เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกรัก เมื่อนั้นเราจะรู้สึกถึงการได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่

ในขณะที่เมื่อพูดถึงเรื่องราวของความรัก ใครหลายๆ คนมักพูดถึงเรื่องการปรับตัวเข้าหากัน การหาจุดสมดุลตรงกลางระหว่างคนสองคน การยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อความรัก และใช่, เพื่อคนที่เรารัก ซึ่งผมเองก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า นั่นคือส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ และเป็นสิ่งที่เราอาจต้องทำเพื่อประคองความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนไว้ ถึงอย่างนั้น ผมก็แน่ใจว่า เพียงการประคองความสัมพันธ์ไว้ด้วยการปรับตัวเข้าหากันก็ดี หรือด้วยการเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครอีกคนหนึ่งก็ดี แค่สิ่งนั้น ผมว่ายังไม่มากพอที่จะเรียกว่าความรัก สำหรับผม ความรักคือการที่คนสองคนได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ ได้ค้นพบตัวเองในมุมที่ไม่รู้จัก ได้เป็นธรรมชาติของตัวเองอย่างที่สุด ปราศจากการเสแสร้ง และไร้ซึ่งการฝืนพยายาม เพราะความรัก คือ การรักในสิ่งที่กันและกันเป็น ความรักจึงไม่อาจเรียกว่ารักได้อย่างเต็มปาก เมื่อความรักนั้นทำให้ใครต้องกลายเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง เนื่องจากความรัก ควรเป็นการตามหาตัวเองอีกครึ่งหนึ่งที่หายไปให้เจอ ไม่ใช่การพบว่าตัวเราเองกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าของตัวเอง ความรัก จึงเป็นเรื่องของการที่คนสองคนได้รู้สึกเป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่เมื่ออยู่ด้วยกัน ส่วนการประนีประนอมอย่างอื่นนั้น คือเครื่องมือในการประคองความสัมพันธ์ให้ไปได้ด้วยดี