หากชีวิตคือการเดินทาง คงไม่ใช่การเดินทางที่เราต้องไปถึงจุดหมายให้ไวที่สุด แต่เป็นการเดินทางที่เราเก็บเกี่ยวเรื่องราวระหว่างทางได้มากที่สุด

การเดินทางบนโลกใบนี้มีอยู่สองแบบ หนึ่ง คือการเดินทางที่มุ่งเน้นจุดหมายสอง คือการเดินทางที่มุ่งเน้นความสุขในการเดินทาง การเดินทางที่มุ่งเน้นจุดหมายสิ่งที่ผู้เดินทางปราถนาคือการไปถึงปลายทางให้ไวที่สุด รายละเอียดระหว่างทางคือสิ่งที่ถูกละเลยบ่อยครั้ง เราถึงจุดหมายโดยจำไม่ได้ว่าระหว่างทางเราผ่านอะไรมาบ้าง ส่วนการเดินทางที่มุ่งเน้นความสุขระหว่างทางสิ่งที่ผู้เดินทางปราถนาคึอการเก็บเกี่ยวความทรงจำและเรื่องราวดีๆ ระหว่างทาง อาจถึงจุดหมายปลายทางช้าหน่อยแต่ทุกรายทางที่ผ่านมาจะเป็นจุดหมายในตัวของมันเองที่มีเรื่องราวอันน่าจดจำ หากเป็นความรัก ถ้าความรักคือการเดินทาง บางครั้ง ความรักที่ดี ที่น่าจดจำ อาจไม่ใช่ความรักที่ลงเอยกันได้ไวที่สุด แต่คือความรักที่มีความทรงจำอันเปี่ยมไปด้วยความสุขมากมายร่วมกัน หากเป็นการใข้ชีวิตการใช้ชีวิตที่ดีคงไม่ใช่ชีวิตที่ได้สิ่งใดที่ต้องการมาด้วยความรวดเร็วที่สุดแต่คือชีวิตที่มีเรื่องราวให้เราได้ยิ้มในทุกวันเป็นเรื่องราวที่จะอยู่ในความทรงจำของเราไปอีกเนิ่นนาน สุดท้ายแล้วชีวิตคือชีวิตของเราไม่ผิดหรอกถ้าเราเลือกที่จะเดินทางไปถึงปลายทางให้ไวและไม่ผิดเช่นกันถ้าเราเลือกจะเก็บเกี่ยวความสุขระหว่างทาง สิ่งสำคัญคือการรู้ให้แน่ชัดว่าสิ่งใดกันที่ชีวิตเราต้องการความรวดเร็วหรือว่าความสุข หากคำตอบแน่ชัดแล้วว่าคือความสุข ก็อย่าลังเลใจที่จะผ่อนคันเร่งชีวิตให้ช้าลงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อพบว่า มีอะไรมากมายรอเราอยู่

ความสุขของชีวิตคือการใช้ชีวิตอย่างปกติ

ผมเคยคิดว่า ความสุขคือการได้ใช้ชีวิตอย่างพิเศษชีวิตอย่างพิเศษของผม ไม่ได้หมายถึงว่า ต้องเป็นชีวิตที่มีวิถีหรูหรากว่าใครแต่หมายถึง ชีวิตที่ไม่น่าเบื่อ ชีวิตที่ไม่จำเจเป็นชีวิตที่สนุก และตื่นเต้น แต่พอเวลาผ่านไปผมพบว่า ความสุขของชีวิตไม่ใช่อะไรเลยแต่คือการได้ใช้ชีวิตธรรมดาสามัญอย่างที่เราเป็นคือการนอนหลับได้อย่างเต็มที่คือการเดินได้อย่างสะดวกคือการนั่งได้อย่างปกติคือการกินได้อย่างที่ต้องการคือการหายใจได้อย่างโล่งจมูก สิ่งเหล่านี้อาจดูเหมือนธรรมดา แต่สิ่งธรรมดาที่เรามีอยู่นั่นแหละ ในวันที่เสียไปเราจะรู้สึกว่า มันมีค่ามากมายแค่ไหน อย่าให้ความเคยชินทำให้เรามองข้ามความงดงามของความธรรมดาอย่าทำให้ความไม่รู้จักพอทำให้เรามองข้ามความหมายของความเรียบง่าย ชีวิตที่มีความสุขคือชีวิตที่เราพบว่า เรายังใช้ชีวิตได้อย่างที่เราเคยใช้ใช่, จริงอยู่ที่คนเราต้องมองหาสิ่งที่ดีขึ้นแต่อย่าปล่อยให้การมองหานั้นทำให้เรามองผ่านสิ่งงดงามที่เรามีอยู่ในทุกวัน เพราะสิ่งสำคัญจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่เราขาดแต่คือสิ่งที่เรามี

วันที่แย่ที่สุด ในมุมหนึ่งอาจเป็นบทเรียนที่ดีที่สุด

เรื่องที่อยากลืมมากที่สุด บางครั้งเป็นเรื่องที่เราควรเรียนรู้จากมันมากที่สุด ชีวิตของเราต่างต้องเจอวันแย่ๆ ไม่ต่างกัน บางวันที่เรารู้สึกว่า ทุกอย่างหนักหนาเกินรับไหว วันที่เราอยากหลับตา แล้วให้ตื่นมากลายเป็นวันใหม่ วันที่ทำให้เราอยากมี’ปุ่ม’ลบความทรงจำ วันที่มี 24 ชั่วโมง แต่เรากลับรู้สึกว่ามันยาวนานราวกับชีวิตทั้งชีวิต หากเป็นไปได้ เราอยากลืมวันเวลานั้น อยากให้มันเป็นเพียงฝันร้ายที่สักวันเราจะตื่นขึ้นมา เพื่อพบว่า ความทุกข์เหล่านั้นแท้จริงแล้วไม่ใช่เรื่องจริง แต่สุดท้าย เราจะพบว่า ความทุกข์นั้นคือเรื่องจริง และไม่มีใครจะหลีกหนีความทุกข์ได้พ้น กับสิ่งที่เราไม่มีทางหลีกหนีได้ สิ่งที่เราทำได้ ไม่ใช่การพยายามหลบหนี ทั้งๆ ที่รู้ว่า ไม่มีทาง แต่คือการเลือกที่จะอยู่เผชิญหน้ากับปัญหานั้น เพื่อที่จะเรียนรู้กับเรื่องราวเหล่านั้น ให้วันเวลาที่ผ่านมา ความเศร้าที่ผ่านไป ไม่ใช่เรื่องที่เสียเปล่า แค่เลือกที่จะเปลี่ยนมุมมอง สิ่งที่เราเห็นก็จะต่างออกไป เรื่องเดียวกัน เหตุการณ์เดียวกัน คนสองคนอาจรู้สึกกับมันไม่เท่ากัน บางคน อาจคิดว่า เป็นเรื่องแย่ บางคน อาจมองว่า เป็นโอกาสให้ก้าวต่อไป เรื่องเดียวกัน เหตุการณ์เดียวกัน สิ่งที่ทำให้ต่างออกไป คือ มุมมองที่เราเลือกมอง หากเราเลือกที่จะมองในมุมที่แย่ สิ่งที่แย่อยู่แล้ว ก็ยังคงแย่อยู่อย่างนั้น ไม่มีอะไรดีขึ้น แต่หากเราเลือกที่จะมองหาโอกาสในวิกฤต มองหาบทเรียนจากความพ่ายแพ้ […]

เรียนรู้ที่จะขอบคุณกับทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นในชีวิต

สิ่งที่สำคัญกับชีวิตของคนหนึ่งคน คือวิธีการที่เขารับมือกับสิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้น สิ่งหนึ่ง ที่เป็นข้อเท็จจริง ซึ่งเราทุกคนรับรู้ แต่ก็ทำเหมือนไม่รู้ คือ แท้จริงแล้ว เราแทบจะควบคุมไม่ได้เลย ว่าจะให้อะไรเกิดขึ้นกับชีวิตเรา วันนี้อาจเป็นวันที่ดี วันนี้อาจเป็นวันที่แย่ วันนี้อาจเป็นอย่างที่เราคิดทุกอย่าง หรือวันนี้อาจเป็นวันที่ตรงกันข้ามกับที่เราคิด เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากการควบคุมของเราอย่างสิ้นเชิง แล้วสิ่งใดที่เราควบคุมได้ แล้วสิ่งใดที่อยู่ในการตัดสินใจของเรา สิ่งที่จะเปลี่ยนวันที่แย่ ให้เป็นวันที่ดี สิ่งที่อาจเปลี่ยนวันที่ดี ให้เป็นวันที่แย่ สิ่งนั้นคือทัศนคติที่เราใช้รับมือกับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิตของเรา ใช่แล้วครับ, เราเลือกไม่ได้หรอกว่า เราจะให้อะไรเกิดขึ้นกับชีวิตของเรา แต่เราเลือกได้แน่นอน ที่จะมองเห็นวิกฤตหรือมองหาโอกาสจากสิ่งที่เกิดขึ้น หากเราเลือกที่จะมองเห็นแต่ด้านลบในสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เราทำได้คงเป็นการก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ในทางตรงกันข้าม หากเราเลือกที่จะมองหาโอกาสจากสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นโอกาสในการเรียนรู้ เป็นโอกาสในการเริ่มต้นใหม่ จะไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นในชีวิตเราเป็นเรื่องราวที่สูญเปล่า จงขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ และขอบคุณตัวเราเอง การขอบคุณ ดีกว่าการกล่าวโทษ การกล่าวโทษ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากการมองหาความผิด และในวันที่ทุกอย่างผิดพลาดไปแล้ว การเฝ้ามองหาความผิด ก็ไม่ได้มีส่วนไหนที่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ส่วนการขอบคุณ คือการตระหนักว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมีคุณค่า ไม่มีสิ่งใดเลย ที่เกิดขึ้นมาอย่างสูญเปล่า การขอบคุณ จะช่วยให้เราไม่จมอยู่กับความผิดหวังใดๆ ในชีวิต แต่จะช่วยให้เราเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไปด้วยความรักที่มีให้คนอื่นและตัวเราเอง การขอบคุณจึงไม่ต่างอะไรจากการโอบกอดโลกใบนี้ไว้ […]

บาดแผลคือร่องรอยของประสบการณ์

  อย่ากลัวความเสียใจจนไม่กล้าทำตามความฝัน เป็นธรรมดา ที่คงไม่มีใครอยากพบเจอกับความเสียใจ หากเลือกได้ เราก็คงอยากให้ชีวิตของเราเต็มไปด้วยความสุข จะทำสิ่งใดก็พบกับความสมหวัง แต่ในความเป็นจริง ไม่มีทางเลยที่ใครจะไม่เคยพบกับความเสียใจ และยิ่งเรากลัวที่จะลงมือทำตามความฝันจนไม่เป็นอันทำอะไร บ่อยครั้งนั่นจะยิ่งทำให้เราเสียใจมากที่สุดในตอนท้าย ผมรู้จักผู้ชายคนหนึ่ง เขามีความฝันอยากมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง และเขาเองก็มีความสามารถในการทำอาหารได้เป็นอย่างดี เรียกว่า มีพรสวรรค์แบบที่ใครๆ ก็อิจฉา แต่เขาเลือกที่จะปฏิเสธเดินตามความฝันของเขา เพียงเพราะว่า เขาหวาดกลัวเกินที่จะเดินออกจากพื้นที่ปลอดภัย การเดินตามความฝัน อาจทำให้คนเราต้องผิดหวังในตอนปลาย แต่เมื่อเราได้ปฏิเสธการเดินตามความฝัน เราได้ทำให้ตัวเองต้องผิดหวังตั้งแต่ต้นแล้ว ความผิดหวังนั่นแหละครูที่ดีที่สุด ทุกครั้งที่เราเดินตามความฝัน หรือทำอะไรก็ตาม แน่นอนล่ะว่า บางครั้งเรากำลังเอาตัวเราเองไปสุ่มเสี่ยงกับความล้มเหลว และบ่อยครั้ง ที่เราเองต้องพบกับความล้มเหลวจริงๆ ซึ่งความล้มเหลวนั้น บางทีก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับชีวิตของคนหนึ่งคน ในโลกนี้ มีวิธีรับมือกับความล้มเหลวอยู่สองวิธี วิธีแรก คือ การก้มหน้า และเลือกที่จะโทษตัวเอง เพื่อจมอยู่กับความผิดหวังนั้น วิธีที่สอง คือ การเลือกที่จะขอบคุณความล้มเหลว ที่เป็นเหมือนครูสอนเรา ให้รู้ว่า เรายังมีข้อผิดพลาดตรงไหน ยังไม่เข้มแข็งตรงจุดใด เพื่อที่เราจะพัฒนาตัวเอง และทำให้ดีขึ้น จะได้ไม่ต้องพบกับความผิดหวังอีก ผมเชื่อเสมอว่า สิ่งสำคัญในการก้าวเดินไปสู่ความสำเร็จ ไม่ใช่แค่การมองหาวิธีการไปสู่ความสำเร็จเท่านั้น แต่คือการรู้ว่า เราจะรับมือกับความล้มเหลวอย่างไร […]

จงหาแรงบันดาลใจ จากสิ่งที่ใกล้ตัว

บางครั้ง แรงบันดาลใจ อาจไม่ใช่เรื่องที่ต้องยิ่งใหญ่เสมอไป ในความรู้สึกของคนเรา คำว่า แรงบันดาลใจ เป็นคำที่ดูใหญ่โต และดูเป็นเรื่องที่ต้องสร้างแรงกระเพื่อมให้เกิดขึ้นในหัวใจของเราขนาดใหญ่ เพื่อที่จะผลักดันเราไปสู่จุดหมายที่เราฝันเอาไว้ แรงบันดาลใจ มักเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอนาคตอันแสนไกล เรื่องของความฝันอันงดงาม เป็นความปราถนามาตั้งแต่วัยเยาว์ ผมมีรุ่นพี่รุ่นน้องคนหนึ่ง คือ นาย a. ในขณะที่พี่น้องคนอื่นของนาย a. ไม่ได้ก้าวไปยาวไกลนักจากต้นทุนของตัวเองที่มี แต่กรณีของนาย a. กลับตรงกันข้าม เขาเป็นคนเดียวในหมู่พี่น้องที่มีชีวิตที่อาจเรียกได้ว่า ประสบความสำเร็จ สามารถเขยิบชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองไปได้ไกลจากจุดเริ่มต้น และมีชีวิตที่สุขสบาย ผมเคยถาม นาย a. ว่า อะไรคือแรงบันดาลใจของนาย a. ปรากฎว่า แรงบันดาลใจของนาย a. เป็นเรื่องที่เรียบง่ายและงดงามอย่างคาดไม่ถึง เขาบอกว่า ตั้งแต่เด็ก เขาเห็นพ่อกับแม่มีชีวิตที่ลำบาก เขาเลยตั้งใจว่า โตขึ้นมาจะมีหน้าที่การงานที่ดี เพื่อให้พ่อแม่ของเขาไม่ต้องลำบากในยามชรา แรงบันดาลใจ ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราวที่ใหญ่โต ไม่ต้องมีความสำคัญระดับมนุษยชาติ แค่ความสุขสบายของคนที่เรารัก ก็อาจเป็นแรงบันดาลใจที่ดีที่สุด แรงบันดาลใจเกิดขึ้นได้ทุกวัน เมื่อแรงบันดาลใจ ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ เมื่อแรงบันดาลใจ อาจก่อเกิดขึ้นจากแง่มุมเล็กๆ แต่เป็นแง่มุมเล็กๆ ที่มีความหมายต่อชีวิต […]