ไม่มีเหตุผลที่เราจะแบกความทรงจำต่างๆ ไว้คนเดียว

หลังจากความสัมพันธ์ได้ผ่านพ้นไป หลายคนอาจคิดว่า นอกจากน้ำตาแล้ว คงไม่มีสิ่งใดที่หลงเลือกอยู่จากความสัมพันธ์นั้น ในความเป็นจริง อาจไม่ได้มีแค่น้ำตา แต่หลังการอำลาจากของทุกๆ ความสัมพันธ์ ความทรงจำคือสิ่งที่ยังคงเหลืออยู่เสมอ บางความทรงจำ อาจเป็นความทรงจำดีๆ ที่ทำให้เรามีรอยยิ้มทุกครั้งที่ได้คิดถึง แต่กับบางความทรงจำ ก็เป็นความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเศร้า และหากเลือกได้ เราคงอยากจะลืมมากกว่าที่จะจดจำ ถึงอย่างนั้น บางที หน้าที่ในการจำ หรือหน้าที่การลืม ก็ไม่ได้เหมือนเป็นสิ่งที่เราจะเลือกได้ เพราะเรื่องบางเรื่องต่อให้อยากจะลืมมากแค่ไหน เราพบว่า มันเป็นความทรงจำที่ติดตามเราเสียยิ่งกว่าเงา บางครั้ง บางหน เราจึงต้องแบกความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ โดยที่เราเองก็รู้ดีว่า เราเป็นคนเดียวที่ยังคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้น ในขณะที่เขาคนนั้น อาจมีความทรงจำใหม่ๆ ให้คิดถึงแล้ว เลยมีแต่เราคนเดียวที่ยังเศร้า เลยมีแต่เราคนเดียวที่ยังคิดถึง เลยมีแต่เราคนเดียวที่ต้องแบกน้ำหนักเรื่องเหล่านั้นเอาไว้ คนเรามักไม่ชอบที่จะแบ่งปันเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง เพราะบางครั้ง เราเองก็เป็นคนที่หวงพื้นที่ส่วนตัว จนเราลืมไปว่า ความสุขมีไว้แบ่งปัน ความทุกข์มีไว้แบ่งเบา ความรักทำให้เราแบ่งสิ่งเหล่านั้นต่อกัน และโดยที่เราไม่รู้ตัว ในเวลาที่เรามีความทุกข์ และเรารู้สึกว่า ความทุกข์นั้นยิ่งใหญ่ มีเพียงเราคนเดียวที่แบกความทุกข์จากความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ ทั้งที่ในความเป็นจริง หลายครั้ง เราไม่ได้เผชิญความทุกข์เพียงลำพัง เวลาที่เราเป็นทุกข์ ใช่หรือไม่ว่า คนอื่นๆ ที่เรารัก ก็เป็นทุกข์ในความทุกข์ของเราด้วย... Continue Reading →

หัวใจของตัวเอง คือสิ่งที่เราควรพ่ายแพ้ให้น้อยที่สุด

คนเราทุกคนล้วนเคยผ่านการแข่งขันมาด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ว่ามันคือการแข่งขันก็ตามที และในทุกๆ การแข่งขัน แน่นอนว่า ต้องมีผลแพ้-ชนะ ซึ่งเชื่อเถอะว่า ไม่ใช่ส่วนใหญ่หรอกที่เราจะเป็นผู้ชนะ ผลที่ออกมา มักจะจบลงตรงความพ่ายแพ้ แต่ความพ่ายแพ้ ไม่ว่าการพ่ายแพ้ในเรื่องใดก็ตาม พ่ายแพ้ในเรื่องการเรียน พ่ายแพ้ในการทำงาน พ่ายแพ้ในความสัมพันธ์ ความพ่ายแพ้ถูกทำให้เป็นเรื่องใหญ่เกินจริง เรามักถูกทำให้รู้สึกว่า หากเราพ่ายแพ้ วันนั้นเหมือนวันสิ้นสุดของโลก หากเราพ่ายแพ้ นั่นเท่ากับความล้มเหลวของเรา หากเราพ่ายแพ้ เราแทบจะไม่มีโอกาสได้แก้มือในเรื่องใดๆ ได้อีกเลย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ความพ่ายแพ้ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ความพ่ายแพ้ไม่ได้หมายถึงความล้มเหลวไปเสียทั้งหมด ในมุมหนึ่ง ความพ่ายแพ้ในเรื่องใดก็ตาม คือ บทเรียนหนึ่ง บทเรียนที่สอนให้เราไม่ทำอย่างเดิม บทเรียนที่สอนให้เราไม่เดินบนหนทางเดิม บทเรียนที่สอนให้เราไปฝึกตัวเองกลับมาให้ดีขึ้น นอกจากความพ่ายแพ้ไม่ใช่ความล้มเหลวแล้ว ตรงกันข้าม, ความพ่ายแพ้ควรจะเป็นบันไดหนึ่งก้าว ที่ทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น แกร่งขึ้น ฉลาดขึ้น และอ่อนโยนกับตัวเองมากขึ้น เมื่อเราได้เรียนรู้ความธรรมดาของความพ่ายแพ้นั้น ถึงอย่างนั้น ก็มีความพ่ายแพ้บางอย่าง ที่เราควรพลาดพลั้งให้น้อยที่สุด และเมื่อเราพลาดพลั้งพ่ายแพ้ไปแล้ว เราควรจะเรียนจากบทเรียนที่ผ่านมาให้ดีที่สุด เพื่อที่จะไม่ต้องพบเจอบทเรียนเดิมอีกต่อไป นั่นคือ ความพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง ในการแข่งขันอื่น เราสู้กับคนอื่น มันมีปัจจัยมากมาย เรื่องของความสิ่งแวดล้อม ความถนัด... Continue Reading →

มีแต่การอยู่ในที่ที่เป็นของเรา ที่จะช่วยให้เข้าใจคุณค่าของตัวเองได้อีกครั้ง

แม้กระทั่งต้นไม้ที่แข็งแรงท่ีสุดในโลก ดอกไม้ที่งดงามท่ีสุดในโลก เมล็ดพันธุ์ที่เพรียบพร้อมที่สุดในโลก จะเติบโตได้ดี ก็ต่อเมื่ออยู่ในดินที่เหมาะสมกับมันจริงๆ คนเราก็เช่นกัน ผมเชื่อเสมอว่า คนเราทุกคนมีคุณค่า คนเรามีด้านที่ดีงาม คนเราทุกคนมีแสงสว่างบางอย่างในตัวของเราเอง และผมเชื่ออย่างยิ่งว่า เราทุกคนมีความรักที่ยิ่งใหญ่ในตัวเอง รอแค่เจอคนที่ใช่ จะรับความรักนั้นไป ตัวเราเองทุกคนก็มีค่าพอให้เจอกับความรักที่งดงามอย่างนั้น อยู่ที่เราเองจะเจอคนที่ใช่ คนที่เป็นของเราจริงๆ อย่างนั้นเอง บางที ปัญหาของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่เราดีพอหรือยัง หรือว่า เรามีค่ามากพอหรือยัง แต่อยู่ที่ว่า เราเจอที่ที่เป็นของเราหรือยัง เราเจอคนที่ใช่ของเราหรือจริงๆ หรือยัง หากคนเราเป็นดั่งเมล็ดพันธุ์ ก็คงต้องถามว่า เราเจอผืนดินที่เหมาะสมกับเราหรือยัง แน่นอนว่า กว่าที่เราจะรู้ว่า เมล็ดพันธุ์แบบไหน จะงดงามในผืนดินแบบใด เราก็ต้องผ่านการลองผิดลองถูกนับครั้งไม่ถ้วน ตัวเราเองก็เช่นกัน กว่าที่เราจะเจอที่ที่ใช่ กว่าเราจะเจอคนที่ใช่ บางครั้งเราก็ต้องผ่านพบความผิดหวังมามากมาย แต่อยากให้เราคิดว่า ทุกครั้งที่เราพบความผิดหวัง เราก็ลดตัวเลือกที่ไม่ใช่ลงไปหนึ่งตัวด้วยทุกครั้ง จนวันหนึ่ง เราจะเจอคนที่เป็นของเรา จนวันหนึ่ง เราจะเจอที่ที่เป็นของเรา จนวันหนึ่ง เราจะเจอผืนดินที่เป็นของเรา จนวันหนึ่ง เราจะเจอความรักที่เป็นของเรา และเมื่อวันนั้นมาถึง เราจะพบว่า มันคุ้มค่ากับความเสียใจที่ผ่านมา ที่สำคัญ คือ... Continue Reading →

การจากลาเข้ามาในรูปแบบของความสัมพันธ์ เพื่อให้เราเรียนรู้ว่า ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่ตลอดไป

ผมเชื่อว่า ในชีวิตของคนหนึ่งคน ผ่านความสัมพันธ์มามากกว่าหนึ่งครั้ง ความสัมพันธ์นั้น ไม่จำเป็นต้องมาในรูปแบบของความรัก ในลักษณะของคนรัก อาจมารูปแบบของมิตรภาพ เพื่อน และอื่นๆ แต่ทุกๆ ความสัมพันธ์ มีจุดร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง คือ ทุกความสัมพันธ์มีการจากลา ทุกความสัมพันธ์มีวันสิ้นสุดลง และแน่นอน เมื่อความสัมพันธ์สิ้นสุดลง สิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เลย คือ การมีคนที่ต้องเสียใจ ความเสียใจในการจากลาของความสัมพันธ์ บางครั้งก่อเป็นกำแพงทำให้เราไม่อยากสร้างความสัมพันธ์ใหม่ๆ ขึ้นมา เพราะกลัวการจากแบบนั้นอีก กลัวการต้องเสียน้ำตาในวันที่รู้ว่าไม่มีอยู่ กลัวความอ้างว้างที่เกิดขึ้นจากความเคยชิน กลัวความเหงาที่เกิดขึ้นจากความเดียวดาย กลัวไม่มีความรักเหลือ จากวันที่เคยได้รับความรัก เราเสียใจ เราหวาดกลัว และเราโดดเดี่ยว แต่ถ้าเราเข้าใจ เข้าใจว่าการจากลาเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนการรู้จัก มีเจอ ก็มีรู้จัก มีรู้จัก ก็มีจากลา เราเองก็ไม่ได้มีแค่ความสัมพันธ์เดียวในชีวิต และคนที่เข้ามาในชีวิตของเรา เชื่อเถอะว่า เราก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์เดียวในชีวิตเขา เราก็คือหนึ่งคนที่เขาพบเจอ รู้จัก และจากลาเช่นกัน เหมือนว่า สุดท้ายแล้ว คนเราทุกคนพบเจอ เพื่อที่จะสอนบทเรียนบางอย่างให้กัน กับบางคนอาจเป็นบทเรียนขนาดยาว กับบางคนอาจเป็นบทเรียนขนาดสั้น บางคนเป็นบทเรียนเรื่องความรัก บางคนเป็นบทเรียนเรื่องความเข้าใจ บางคนเป็นบทเรียนเรื่องการให้อภัย บางคนเป็นบทเรียนเรื่องความปล่อยวาง... Continue Reading →

บางครั้ง เราเองคือคนที่ยังรั้งตัวเองเอาไว้

หนึ่งสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับผู้คนในความสัมพันธ์ คือการตัดใจ เวลาเรารักใครสักคน ไม่ว่าในตอนที่ความสัมพันธ์นั้นยังไม่เริ่มขึ้น หรือในตอนที่ความสัมพันธ์นั้นจบลงไปแล้ว การตัดใจจะเป็นเรื่องที่ยากเสมอ การที่เราตัดใจไม่ได้ นัยหนึ่ง คือ การที่เรายังเอาใจของเราไปผูกไว้กับเขา ยังเอาความสุข ความทุกข์ของเราไปวางไว้กับเขา เอาความรักของเราไปมอบไว้ให้เขา ทั้งที่ตัวของเราเอง ก็รู้ดีว่า สิ่งต่างๆ เหล่านั้น จะทำร้ายตัวเราเองมากที่สุด เรามักจะหาเหตุผลต่างๆ ข้ออ้างมากมายที่จะยังคงไม่ตัดใจ เรามักเอาความรักมาเป็นเหตุผลหลัก ที่จะอนุญาตยอมให้ตัวเองพบกับความเสียใจต่อไป ทั้งที่สิ่งที่เราทำ นั่นคือการที่เราทำร้ายหัวใจตัวเองอยู่ ด้วยการเอาความรักไปให้คนที่เขาไม่รักเราแล้ว ด้วยการเอาหัวใจไปให้คนที่เขาไม่ได้ต้องการมันจริงๆ ด้วยการเอาวันเวลาของเราไปใช้กับคนที่เขาไม่เห็นค่า และอยากแบ่งปันเวลาเหล่านั้นกับคนอื่นมากกว่า เราต้องหยุดเสียที หยุดอนุญาตให้ใครทำให้เราเสียใจ หยุดยินยอมให้ใครมองข้ามความรักของเรา และเราหยุดได้ ด้วยการตัดใจ ตัดใจจากคนที่เขาไม่ได้รักเรา เอาความรักที่ให้เขามาให้ตัวเราเอง เอาหัวใจของเรามาดูแลความรู้สึกของเราเอง เอาวันเวลาที่มีใช้ในการเยียวยาความรู้สึกของตัวเอง อย่าเสียดายวันเวลาที่ผ่านมา อย่าเสียดายทุกเรื่องราวที่ผ่านไป เราย้อนอดีตไม่ได้ และบางครั้ง เราก็แก้ไขเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ แต่สิ่งที่เราทำได้ คือ การเริ่มต้นใหม่ตรงนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้ ตัดใจจากเขาคนนั้น เอาความรักทั้งหมดที่เคยมอบให้ใคร โอบกอดและมอบให้กับหัวใจของตัวเราเอง อย่างที่ควรได้รับเสมอมา

ความจริงคือไม่มีใครจะเหมือนเดิมได้ตลอดไป

ปัญหาหนึ่งของความสัมพันธ์ คือ การที่เราอดรู้สึกไม่ได้ว่า คนที่เรารักเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิมอย่างวันแรก ความอ่อนหวาน ความใส่ใจ ความห่วงใย ดูจะลดลง ทัศนคติ ความคิดอ่านต่างๆ ก็แทบจะไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่เราตกหลุมรัก จนบางครั้ง เราก็แทบเผลอลืมไปเลยว่า เรามารักคนๆ นี้ ได้อย่างไร เวลาที่ใครสักคนบอกผมว่า คนที่เขารักเปลี่ยนไป สิ่งแรกที่ผมคิดคือ เป็นไปได้ว่า เราอาจยังรู้จักคนๆ นั้นมาไม่นานพอ หรือต่อให้นานพอ แต่เราคงยังสังเกตเห็นไม่มากพอ ไม่นานพอ ที่จะเข้าใจว่า ทุกคนเปลี่ยนไปเสมอ ไม่มีใครไม่เปลี่ยนไป แม้กระทั่งคนที่เรารัก ก่อนที่เขาจะมาเจอเรา เขาก็เคยเปลี่ยนไปมาก่อน เปลี่ยนไปจากสิ่งที่เขาเคยเป็น ไม่มากพอ ที่จะสังเกตเห็นว่า ความเปลี่ยนแปลงนั้นมีอยู่เสมอในทุกสรรพสิ่ง ไม่เว้นแม้แต่ธรรมชาติ และไม่เว้นแม้แต่ตัวเราเอง ถ้าจะลองคิดดูให้ดี ตัดเอาความน้อยใจ และความปราถนาอยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมทิ้งไปชั่วคราว เราจะมองเห็นว่า ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมเลย ไม่แม้กระทั่งเรา เราตอนเด็ก เราตอนวัยรุ่น เราตอนโต และแม้แต่วันหนึ่ง เราตอนชรา ก็เปลี่ยนไป และจะเปลี่ยนไปเสมอ ไม่ใช่แค่ทางร่างกาย แต่เป็นทางด้านความคิด ความเชื่อ ทัศนคติ... Continue Reading →

การที่เรายังโกรธยังเกลียดใคร โดยไม่รู้ตัว นั่นคือการที่เรายังให้ความสำคัญกับเขาอยู่

ผมเคยคิดว่า ความโกรธ ความเกลียดชัง คือขั้วตรงข้ามของความรัก เพราะเวลาเราไม่รักใครแล้ว บ่อยครั้ง เราจะโกรธเขา เราจะเกลียดชังเขา วันหนึ่งผมพบว่า ตัวเองกำลังเข้าใจผิด ใช่ครับ, ผมเข้าใจผิด ความโกรธ ความเกลียดชัง ไม่ใช่ด้านตรงข้ามของความรัก แต่ความโกรธ ความเกลียดชัง กับความรัก เป็นเรื่องเดียวกัน ด้านของความรู้สึก ด้านของความสนใจ ด้านของความใส่ใจ ใช่ครับ มีความรู้สึกสองแบบเท่านั้นที่ร้อนแรงที่สุด หนึ่ง คือ ความรู้สึกรัก อีกหนึ่ง คือ ความรู้สึกเกลียดชัง ทั้งความรัก และความเกลียด จึงเป็นอารมณ์ความรู้สึกที่ร้อนแรง เวลาเราคิดถึงใครสักคน และเช่นกัน คนเราจะสนใจ ใส่ใจใครคนหนึ่งมากๆ มีอยู่สองเหตุผล คือ รักคนนั้น กับเกลียดคนนั้น และไม่ว่าจะโดยเหตุผลใด ผลที่ออกมาจะมาเหมือนกัน คือการที่เราจะปล่อยให้คนๆ หนึ่งมีอิทธิพลในหัวใจเรามากเกินไป แล้วถ้าไม่ใช่ความโกรธ แล้วถ้าไม่ใช่ความเกลียด อารมณ์ความรู้สึกใด ที่เป็นด้านตรงข้ามของความรักอย่างแท้จริง คำตอบคือ อารมณ์แบบเฉยๆ ความรู้สึกที่เราไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย นั่นคือช่วงเวลาที่คนๆ นั้น ไม่ได้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเรา... Continue Reading →

ในวันที่น้ำตาแห้งลง จงอย่าลืมความงดงามของรอยยิ้ม

ผิดหวัง เสียใจ โศกเศร้า เขาไม่รัก นับพันนับร้อยความรู้สึก ที่คนหนึ่งคนจะต้องเจอ ในความสัมพันธ์หนึ่งครั้ง โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ ที่จบลงตรงการจากลา ในหนึ่งหัวใจที่แตกสลาย มีความรู้สึกมากมาย ที่เราไม่อาจพูดออกมาเป็นถ้อยคำ และทำได้แค่ส่งผ่านความรู้สึกเหล่านั้นออกมาในรูปของน้ำตา น้ำตาที่ไหลเป็นทาง ทำหน้าที่ในการพูดแทนความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ เพราะในช่วงเวลาที่คนเรามีความสุขที่สุด กับช่วงเวลาที่คนเราเศร้าที่สุด มักเป็นช่วงเวลาที่ความรู้สึกเอ่อล้น จนเราไม่อาจหาคำพูดใดๆ มาเอ่ยเพื่อให้ครอบคลุมความรู้สึกนั้นได้หมด น้ำตาจึงทำหน้าที่ของมัน เคยมีคนถามผมว่า ผิดหวัง เสียใจจากความรักมาหลายวันแล้ว ยังไม่หยุดร้องไห้เลย ทำอย่างไรดี ผมยังจดจำคำตอบของตัวเอง ที่ตอบออกไปได้อย่างแม่นยำ ผมตอบน้องคนนั้นไปว่า หากรู้สึกเสียใจ และความเจ็บปวดนั้นยังอยู่ในหัวใจ เรายังรู้สึกถึงความเสียใจนั้นได้ ในทุกๆ ลมหายใจของเรา จงร้องไห้ออกมา ไม่ต้องกลัวที่จะร้องไห้ ไม่ต้องอายที่จะร้องไห้ และอย่ารู้สึกผิดที่จะร้องไห้ การร้องไห้ ไม่ได้บอกว่า ใครเป็นคนเข้มแข็ง หรือใครกันที่อ่อนแอ เพราะบางครั้ง การที่เราร้องไห้ เป็นเพราะเราซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง ดังนั้น การร้องไห้ไม่ใช่เรื่องที่ผิด ร้องเถอะ ร้องออกมา จนเมื่อเรารู้สึกเหนื่อย เหนื่อยกับความเสียใจ เหนื่อยกับการต้องคิดถึงเขา วันนั้นเอง เราจะหยุดร้องไห้เอง และในวันนั้นน้ำหนักของความทุกข์... Continue Reading →

มีแต่เราที่จะปล่อยความเศร้าให้เป็นอดีตได้

เวลาในโลกใบนี้สำหรับผม อาจแบ่งได้เป็นสามช่วงเวลา เวลาที่เป็นอดีต เวลาที่เป็นปัจจุบัน เวลาที่เป็นอนาคต ในเหตุการณ์เดียวกันครั้งหนึ่งมันเคยเป็นอนาคตที่ชัดเจน วันหนึ่งมันจะเป็นปัจจุบัน - เป็นความจริงตรงหน้าเรา และวันหนึ่ง มันก็จะกลายเป็นอดีต อดีตที่ถูกแต่งเติมด้วยวันเวลา ความรู้สึก และความทรงจำ ในเหตุการณ์เดียวกัน เราใช้เวลากับมันไม่นานนักในฐานะอนาคต เราจะใช้มันในการคาดหวัง หรือไม่ก็กังวล เราจะใช้เวลากับมันนานขึ้นอีกหน่อย ตอนที่มันเป็นปัจจุบัน ช่วงเวลาที่เราต้องเผชิญหน้า เพื่อผ่านมันไปให้ได้ แต่เราจะใช้เวลากับมันนานที่สุด ตอนที่มันเป็นอดีต เพราะกับเหตุการณ์หนึ่ง เราอาจใช้เวลาคิดถึงมันเป็นหน่วยนาทีในการคาดหวัง หรือกังวลเกี่ยวกับมันในฐานะของอนาคต เราอาจใช้เวลาเผชิญหน้ามันเป็นหน่วยเวลาวันในขณะที่เรากำลังเผชิญหน้ากับมันในฐานะของปัจจุบัน แต่กับในฐานะของอดีต บางทีเราต้องใช้เวลาเป็นเดือน เป็นปี หรืออาจทั้งชีวิตในการคิดถึงมัน ทั้งที่อนาคต คือ สิ่งที่ยังมาไม่ถึง เราเลยยังปล่อยให้มันผ่านไปไม่ได้ นั่นเป็นเรื่องที่เราเข้าใจได้ ทั้งที่ปัจจุบัน คือ เรื่องที่เราต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่ และเรากำลังพยายามก้าวผ่านมันไป แต่กับอดีต อดีตอันเป็นเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วแท้ๆ แต่เรากลับใช้เวลานานที่สุดในการคิดถึงมัน และอยู่กับมัน ขณะที่วันเวลาพยายามทิ้งอดีตเอาไว้ในเบื้องหลัง เป็นความคิดของเราเองที่พยายามเก็บกักอดีตไว้ให้เป็นปัจจุบันเสมอ โดยเฉพาะอดีตที่เป็นความเศร้า เรื่องราวที่ทำให้เรามีน้ำตา เราตอกย้ำมันซ้ำๆ ด้วยการคิดถึง เพื่อก่อให้เกิดความเจ็บปวดตรงอกข้างซ้าย ในอวัยวะที่เราเรียกมันว่าหัวใจ ลองถามตัวเองว่า นานแค่ไหนแล้ว... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: