่าที่ใช้หูฟัง

เราเลือกได้ว่าจะจดจำเรื่องราวที่ผ่านมาแบบไหน

จริงๆ แล้ว เราทุกคนอาจใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิต ไปกับการจัดการความทรงจำของเราเอง โดยที่เราอาจไม่รู้ตัว   ตอนต้น เราใช้เวลากับการสะสมความทรงจำ   ตอนกลาง เราใช้เวลากับการสร้างความทรงจำ   จากนั้น เราใช้เวลากับการพยายามจำและพยายามลืมบางความทรงจำ   และในตอนปลาย เราใช้เวลาไปกับการทบทวนความทรงจำ   จนวันที่เราไม่อยู่อีกแล้ว สิ่งที่ยังอยู่เกี่ยวกับเรา ก็คือเรื่องราวของเราในความทรงจำของคนอื่น   สิ่งผมสังเกตเห็นคือ คนเราไม่ค่อยให้ความเป็นกลางกับความทรงจำสักเท่าไหร่   บางเรื่อง เราก็จดจำมันในแง่ดีจนเกินไป จนใช้เวลาหมดไปกับการถวิลหาเรื่องราวเหล่านั้น กระทั่งลืมสิ่งที่อยู่ในปัจจุบัน   และกับบางเรื่อง เราก็จดจำมันในแง่ร้ายเกินไป ทั้งที่มันอาจมีเรื่องราวดีๆ มากมาย ให้เราได้จดจำ   แต่เพราะว่า เราจดจำแต่แง่ร้าย เราก็เลยมีแต่ความทุกข์   เป็นความทุกข์ในความทรงจำ เป็นความทุกข์ในการพยายามลืมความทรงจำ   ซึ่งในความเป็นจริง ทุกเรื่องราวมีทั้งด้านที่ดีและด้านที่ร้าย   การมองทุกเรื่องอย่างเข้าใจว่า มันไม่ได้ดีไปทั้งหมด หรือมันไม่ได้แย่ไปทั้งหมด   นั่นอาจเป็นทางเลือกในการจดจำความทรงจำ แบบที่ทำให้เราสามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไม่สุขหรือทุกข์จนเกินไป