เรื่องของเราจะยังเป็นฝันดีแม้ในวันที่ตื่นมาแล้วไม่มีกันอีกต่อไป

อาจเพราะว่า ตอนที่เรารักกัน เราทุ่มเทให้กับความรักนั้นมากมาย อาจเพราะว่า ตอนที่เรารักกัน เราเชื่อว่า ความรู้สึกของเราจะเป็นอย่างนั้นเสมอ ทั้งที่ในความเป็นจริง กับสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ ไม่มีอะไรแน่นอน และเพราะความเป็นจริง ต่อให้รักกันแค่ไหน เราก็ต้องจากกันในสักวันแน่นอน คำพูดดีๆ มากมาย ที่ออกมาจากใจวันนั้น เราพูดกันมาจากหัวใจ แต่เพราะอะไรๆ มากมาย ทุกสิ่งภายในใจของเราเปลี่ยน เราก็เลยเปลี่ยนไป ฉันเคยเชื่อ และเชื่อว่า เธอเคยเชื่อเช่นกัน ว่าความรักของเรา จะมีความหมายเดียวกับคำว่า นิจนิรันด์ แต่เพราะทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป และเราเองก็เปลี่ยนไป คำว่ารัก บางทีก็แสนสั้น เรากลายเป็นอดีต ไม่เหลือปัจจุบัน เรากลายเป็นอดีต เหลือแต่เรื่องราวที่กลายเป็นความฝัน อาจเพราะเรากอดกันไม่แน่นพอ หรืออาจเพราะเรากอดกันแน่นจนเกินไป สุดท้ายระหว่างเรา สิ่งที่เหลือ คือ ความเสียใจ แต่ถึงอย่างนั้นฉันยังอยากขอบใจ ที่ครั้งหนึ่งเราได้รักกัน และแม้มันจะเป็นเพียงแค่ชั่วหลับตาฝัน แต่มันจะเป็นฝันดี

กำลังใจต้องเริ่มต้นจากตัวเอง

กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ และมีค่ามาก โดยเฉพาะกับคนที่รู้สึกว่า เขาขาดกำลังใจ ผมเชื่อว่า คนเราทุกคนต้องการกำลังใจด้วยกันทั้งนั้น แม้กระทั่งคนที่เข้มแข็งที่สุด ก็คงยอมรับว่า การผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายไปได้ โดยมีกำลังใจเป็นเรื่องที่ดีกว่า กำลังใจ อาจไม่จำเป็นต้องมาในรูปแบบของคำพูด กำลังใจ อาจไม่จำเป็นต้องมาในรูปแบบของความช่วยเหลือ บางครั้ง กำลังใจก็มาในรูปแบบของการเคียงข้าง ทำให้รู้ว่า เราไม่ได้เดียวดายบนโลกใบนี้ และการที่รู้ว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียว ไม่ได้เผชิญหน้ากับอุปสรรคต่างๆ เพียงลำพัง เป็นกำลังใจที่มีค่ามาก ผมเองก็เป็นคนที่ต้องการกำลังใจจากคนอื่นอยู่ตลอด ตอนเป็นเด็กต้องการกำลังใจจากพ่อแม่ ตอนเป็นวัยรุ่นต้องการกำลังใจจากเพื่อน ตอนโตมาต้องการกำลังใจจากคนรัก แต่กำลังใจก็เป็นเรื่องแปลก ยิ่งเราต้องการกำลังใจจากคนอื่นมากเท่าไหร่ แล้วเราไม่ได้รับกำลังใจนั้นอย่างที่เราคาดหวัง เราจะยิ่งรู้สึกหมดกำลังใจ และในโลกของความเป็นจริง ต่อให้เป็นคนที่รักเรามากที่สุด ก็ไม่อาจให้กำลังใจเราได้ตลอดเวลา เพราะบางครั้ง แม้กระทั่งตัวเราเอง ตอนที่เรารู้สึกไม่มีกำลังใจ การจะเอากำลังใจไปให้คนอื่นมันก็ไม่ง่ายเลย คนที่อยู่ข้างๆ กายเราก็เช่นกัน บางทีนะ บางที กำลังใจที่สำคัญที่สุด ต้องเริ่มต้นจากตัวเราเอง เราต้องให้กำลังใจตัวเราเองให้เป็น เพราะกำลังใจจากตัวเราเอง เป็นสิ่งที่เราเติมได้ตลอดเวลา และไม่มีวันจะหมดลง เมื่อไหร่ที่เราต้องการกำลังใจ ตัวของเราเองก็จะพร้อมให้กำลังใจเราเสมอ โดยวิธีการให้กำลังใจตัวเอง ต้องเริ่มต้นจากการควบคุมความคิดของตัวเองให้ได้ก่อน คิดในสิ่งที่ดี คิดในทางที่มีความหวัง และแม้ในยามผิดพลาดพลั้ง [...]

20 บทเรียน ที่ฉันเรียนรู้จากชีวิต

เพื่อนเอย, หากวันเวลาของฉันจะมีค่า และสิ่งที่ฉันเรียนรู้มาพอจะมีความหมาย นี่คือ 20 ข้อ ที่ฉันได้เรียนรู้จากชีวิต และอยากจะบอกเธอ 1. ความกลัวจะดูใหญ่เมื่อเผชิญหน้า และเล็กลงเมื่อเราผ่านมาได้ 2. จงเป็นรอยยิ้มให้ผู้คน แต่อย่าเป็นเพียงแค่ตัวตลกให้ใคร 3. อย่ากลัวความผิดพลาด เธอจะยังทำผิดอยู่เสมอ และทำผิดพลาดตลอดชีวิต แต่จงเรียนรู้จากมัน 4. เราทุกคนเคยเจอรักแท้ เพียงแต่อาจไม่ได้มาแค่ในรูปแบบคนรัก บางครั้งมาในรูปแบบของพ่อแม่ อาจารย์ หรือเพื่อน 5. ทัศนะคติคือตัวกำหนดชีวิตของเรามากกว่าโชคชะตา 6. อะไรก็ตามที่เหนื่อยเมื่อลงมือทำ ผลที่ออกมายิ่งคุ้มค่า 7. ความสำเร็จไม่ใช่แค่สิ่งที่อยู่ปลายทาง แต่คือสิ่งที่อยู่ระหว่างทางที่เราได้เรียนรู้ และเติบโต 8. อย่าเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยการโกหกเป็นอันขาด ไม่ว่ามันจะเล็กน้อยแค่ไหน หากเธอไม่อยากโกหกต่อไปเรื่อยๆ 9. ความไว้ใจ ความเชื่อใจ คือสิ่งที่สูญเสียไป แล้วได้กลับมายากที่สุด 10. ความอดทนคือยาขม ที่เราอาจไม่ชอบ แต่ผลของการอดทนคุ้มค่าเสมอ 11. ไม่ใช่ทุกเรื่องที่ต้องเร็วเสมอ อะไรบ้างที่ควรช้า เราก็จงช้าให้เป็น 12. เรามักคาดหวังความสุขจากเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ แต่จริงๆแล้ว ความสุขเกิดขึ้นง่ายจากเรื่องราวเล็กน้อยของชีวิต [...]

เส้นขนานสองเส้นมองเห็นกันและกันตลอดเวลา แต่ไม่เคยมาบรรจบกัน, เราก็เป็นเช่นนั้น

ทุกครั้ง ที่เราสองคนเจอกัน ลึกๆ เราต่างรู้สึกอะไรบางอย่างร่วมกัน เป็นความรู้สึกว่า ระหว่างเราสองคน เราน่าจะเป็นให้กันได้มากกว่าวันทุกวันที่ผ่านมา แต่เราก็ไม่เคยเป็นได้มากกว่านั้น แต่เราก็ไม่เคยห่างหายกันไปไหน เราสูดกลิ่นกายของกันและกัน เหมือนว่า นั่นคือลมหายใจของเรา โดยไม่แม้แต่จะสัมผัสผิวกาย เพราะเรารู้ว่า เราไม่มีสิทธิ ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกของเราก็ใกล้ชิดกันมากกว่าที่ใครจะเคยใกล้ชิดเรา โลกนี้มีหลุมรักมากมาย บางครั้งเป็นฉันที่ตกหลุมรักคนอื่น บางเวลาเป็นเธอที่ตกหลุมรักคนอื่น แต่ในหลุมรักนั้น อยู่ในหลุมรักที่ใหญ่ยิ่งกว่า หลุมรักที่เราสองคนตกหลุมรักกันและกัน แต่ทุกครั้ง ที่ใครคนหนึ่งจะเอื้อมมือออกไป ก็จะมีอีกคน ที่เก็บมือนั้นเอาไว้ ไม่ยอมไปจับมือของใครอีกคน ทำเหมือนกับว่า การที่เราสองคนจะใช้ลมหายใจร่วมกัน จะกลายเป็นการสิ้นสุดลงของบางสิ่ง เราจึงทำได้แค่หายใจ เป็นลมหายใจที่ใกล้ๆ กัน เฝ้ามองดูชีวิตของอีกคน พบเจอ ผูกพัน และจากลา หัวเราะ มีความสุข และสิ้นหวัง กับคนอื่นๆ ที่เข้ามาในชีวิต ทำราวกับเราเป็นเส้นขนานสองเส้น ที่หวาดกลัวการบรรจบกัน แต่เลือกที่จะมองความเป็นไปของกันและกันในมุมๆ เดิม ตลอดไป อาจเพราะเราต่างกลัว กลัวว่า เมื่อความฝันกลายเป็นความจริง ความฝันจะไม่ใช่ความจริง กลัวว่า เมื่อเรากลายเป็นคนรักกันแล้ว ความรักของเราจะลดลง [...]

ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ที่ผ่านมาผมมองผ่านคุณไปได้อย่างไร

เมื่อถึงวัยหนึ่ง เราจะรู้สึกว่า เรากำลังตามหาบางอย่างอยู่ ตามหาความรัก จากคนหนึ่งคน ที่เขาจะรักเราจริง ตามหาคนรัก คนที่เขาจะไม่ทอดทิ้งเรา ไม่ว่าอย่างไร ผมก็เป็นคนนั้น คุณก็เป็นคนนั้น คนที่มองหาความรัก จากใครสักคน แล้วคาดหวังว่า ความรักนั้นจะเป็นของเรา เราออกตามหา เจอคนที่คิดว่าใช่ แล้วพบว่าเขาไม่ใช่ เราเดินบนเส้นทาง ที่คิดว่าถูกทาง แต่เราก็ต่างหลงทางมาตลอด จนวันหนึ่ง วันที่ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมระหว่างเรา คุณ, เพื่อนผมคนหนี่ง ได้บอกผมด้วยประโยคสั้นๆ ในวันที่พระจันทร์เป็นวงเสี้ยว “เราชอบแก” ผมอึ้ง ไม่ตอบอะไรคุณ ผมนิ่ง คุณนิ่งยิ่งกว่า “ขอโทษนะ เราไม่ได้รู้สึกกับแกเกินกว่าเพื่อน” ผมทลายความเงียบ ด้วยความเงียบยิ่งกว่า ไม่มีประโยคใดจากผมอีก ไม่มีประโยคใดจากคุณอีกเช่นกัน มีแต่น้ำตาของคุณ กับการจากลา ที่ผมเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้น เราห่างกันออกไป กลายเป็นคนอื่น โดยไม่ได้ทำอะไร แต่เราค่อยๆ หายไปจากความคิดของกันและกัน โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า ผมไม่เคยหายไปจากความคิดถึงคุณ ผมใช้ชีวิต แล้วคิดเอาเองว่าตัวเองมีความสุข เจอผู้คนคนแล้วคนเล่า ที่แม้เริ่มต้นกันด้วยรอยยิ้ม แต่จบลงที่น้ำตาเสมอ ผมหวังสักวันจะเจอรักแท้ และคนเหล่านั้นก็คาดหวังว่า [...]

มันก็แค่อีกหนึ่งวันแย่ๆ เท่านั้นเอง

บางครั้ง
 เราจะรู้สึกว่า 
มีวันบางวัน 
วันที่ไม่ว่า เราจะทำอะไร
อะไรๆ ก็ดูไม่เป็นอย่างใจเราเลย
 วันที่ไม่ว่า เราจะทำอะไร
ทุกอย่างก็กลายเป็นความผิดหวังมากกว่าความสมหวัง
 จนเราอดบอกกับตัวเองไม่ได้ว่า
 วันนี้ไม่ใช่วันของเราเลย
 ใช่ครับ
 มันจะมีบางวันในชีวิต
 ที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่วันของเรา
 วันที่หากเป็นความฝัน
 เราก็คงรู้สึกว่ามันเป็นฝันร้าย
 เป็นความฝันที่เลือกได้
เรา ก็อยากจะตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนนี้ 
ถึงอย่างนั้น 
เราก็ไม่อาจทำแบบนั้นได้
 เวลาที่เราเจอกับวันที่ไม่เป็นอย่างใจ
 เราไม่สามารถแค่ลืมตาตื่นมา
แล้วทำราวกับว่า มันคือความฝัน
 เพราะวันเวลาเหล่านั้นมันคือความจริง
 แต่สิ่งที่เราทำได้
คือ ยอมรับว่า วันนี้เป็นวันที่แย่
 แต่มันจะเป็นวันแย่ๆ แค่วันเดียว
 วันนึงที่มี 24 ชั่วโมง 
วันที่พอพระจันทร์ลาลับขอบฟ้า
แล้วพระอาทิตย์ขึ้นมาใหม่ 
วันแย่ๆ วันนั้น ก็จะกลายเป็นอดีตไป
 มันจะกลายเป็นวันใหม่
 ที่เราต้องเริ่มต้นมันด้วยความรู้สึกใหม่
 โดยสลัดความรู้สึกของวันแย่ๆ ทิ้งลงไปให้ได้
 ความจริงแล้ว
 ความทุกข์เกิดขึ้นไม่นานในความจริง
 แต่เราฉายมันซ้ำในความคิด ความรู้สึกของเราเองต่างหาก 

หากวันนี้เป็นวันที่แย่
 หากวันนี้เป็นวันที่ทุกอย่างไม่เป็นใจ
 อดทน แล้วบอกกับตัวเองว่า 
เดี๋ยววันนี้ก็จะผ่านไป

 เหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา

เรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเองให้เป็น

จริงอยู่ว่า เราเกิดมาตัวคนเดียว และจะจากโลกนี้ไปเพียงลำพัง แต่ว่าระหว่างที่เราใช้ชีวิตอยู่ ชีวิตได้พัดพาผู้คนมากมายให้เราพบเจอ จนอาจบอกได้ว่า เราแทบจะไม่เคยอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้จริงๆ ตอนเด็ก เรามีพ่อแม่ ในโรงเรียนเรามีเพื่อนๆ มีครู ที่มหาวิทยาลัย เรามีเพื่อนๆ มีอาจารย์ จบมา เราก็ยังมีเพื่อนร่วมงาน และบางคนก็มีคนรัก มีลูก แม้เราจะบอกว่าเราเกิดมาคนเดียว แต่ว่าชีวิตของเรารายล้อมด้วยผู้คนอยู่เสมอ ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี เพราะในความเป็นจริง เราทุกคนไม่มีใครสมบูรณ์แบบ การมีคนเดินร่วมทางกันไป เราต่างจะช่วยเติมเต็มในส่วนที่หายไปของกันและกัน แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ทุกเวลาหรอก ที่จะมีคนอื่นอยู่กับเรา และมันก็จะมีบางเวลา ที่เราควรจะอยู่กับตัวเองบ้าง อาจเป็นเพราะเราถูกเติมเต็ม ด้วยความสุขของการมีผู้คนอยู่ข้างๆ ทำให้เรายอมรับไม่ค่อยได้ เมื่อถึงเวลาที่เราต้องอยู่เพียงลำพัง ทั้งที่การอยู่เพียงลำพังบ้าง บางครั้งก็ดี ในหนึ่งวันเราพูดคุยกับผู้คนมากมาย แต่เคยไหมที่เราจะพูดคุยกับความรู้สึกของตัวเอง ในหนึ่งชีวิตเราอาจโอบกอดใครมาหลายครั้ง แต่เคยไหมที่เราจะโอบกอดตัวเอง ในหนึ่งชีวิตเราอาจเคยบอกรักใครต่อใคร แต่เคยไหมที่เราจะบอกรักตัวเราเอง ท้ายที่สุดแล้ว คนที่มีความสุขกับชีวิต ไม่ใช่คนที่มีใครๆ อยู่ข้างกายมากมาย แต่คือคนที่อยู่กับตัวเองได้ และเป็นคนที่รักตัวเองเป็น

ในความรักไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ

เราต่างตามหาความสมบูรณ์แบบ ทั้งในความสมบูรณ์แบบของตัวเอง และความสมบูรณ์แบบของผู้อื่น เราทุกคนอยากเป็นคนที่สมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน เป็นคนที่ปราศจากข้อบกพร่องในเรื่องใดๆ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เราทุกคน, ทุกคนบนโลกใบนี้ ไม่มีสักคนที่สมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง เราทุกคนต่างมีบาดแผล ร่องรอย ความชำรุดบกพร่อง ในสิ่งที่แตกต่างกันออกไป จนอาจพูดได้ว่า ความไม่สมบูรณ์แบบเป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์ทุกคน ดังนั้น ไม่ว่าเราจะนิยามคนหนึ่งคนไว้ในสถานะใด แท้จริงแล้ว เราทุกคนเหมือนกัน คือเราต่าง มีจุดที่’ต่าง’ และผิดไปจากคนอื่นเหมือนกัน ความรักเป็นเรื่องสากล ผมเชื่อว่า เราทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบใด มีความคิด ความเชื่อ หรือเติบโตมาในสิ่งแวดล้อมแบบไหน เราต่างมีหัวใจที่จะรักใครสักคน เป็นทั้งผู้ที่พร้อมจะมอบความรัก และผู้ที่จะรับความรัก ส่งต่อ ปลูก และดูแลให้ความรักนั้นเติบโต เพื่อที่จะดูแลหัวใจกันและกัน ในความรัก การที่ความรักจะเริ่มต้นได้ เราต้องยอมรับกันให้ได้ก่อนว่า ไม่ว่าเราเป็นใคร ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ เราต่างก็มีความบกพร่อง ที่อยากให้คนที่เรารักมาเติมเต็ม และยอมรับในสิ่งที่เราเป็น ส่วนคนที่เรารักเขา เขาก็คงมีรอยแผล ความบกพร่อง ที่อยากให้เราดูแล และยอมรับในสิ่งที่เราเป็นเช่นกัน เพราะเมื่อไหร่ก็ตาม ที่เราคิดเอาว่า เราสมบูรณ์แบบ หัวใจเราจะปิด ไม่ยอมรับความคิดเห็นของอีกคน และเมื่อไหร่ก็ตามที่เราคาดหวังว่าคนที่เรารักจะสมบูรณ์แบบ [...]

เราถูกสร้างมาเพื่อเติมเต็มกันและกัน

เอาจริงๆ แล้ว ถ้าเป็นไปได้ คนเราทุกคนก็คงอยากพึ่งพาตัวเองมากกว่าพึ่งพาคนอื่น เพราะการที่เราทำอะไรด้วยตนเองได้ เพราะการที่เราพึ่งพาตัวเองได้อย่างเต็มที่ มันทำให้เรารู้สึกสบายใจมากกว่า ผมเองก็เป็นคนที่พยายามที่จะพึ่งพาคนอื่นให้น้อยที่สุด ถ้าดูแลตัวเองได้มากแค่ไหน ก็พยายามจะทำ อะไรก็ตามที่ต้องคอยให้คนอื่นช่วยเหลือ ผมก็พยายามจะฝึกฝน หรือหาทางแก้ แม้แต่ยอมลำบากมากขึ้น เพื่อที่จะไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น แต่มีปัญหาหนึ่ง ที่ทำอย่างไรผมก็พึ่งพาตัวเองไม่ได้สักที และการที่ต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น มันทำให้ผมอดอึดอัดใจไม่ได้ แม้มันจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อยในสายตาของใครก็ตาม เวลาที่ไปทานอาหารบุฟเฟต์ ที่เราต้องเดินไปตักอาหารด้วยตนเอง ปัญหาคือเนื่องจากผมต้องใช้ไม้ค้ำยันในการเดิน ทำให้มือของผมต้องจับไว้กับไม้ค้ำยันตลอด จึงไม่สามารถเอามือไปถือจานได้ เมื่อต้องทานอาหารบุฟเฟต์ ผมเลยต้องขอความช่วยเหลือคนอื่นให้ถือจานไปให้ผมที่โต๊ะอาหารตลอด นานวันเข้าก็เกิดเป็นความอึดอัดใจและเกรงใจ จนผมตัดสินใจเลี่ยงการต้องไปทานอาหารแบบบุฟเฟต์ไปเลย แต่พอโตขึ้น ต้องมีหน้าที่การงานที่ออกไปสังสรรค์ สัมมนาตามโรงแรมต่างๆ การที่จะเลี่ยงไม่ทานอาหารแบบบุฟเฟต์ มันก็ทำไม่ได้ ถึงอย่างนั้น สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกต คือทุกคนที่ได้ช่วยเหลือผม ไม่มีใครสักคนที่ไม่เต็มใจ ทุกคนทำด้วยความรู้สึกยินดีด้วยกันทั้งนั้น การได้ช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้คนเรามีความสุข และเมื่อมองย้อนกลับไป ในเวลาที่ผมได้ช่วยเหลือคนอื่น ในแบบวิธีการที่ผมทำได้ ผมก็มีความสุขมากเช่นกัน บางทีนะ บางที การที่เราทุกคนบนโลกใบนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ เราต่างมีข้อบกพร่อง ผิดพลาด ที่ต้องการความช่วยเหลือจากผู้อื่นด้วยกันทั้งนั้น อาจเพราะมีใครบางคนจากบนฟ้า อยากบอกกับเราว่า คนเราเกิดมาเพื่อเติมเต็มกันและกัน [...]

Leave Group

ในยุคที่มีอถือเข้ามาเป็นปัจจัยสำคัญของชีวิตไม่แพ้ปัจจัยที่สี่ และเทคโนโลยี แอพพลิแคลชั่นต่างๆ ก็ทำหน้าที่เชื่อมโยงเราเข้ากับคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดาย ไลน์กลายเป็นหนึ่งในโปรแกรมแชทยอดฮิตของคนไทย ซึ่งจะว่าไป โปรแกรมนี้ก็มีประโยชน์ และเอื้ออำนวยให้การสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ด้วยการที่คนไทยนิยมชมชอบการใช้ไลน์กันเป็นจำนวนมาก ทำให้เรานิยมตั้งกลุ่มไลน์ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มไลน์ที่เรียน ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มไลน์ที่ทำงาน ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มไลน์คอนโด วัตถุประสงค์ก็คงมีไว้เพื่อแปลกเปลี่ยน พูดคุย สนทนากันในเรื่องราวต่างๆ บางที คงง่ายขึ้น ที่เราจะส่งข้อความทีไปถึงกลุ่มคนมากๆ ได้ทีเดียว ดีกว่าต้องมาส่งทีละข้อความ เมื่อเร็วๆ นี้ ผมเพิ่งซื้อคอนโดใหม่ ด้วยปัจจัยหลายๆ อย่าง ที่คิดคำนวณมาอย่างรอบคอบแล้ว ทั้งในด้านทำเล และในด้านของราคา อยู่พักอาศัยมาเกือบสองเดือน ก็รู้สึกมีความสุขดี ไม่มีอะไร อาจไม่ได้สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เพราะว่า เป็นคนที่เข้าใจได้ว่า โลกนี้ไม่มีอะไรหรอกที่สมบูรณ์แบบ สิ่งที่เป็นข้อบกพร้องเล็กๆ น้อยๆ หรืออะไรก็ตามที่อาจพาลพาให้หงุดหงิดหัวใจ ส่วนใหญ่อยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้ เรียกได้เลยว่า ผมอยู่มาสองเดือนกว่าอย่างสงบสุข จนมาเมื่อไม่กี่วันก่อน นิติบุคคลคอนโดปราถนาดีตั้งไลน์กลุ่มลูกบ้านขึ้นมา เพื่อหวังว่า จะเป็นหนึ่งในช่องทางการสื่อสารระหว่างนิติกับลูกบ้าน แรกๆ ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่พอเวลาผ่านไปได้สักพัก จากช่องทางแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารระหว่างนิติกับลูกบ้าน กลายเป็นช่องทางที่ลูกบ้านจะเข้ามาบ่น ว่า และระบายอารมณ์ของตนเองต่างๆ นาๆ [...]

%d bloggers like this: