ความสัมพันธ์ที่ดี คือความสัมพันธ์ที่ในวันจากลา เราไม่รู้สีกว่ามีอะไรติดค้างในใจ

เราทุกคนมีความสัมพันธ์มากมายเดินทางเข้ามาในชีวิต และมีความสัมพันธ์มากมายที่เดินทางออกไปจากชีวิตเรา บางความสัมพันธ์ เรามีกันและกันเป็นจุดหมายปลายทาง แต่บางความสัมพันธ์ เราเป็นได้เพียงแค่ที่พักระหว่างทางของกันและกัน แม้กับบางคน เราอยากเป็นจุดหมายปลายทางของเขา แต่วันหนึ่งเรากลับพบว่า เราเป็นได้เพียงทางผ่าน และเช่นกัน, กับบางคน ถ้าเลือกได้ เราก็คงอยากให้เขาเป็นปลายทางของเรา แต่ในความเป็นจริง เราอาจเป็นได้เพียงคนผ่านทาง ออกเดินทางอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกร้าวรานในหัวใจ ชีวิตของเรา ยิ่งได้พบเจอคนมากมายเท่าไหร่ ความจริงที่น่าเศร้าคือ เรายิ่งต้องพัดพรากจากคนมากมายเท่านั้น และแม้ถึงเราไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น แต่นั่นคือความจริงของชีวิต ที่แม้แต่ตัวเราเอง หรือใครก็ตามไม่อาจหลีกหนีได้พ้น สิ่งที่ดีที่สุดในความสัมพันธ์ ที่เราจะทำให้กันและกันได้ คือในวันเวลาที่เรายังมีกัน จนเป็นเหมือนน้ำมันที่เติมพลังในการเดินทางแห่งชีวิตของกันและกัน วันใดก็ตามที่เราต้องออกเดินทางไป หรือใครบางคนต้องออกเดินทางไกล อย่างน้อยถังน้ำมันที่ชื่อว่า ความทรงจำดีๆ จะได้ยังมีเพียงพอไปจนถึงวันที่เราต่างต้องพบเจอปลายทาง

คนที่เสียใจที่สุด มักเป็นคนที่กลัวความเสียใจ

เวลาที่ผมบอกว่า คนที่เสียใจที่สุด คือ คนที่กลัวความเสียใจ ก็มักจะมีคำถามว่า คนเราไม่ควรกลัวความเสียใจหรอกหรือ ในความเป็นจริง หากชีวิตคนเราไม่มีความหวาดกลัวเลย ก็คงไม่ต่างอะไรไปจากการขับรถที่ไม่มีเบรค ต่อให้รู้ว่า ข้างหน้าเจออันตรายก็แตะหยุดไว้ไม่ได้ และยิ่งไม่ต่างอะไรจากรถยนต์ที่ไม่มีพวงมาลัย ทำได้แค่เดินหน้าอย่างเดียว จะเลี้ยวหลบจากอุปสรรคก็ไม่ได้ แต่ปัญหาคือ บ่อยครั้ง การกลัวเสียใจ ไม่ได้ทำให้เราเลือกที่จะแตะเบรคเมื่อเจอปัญหา และไม่ได้ทำให้เราเลี้ยวหลบเวลาที่เผชิญหน้ากับอุปสรรค แต่การกลัวความเสียใจ ทำให้เราไม่กล้าแม้แต่ออกเดินทาง คนมากมายบนโลกใบนี้กลัวผิดหวังจากความรักเลยไม่กล้าบอกรัก กลัวความผูกพัน เลยไม่กล้าที่จะรู้สึกกับใคร กลัวความฝันไม่เป็นจริง เลยไม่กล้าที่จะเริ่มต้นทำตามความฝัน สุดท้ายแล้ว เมื่อไม่กล้าที่จะบอกรัก ก็ผิดหวังจากความรักอยู่ดี เมื่อไม่กล้าที่จะเริ่มต้นทำตามความฝัน ความฝันก็ไม่มีวันเป็นจริงอยู่ดี บางครั้ง การที่เราจะชนะอะไรสักอย่างได้ในชีวิต สิ่งที่เราต้องชนะให้ได้ก่อนในลำดับแรก คือการชนะความกลัวในหัวใจ เพราะเมื่อเราไม่เหลือความกลัวแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวอีกต่อไป

ในความสัมพันธ์ยิ่งสิ่งที่คนอื่นมองข้ามเรายิ่งต้องมองให้เห็น

ในความสัมพันธ์ ยิ่งเรื่องที่ใครดูเหมือนว่า เล็กน้อย ยิ่งเป็นเรื่องที่ใครมองข้ามอย่างคนที่ไม่ใส่ใจ เราต้องยิ่งมองเห็น เพราะนั่นแสดงว่าเราใส่ใจ

วันนั้นของเดือน

ในแต่ละเดือนของชีวิตเรา ย่อมมีทั้งวันที่ดี และมีวันที่ไม่ดี วันที่ดี คงเป็นวันที่เรารู้สึกเบาสบายในหัวใจ วันที่ทุกอย่างเป็นเหมือนที่เราคิด วันที่อุปสรรคเหมือนจะใจดีกับเรามากกว่าทุกวัน และเช่นกัน เราทุกคนย่อมมีวันนั้นของเดือน วันที่ทุกอย่างดูยากเย็นไปหมด วันที่ทำให้เราหงุดหงิด รำคาญในหัวใจ วันที่สิ่งที่เราคิดไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด อาจเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง ที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแตกต่างไปจากวันอื่นๆ แต่อารมณ์ของเราก็อ่อนไหวเกินกว่าที่เราจะห้ามใด แค่สีเทาของท้องฟ้า และความโรยราของดอกไม้ ก็พาลทำให้เรารู้สึกอยากร้องไห้ได้ง่ายๆไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ไม่ว่าเป็นวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ เราต่างมีวันนั้นของเดือนในแบบของเรา วันที่แย่ที่สุดในหนึ่งเดือน ถึงอย่างนั้น วันนั้นก็จะเป็นแค่วันหนึ่งวัน วันที่มียี่สิบสี่ชั่วโมงเท่ากันกับทุกวัน วันที่พอเราหลับตานอนไปในคืนนี้ และพรุ่งนี้เราตื่นขึ้นมาในเวลาเช้า วันนั้นก็จะกลายเป็นเพียงอดีตไป และกลายเป็นอดีตมากขึ้นในทุกๆ วันที่ผ่านไป แต่แน่นอนว่า เมื่อถึงเวลาวันนั้นของเดือนก็จะกลับมา ทำให้เราทุกข์ ทำให้เราอยากร้องไห้ ทำให้เราท้อแท้ เราไม่สามารถหลีกหนีวันเหล่านั้นได้ แต่เราเท่าทันมันได้ ว่าไม่ว่าวันไหนๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่มีวันไหนอยู่กับเราตลอดไป ทุกวันเกิดขึ้นเพื่อที่จะผ่านไป เราไม่ควรใช้ชีวิตเพื่อกังวลกับวันที่ทำให้เราทุกข์ใจ แต่ควรมีชีวิตที่จะเฝ้ารอวันซึ่งเป็นความสดใสของเรา

คำแนะนำสำหรับคนที่อยากเป็นนักเขียน

อ่านหนังสือมากๆ ไม่มีใครเขียนหนังสือได้ดีโดยที่ไม่เคยอ่านหนังสือเลย การอ่านหนังสือดีๆ จะทำให้เรามีคลังถ้อยคำ และมีความคิดที่เติบโตสังเกตวิถีชีวิตผู้คนรอบข้าง จงเป็นนักสังเกต เรื่องราวต่างๆ ที่เราเอามาเขียน มักไม่ใช่สิ่งที่ไกลตัว แต่เป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวเราหัดตั้งคำถาม การตั้งคำถามจะช่วยให้เราเจอประเด็นเรื่องราวใหม่ๆ เรื่องบางเรื่องที่เรามองข้ามผ่านไป แต่พอเราตั้งคำถาม เราจะได้ความคิดที่เราไม่เคยมองเห็นจากสิ่งนั้นเป็นเพื่อนกับความเศร้าและความเหงาให้ได้ หนังสือที่งดงามและดี มักเป็นหนังสือที่เขียนออกมาจากความเศร้า ความเหงา และความยากลำบาก เราอาจไม่ต้องเศร้า เหงา หรือพาตัวเองไปเจอความยากลำบากก็ได้ แค่อย่าไปปฏิเสธหรือหวาดกลัวสิ่งเหล่านี้ แต่มองให้เห็นเป็นเชื้อเพลิงในการเขียนเขียนออกมา อย่ากลัวที่จะเขียน ไม่มีงานเขียนของใครหรอกที่เขียนออกมาแล้วจะดีเลย มีแต่การเขียนต่อไปเท่านั้นที่จะทำให้งานของเราดีขึ้นทุกครั้งที่เขียน

Q : ตกงาน ว่างงานมาหลายเดือนแล้วค่ะ เครียดจัง สับสนใจในชีวิตด้วยว่าจะเอายังไงดี ?

เวลาที่ชีวิตของเรากำลังพบกับปัญหาอะไรก็ตาม สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด ไม่ใช่การเอาใจเราเข้าไปทุกข์กับปัญหา แต่คือการมองเห็นปัญหาอย่างเข้าใจ เข้าใจว่า ปัญหานั้นคืออะไร เข้าใจว่า เราจะหาทางเดินออกจากปัญหานั้นได้อย่างไร และเข้าใจว่า ไม่มีปัญหาใดคงอยู่ตลอดไป วันที่ปัญหาอยู่ตรงหน้าเรา เราจะรู้สึกว่า ปัญหานั้นไม่มีทางออก และการที่เราเอาตัวเองไปเครียดกับปัญหานั้น ไม่ต่างอะไรกับการที่เราเดินเข้าไปในเขาวงกตนั้นเอง ส่วนใหญ่แล้ว ปัญหาก็คือปัญหา แต่การที่เราไปทุกข์กับปัญหานั้น ยิ่งทำให้ปัญหาขยายใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม ซึ่งไม่ต่างอะไรจากการซ้ำเติมตัวเอง วิธีการที่ดีที่สุด ที่จะรับมือกับปัญหาต่างๆ ที่เข้ามา คือ การมองว่า ปัญหานั้นเป็นการบ้าน การบ้านที่อาจยาก การบ้านที่อาจหนัก แต่เป็นการบ้านที่มีคำตอบ คำเฉลยอยู่ และถ้าเราผ่านมาได้ ทุกครั้งเราจะเป็นคนที่เก่งขึ้น

Q : พี่คะ ทำยังใงให้หายเศร้าคะ ให้ตัวเองมีแรงผลักดัน ไม่คิดมาก เพราะตอนนี้หนูโดนที่บ้านกดดันมากค่ะ?

วิธีการที่พี่รับมือกับความเศร้า ไม่ใช่การปฏิเสธความเศร้า แต่ในทางตรงกันข้าม พี่เลือกที่จะยอมรับความเศร้า ยอมรับว่า ความเศร้าเป็นสิ่งธรรมดาอย่างหนึ่ง ที่เราทุกคนต่างต้องเจอ ไม่ผิดอะไรไปจากความสุข ยอมรับว่า ความเศร้าเป็นเรื่องที่เราไม่อาจหลีกหนีไปได้ ความเศร้าเป็นสัจธรรมอย่างหนึ่ง ที่จะเข้ามาในชีวิตของคนทุกคน พี่เชื่อว่า ยิ่งเรามองเห็นความธรรมดาของความเศร้ามากเท่าไหร่ ความเศร้าก็ยิ่งทำร้ายเราได้น้อยลงเท่านั้น เพราะสุดท้ายแล้ว ความเศร้าก็เหมือนทุกสิ่งบนโลกใบนี้ เหมือนสิ่งที่เรารัก เหมือนสิ่งที่เราชัง เหมือนสิ่งที่เราอยากเจอ เหมือนสิ่งที่เราอยากหลีกหนี คือ ไม่ว่าจะอย่างไร ความเศร้าก็จะผ่านไปเช่นกัน วันหนึ่ง จะช้าหรือเร็ว วันเวลาจะพัดพาความเศร้าให้ผ่านไป สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การทำให้ความเศร้าหายไป แต่คือระหว่างที่ความเศร้ายังคงอยู่ เราจะอยู่กับความเศร้าได้อย่างไร

Q :ความรักระยะไกล มันเป็นไปได้มั้ยคะพี่?

ความรักที่เป็นไปไม่ได้ คือความรักที่เรารักกันไม่มากพอ หรือว่า รักกันมากพอ แต่ยังไม่พยายามกับความรักนั้นมากพอ แน่นอนว่า ถ้าระยะทางที่ใกล้กัน อาจทำให้ความสัมพันธ์นั้นง่ายขึ้น ส่วนความรักระยะไกล อาจทำให้หัวใจของเราต้องคิดถึงกัน หากเป็นไปได้ คนรักกันก็อยากอยู่ใกล้กัน หากเป็นไปได้ คนรักกันก็อยากเจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกันทุกวัน แต่บางครั้ง ความสัมพันธ์อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด มันมีปัจจัยมากมายที่เข้ามาในความสัมพันธ์ แต่ปัจจัยนั้นจะเป็นปัญหาหรือไม่ อยู่ที่คนสองคน จับมือกันแน่นมากพอหรือเปล่า หากเราอยู่ไกลกัน มันก็ไกลที่ระยะทาง แต่ถ้าความรู้สึกระหว่างคนสองคนใกล้กัน คอยติดต่อหากัน คอยสื่อสารหากัน ทุกวันนี้เทคโนโลยีก้าวไกล ถ้าเรารักกัน จะไกลมากสักแค่ไหน ก็ไม่ไกลเกินคำว่ารัก

Q : เราพึ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมา6ปีค่ะ ครั้งนี้เลิกกันจริงๆ คงไม่กลับไปดีกันแล้วเราอยู่คนเดียวไม่ได้ ทำอะไรเองคนเดียวไม่เป็นเลย ทุกๆอย่างมันยากไปหมด ต้องทำยังไงถึงจะผ่านมันไปได้เร็วๆคะ เราทรมานมากเลย?

ในความเป็นจริง ไม่มีสิ่งใดหรอกครับ ที่คนเราจะทำไม่ได้ โดยเฉพาะการอยู่คนเดียว ผมเชื่ออย่างหนึ่งเสมอมาว่า เราทุกคนสามารถอยู่คนเดียวได้ นั่นคือเหตุผลที่ว่า ทำไมตอนเกิดมา ใครบางคนจากบนฟ้า จึงลิขิตให้เราเกิดมาคนเดียว เพราะสุดท้ายแล้ว ต่อให้ในวัยวันหนึ่ง เราจะมีใครบางคนเข้ามาเติมเต็มชีวิตของเรา แต่เรากับเขาก็ยังต้องมีชีวิตของตัวเองอยู่ดีในวันเหล่านั้น ที่สำคัญ ในกรณีของคุณไม่ใช่การอยู่คนเดียวตลอดไป แต่เป็นการอยู่คนเดียวเพื่อปล่อยใครบางคนไป และอยู่คนเดียวเพื่อให้โอกาสตัวของคุณเองได้เยียวยาหัวใจ และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง การอยู่คนเดียว บางครั้งก็ดีเหมือนกัน มันทำให้เราได้ยิน ได้ฟังเสียงของหัวใจตัวเองได้ชัดขึ้น เมื่อวันหนึ่งเราจะเอาหัวใจไปให้ใคร เราจะได้ไม่ต้องเสียใจซ้ำอีก เพราะเราได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแล้ว

Q : แฟน ชอบไล่ให้ไปหาคนที่ดีกว่า เขาบอกเขาไม่ดีพอ แต่เราไม่ไป เรารักเขา รักมากก รู้สึกเหมือนขาดเขาไม่ได้ อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา มันเหมือนใจจะขาดลงตรงนั้น ต้องทำอย่างไรดี?

บางครั้ง การพูดคำว่าไม่รักมันยาก ทำให้บางคนเลือกใช้คำพูดอื่น เพื่อที่จะบรรเทาความรู้สึกของคนฟัง และบางครั้ง ก็แค่คนพูดยังกล้าไม่มากพอ แต่ต้องยอมรับอย่างหนึ่ง ผมพูดเสมอว่า ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน จริงอยู่ การที่เราจะรักใครสักคนมันอาจขึ้นอยู่กับหัวใจเราคนเดียว แต่ถ้าเราพูดถึงความรักในฐานะของความสัมพันธ์ ความรักนั้นยากที่จะไปรอด หากรักไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกของคนสองคน ไม่ผิดหรอกครับ ที่เวลาเรารักใครบางคน เราจะอดรู้สึกไม่ได้ว่า ใครคนนั้นเป็นโลกทั้งใบของเรา แต่ในความเป็นจริง ไม่มีใครหรอกที่เราอยู่โดยขาดเขาไม่ได้ คนเดียวที่เราอยู่โดยขาดไม่ได้ คือความรักที่เรามีให้กับตัวเอง เพราะวันใดเราไม่รักตัวเอง วันนั้นเราจะมองไม่เห็นคุณค่าของตัวเองอีกต่อไป