เราเลือกได้ว่าจะจดจำเรื่องราวที่ผ่านมาแบบไหน

จริงๆ แล้ว เราทุกคนอาจใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิต ไปกับการจัดการความทรงจำของเราเอง โดยที่เราอาจไม่รู้ตัว   ตอนต้น เราใช้เวลากับการสะสมความทรงจำ   ตอนกลาง เราใช้เวลากับการสร้างความทรงจำ   จากนั้น เราใช้เวลากับการพยายามจำและพยายามลืมบางความทรงจำ   และในตอนปลาย เราใช้เวลาไปกับการทบทวนความทรงจำ   จนวันที่เราไม่อยู่อีกแล้ว สิ่งที่ยังอยู่เกี่ยวกับเรา ก็คือเรื่องราวของเราในความทรงจำของคนอื่น   สิ่งผมสังเกตเห็นคือ คนเราไม่ค่อยให้ความเป็นกลางกับความทรงจำสักเท่าไหร่   บางเรื่อง เราก็จดจำมันในแง่ดีจนเกินไป จนใช้เวลาหมดไปกับการถวิลหาเรื่องราวเหล่านั้น กระทั่งลืมสิ่งที่อยู่ในปัจจุบัน   และกับบางเรื่อง เราก็จดจำมันในแง่ร้ายเกินไป ทั้งที่มันอาจมีเรื่องราวดีๆ มากมาย ให้เราได้จดจำ   แต่เพราะว่า เราจดจำแต่แง่ร้าย เราก็เลยมีแต่ความทุกข์   เป็นความทุกข์ในความทรงจำ เป็นความทุกข์ในการพยายามลืมความทรงจำ   ซึ่งในความเป็นจริง ทุกเรื่องราวมีทั้งด้านที่ดีและด้านที่ร้าย   การมองทุกเรื่องอย่างเข้าใจว่า มันไม่ได้ดีไปทั้งหมด หรือมันไม่ได้แย่ไปทั้งหมด   นั่นอาจเป็นทางเลือกในการจดจำความทรงจำ แบบที่ทำให้เราสามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไม่สุขหรือทุกข์จนเกินไป

%d bloggers like this: