คนที่ไม่ใช่ รักมากแค่ไหน เขาก็ไม่รัก

เคยมีคนบอกว่า ความพยายามในสิ่งใดก็ตาม ไม่มีคำว่า สูญเปล่า เมื่อเราหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความพยายามลงไป ต้องมีบางสิ่งบางอย่างย้อนกลับมาเป็นผลสะท้อนเสมอ แต่บางคนบอกว่า ความรักคือข้อยกเว้นของกฎข้อนั้น เพราะเมื่อเรารักใครสักคน ไม่ว่าเราจะรักเขามากแค่ไหน แต่ผลที่ได้กลับมาบ่อยครั้ง ไม่ใช่ความรักเสมอไป ความรักเป็นเรื่องที่เรียบง่ายและงดงาม แต่ในความเรียบง่ายของความรัก ก็มีความซับซ้อนอยู่ และในความงดงามของความรัก ก็มีคนไม่น้อยเคยพบกับความเสียใจ ท้ายที่สุดแล้ว ความรักจึงเป็นเรื่องที่ไม่มีใครจะเข้าใจได้ทั้งหมดจริงๆ หรือต่อให้เราคิดว่า เราเข้าใจความรัก แต่ในวันที่ต้องพบกับความเสียใจเอง เรากลับค้นพบว่า เราไม่ได้เข้าใจอะไรเลยจริงๆ คนหนึ่งคน พยายามทุ่มเทความรัก ให้กับคนอีกหนึ่งคน เขาให้ทุกๆ อย่าง ในสิ่งที่คนต้องการจากความรัก ความเข้าใจ ความใส่ใจ ความห่วงใย ความจริงใจ แต่เขาพบว่า สิ่งเหล่านั้นอาจดูไม่มีความหมายกับอีกคนเลย ด้วยเหตุผลสั้นๆ ที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร "ไม่รัก" สำหรับใครบางคน เรื่องราวเหล่านั้นเป็นเรื่องที่เหมือนจะยากเข้าใจ จนวันหนึ่ง วันที่เขาพบว่า เขาเจอใครบางคนที่แสนดี และรักเขาจากใจจริง แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร เขาก็ไม่สามารถรู้สึกรักใครคนนั้นได้จริงๆ เคยมีคนบอกว่า ความพยายามสิ่งใดก็ตาม ไม่มีคำว่า สูญเปล่า ยกเว้นความพยายามในการรักคนที่เขาไม่ได้รักเราเลย ในความคิดเห็นของผม นั้นไม่ใช่เรื่องจริง การรักใครสักคนไม่เคยเป็นเรื่องเสียเปล่า... Continue Reading →

วันหนึ่งเราจะมองความเสียใจในวันนี้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

ปัจจุบัน จะทำให้เรามองเรื่องราวทุกอย่างใหญ่กว่าความเป็นจริงเสมอ เพราะเรามองมันจากสายตาของปัจจุบัน เหมือนการที่เรามองอะไรจากระยะใกล้ เราจะรู้สึกว่า มันใหญ่มาก จนเราเริ่มเขยิบสิ่งของชิ้นนั้นออกห่างไปเรื่อยๆ เราก็จะพบว่า ขนาดของสิ่งของชิ้นนั้นก็จะเล็กลงเรื่อยๆ ตามระยะทางที่ห่างออกไป ยื่งใกล้ ยิ่งใหญ่ ยื่งห่าง ยิ่งเล็กลง กับความทุกข์ กับปัญหา กับอุปสรรค กับเรื่องราวต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต ก็ไม่ได้แตกต่างกัน ในช่วงเวลาที่มันค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้เรา เราจะรู้สึกว่า มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และมันจะใหญ่มากที่สุด ตอนที่อยู่ตรงหน้าเรา ความทุกข์ ปัญหา อุปสรรค เรื่องราวต่างๆ เหล่านั้น มันจะใหญ่เสียจนเรารู้สึกว่า มันคือทางตัน เป็นทางตันที่เราไม่อาจจะผ่านไปได้เลย แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีอะไรที่จะไม่ผ่านไป ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่ตลอดไป ข่าวดีคือ, ความเศร้าก็เช่นกัน มีแต่เพียงตัวของเราเองเท่านั้น ที่บางครั้งอาจโดยไม่รู้ตัว เราก็เป็นฝ่ายโอบกอดความทุกข์นั้นเอาไว้ ด้วยการจมอยู่กับมัน ด้วยการย้ำคิดถึงมัน เป็นการรั้งความเศร้าเอาไว้โดยที่เราไม่รู้ตัว แต่ถ้าเราเข้าใจ เข้าใจว่า ความเศร้า ปัญหา อุปสรรคต่างๆ ก็เหมือนทุกสิ่ง เข้ามา เพื่อออกไป ไม่ได้อยู่อย่างถาวร เราก็จะไม่กอดเก็บความทุกข์... Continue Reading →

ไม่มีคำว่าสาย ถ้าเราจะเลิกรักใครสักคนที่ทำร้ายหัวใจเรา

  การเดินเข้าไปในความสัมพันธ์ว่าเป็นเรื่องยากเย็นแล้ว กับบางคนสิ่งที่ยากที่สุด คือ การก้าวออกมาจากความสัมพันธ์นั้น ในบางครั้ง บางหน ไม่ใช่เราไม่รู้ว่า ความรักของเรากับเขาเป็นสิ่งที่เจ็บปวด และใครคนนั้นก็ไม่ใช่คนที่ดีต่อหัวใจอย่างที่เราคิดอีกต่อไป จะมีบางช่วงเวลา ที่เราอยากเดินออกมาจากควมสัมพันธ์นั้นใจจะขาด แต่เพราะคำสองคำ ที่ทำให้เราไม่สามารถออกมาจากชีวิตของเขาได้สักที ยังรัก มีบางคน คนที่ไม่ใช่คนที่รักใครง่ายๆ นัก เขาจะเรียนรู้ว่า การที่เขารักใครยาก เป็นเพราะเขารู้ตัวเองดีเช่นกันว่า ช่วงเวลาที่ยากที่สุดของเขาไม่ใช่การรัก แต่คือการเลิกรักต่างหาก เขาจึงเลือกที่จะไม่รักใครง่ายๆ เพราะเขาจะรักแค่คนที่เขาแน่ใจแล้วว่า ถ้ารักคนๆ นี้ จะไม่มีวันไหนที่เขาต้องมาพยายามเลิกรัก ด้วยเหตุผลว่า การรักคนๆ นี้ทำให้เขาเสียใจ แต่บางครั้ง ต่อให้เลือกอย่างดี ต่อให้เป็นคนที่คิดว่าแน่ใจ เราก็ยังอาจเลือกคนผิด ใช่, เราทุกคนเคยรักคนผิด และเมื่อถึงเวลานั้นมาถึง แม้จะพยายามเลิกรักเขา พยายามจะตัดใจจากเขา พยายามจะคิดถึงเรื่องราวต่างๆ นาๆ ที่เขาเคยทำร้ายหัวใจของเรา ความพยายามเหล่านั้น ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เสียดาย ไม่ใช่แค่ข้าวของเครื่องใช้ที่คนเราใช้มานานเท่านั้น ที่จะทำให้เรารู้สึกเสียดายได้ กับความสัมพันธ์บางความสัมพันธ์ เราก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่ผ่านอะไรด้วยกันมามาก ใช้เวลาในการคบหาดูใจกันอย่างยาวนาน เรามักรู้สึกว่า หากทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้ เรื่องราวต่างๆ... Continue Reading →

ในความสัมพันธ์ มีอะไรมากกว่าแค่ความรัก

การที่เราจะคบหากับใครสักคน ในความสัมพันธ์นั้น มีองค์ประกอบมากมาย แน่ล่ะว่า ความสัมพันธ์นั้นควรเริ่มต้นด้วยความรัก แต่ความรักเพียงอย่างเดียว ก็อาจไม่เป็นการเพียงพอกับความสัมพันธ์ ความสัมพันธ์หนึ่งความสัมพันธ์ มีองค์ประกอบอื่นๆ อีกมากมาย ความสัมพันธ์หนึ่งความสัมพันธ์ เรียกร้องอะไรหลายสิ่งหลายอย่างมากกว่าที่เราจะคาดคิด เราจึงพบเจอ หลายคู่ และหลายคนที่เขารักกัน แต่สุดท้าย พวกเขาก็ต้องจบความสัมพันธ์นั้นลง เพียงเพราะว่า ความรักอย่างเดียวแม้มากมายแต่อาจยังไม่มากพอ เวลาที่เราคบหากับใครสักคน เขาถึงให้คบหาดูใจกันให้ละเอียด เพราะถ้าจะดูกันเพียงว่า รักหรือไม่รัก ก็อาจไม่ต้องใช้เวลาเนิ่นนานขนาดนั้น แต่ยังต้องดูด้วยว่า ที่รักว่านั้น ความรักมั่นคงแค่ไหน และต่อให้รักมั่นคง แต่ความรักมากพอที่จะชนะความเห็นแก่ตัวของแต่ละคน หรือมากพอที่จะชนะอัตตาการยึดมั่นถือมั่นในตัวเองของแต่ละคนหรือเปล่า ยังต้องดูอีกว่า คนสองคนที่รักกันนั้น มีวิถีชีวิตที่แตกต่างและเหมือนกันแค่ไหน ถ้าแตกต่าง จะปรับตัวเข้าหากันได้หรือไม่ ถ้าเหมือนกัน จะอยู่กันอย่างไรไม่ให้รู้สึกถึงความจำเจ ที่สำคัญคือ คนสองคนเข้าใจกันหรือเปล่า คนสองคนได้เปิดหัวใจให้กันหรือเปล่า เพราะต่อให้บอกว่ารักมากมาย แต่ไม่เคยเปิดใจให้กัน ไม่เคยคิดจะเข้าใจกัน เชื่อเถอะว่า ความสัมพันธ์ไม่มีทางไปรอดได้ การที่ความรู้สึกรักจะเกิดขึ้น อาจไม่ใช่เรื่องยาก การที่เราจะรู้สึกประทับใจใครสักคน ก็อาจไม่ใช่เรื่องยากเย็น สิ่งที่อยากจริงๆ คือการรักษาความสัมพันธ์นั้นเอาไว้ให้ยาวนานที่สุด การรักษาความสัมพันธ์ ดูแลความสัมพันธ์จึงเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง ที่สำคัญคือ ศาสตร์ของความสัมพันธ์... Continue Reading →

การที่เรายังคิดถึงกัน ไม่ได้แปลว่า เราควรกลับไปคบกัน

บางวัน อาจเป็นวันที่ฝนตกหนักกว่าทุกวัน อาจเป็นวันที่ฟ้าครึ้มกว่าที่เคย อาจเป็นวันที่เราบังเอิญเจอเพลงเศร้า หรืออาจเป็นวันที่ on this day ใน facebook แจ้งเตือนเรื่องของเรา มันทำให้ความคิดถึงย้อนกลับมา ต่อให้คิดว่าลืมได้แล้ว ต่อให้เชื่อว่า เวลาเยียวยาทุกสิ่ง ต่อให้บอกตัวเองให้เริ่มเปิดใจให้ใครใหม่ กับบางคนก็พบว่า การเริ่มรักว่ายากแล้ว การเลิกรักอาจเป็นเรื่องที่ยากกว่าอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อที่ใครบางคน ใครบางคนที่เคยทำให้เราเสียใจ และใช่, เราก็เคยทำให้เขาเสียใจ แต่เรากลับยังคิดถึงเขา แม้ยังเจ็บปวดในความรู้สึก ถึงอย่างนั้นช่วงเวลาอันงดงามที่เคยอยู่ด้วยกัน ก็เหมือนไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่จะลืมได้เลย ตอนที่ใครคนนั้นบอกว่ารักเรามากแค่ไหน ตอนที่เราอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ตอนที่เราต่างได้สัมผัสรสหวานของจุมพิต เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านั้น มันทำให้เราคิดถึงการกลับมาหากัน คิดถึงการมีกันและกันอยู่ข้างๆ คิดถึงความสุขตอนที่เราเป็นยิ่งกว่าลมหายใจ ความคิดถึงเหล่านั้น ทำให้เราลืมบางเรื่องราวไปชั่วขณะ ลืมตอนที่ความรักได้เริ่มจืดจางลง ลืมตอนที่ถูกทิ้งให้รอข้อความสั้นๆ ไม่กี่คำทั้งวัน ลืมตอนที่เริ่มมองคนอื่นมากกว่ามองกัน ลืมตอนที่ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนา ลืมความโกรธขึงในตอนที่ทะเลาะ ลืมระยะห่างที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ลืมตอนที่คำว่า ไม่รักได้หลุดออกจากปากมา และทำให้หัวใจได้แตกสลาย บางครั้ง เพลงเพราะๆ บรรยากาศเหงาๆ ความทรงจำดีๆ ก็ทำให้เราลืมเรื่องราวเหล่านั้น แต่เราต้องไม่ยอม ไม่ยอมให้เพลงเพราะๆ ไม่ยอมให้บรรยากาศเหงาๆ ไม่ยอมให้ความทรงจำดีๆ... Continue Reading →

ไม่มีเหตุผลที่เราจะแบกความทรงจำต่างๆ ไว้คนเดียว

หลังจากความสัมพันธ์ได้ผ่านพ้นไป หลายคนอาจคิดว่า นอกจากน้ำตาแล้ว คงไม่มีสิ่งใดที่หลงเลือกอยู่จากความสัมพันธ์นั้น ในความเป็นจริง อาจไม่ได้มีแค่น้ำตา แต่หลังการอำลาจากของทุกๆ ความสัมพันธ์ ความทรงจำคือสิ่งที่ยังคงเหลืออยู่เสมอ บางความทรงจำ อาจเป็นความทรงจำดีๆ ที่ทำให้เรามีรอยยิ้มทุกครั้งที่ได้คิดถึง แต่กับบางความทรงจำ ก็เป็นความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเศร้า และหากเลือกได้ เราคงอยากจะลืมมากกว่าที่จะจดจำ ถึงอย่างนั้น บางที หน้าที่ในการจำ หรือหน้าที่การลืม ก็ไม่ได้เหมือนเป็นสิ่งที่เราจะเลือกได้ เพราะเรื่องบางเรื่องต่อให้อยากจะลืมมากแค่ไหน เราพบว่า มันเป็นความทรงจำที่ติดตามเราเสียยิ่งกว่าเงา บางครั้ง บางหน เราจึงต้องแบกความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ โดยที่เราเองก็รู้ดีว่า เราเป็นคนเดียวที่ยังคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้น ในขณะที่เขาคนนั้น อาจมีความทรงจำใหม่ๆ ให้คิดถึงแล้ว เลยมีแต่เราคนเดียวที่ยังเศร้า เลยมีแต่เราคนเดียวที่ยังคิดถึง เลยมีแต่เราคนเดียวที่ต้องแบกน้ำหนักเรื่องเหล่านั้นเอาไว้ คนเรามักไม่ชอบที่จะแบ่งปันเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง เพราะบางครั้ง เราเองก็เป็นคนที่หวงพื้นที่ส่วนตัว จนเราลืมไปว่า ความสุขมีไว้แบ่งปัน ความทุกข์มีไว้แบ่งเบา ความรักทำให้เราแบ่งสิ่งเหล่านั้นต่อกัน และโดยที่เราไม่รู้ตัว ในเวลาที่เรามีความทุกข์ และเรารู้สึกว่า ความทุกข์นั้นยิ่งใหญ่ มีเพียงเราคนเดียวที่แบกความทุกข์จากความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ ทั้งที่ในความเป็นจริง หลายครั้ง เราไม่ได้เผชิญความทุกข์เพียงลำพัง เวลาที่เราเป็นทุกข์ ใช่หรือไม่ว่า คนอื่นๆ ที่เรารัก ก็เป็นทุกข์ในความทุกข์ของเราด้วย... Continue Reading →

หัวใจของตัวเอง คือสิ่งที่เราควรพ่ายแพ้ให้น้อยที่สุด

คนเราทุกคนล้วนเคยผ่านการแข่งขันมาด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ว่ามันคือการแข่งขันก็ตามที และในทุกๆ การแข่งขัน แน่นอนว่า ต้องมีผลแพ้-ชนะ ซึ่งเชื่อเถอะว่า ไม่ใช่ส่วนใหญ่หรอกที่เราจะเป็นผู้ชนะ ผลที่ออกมา มักจะจบลงตรงความพ่ายแพ้ แต่ความพ่ายแพ้ ไม่ว่าการพ่ายแพ้ในเรื่องใดก็ตาม พ่ายแพ้ในเรื่องการเรียน พ่ายแพ้ในการทำงาน พ่ายแพ้ในความสัมพันธ์ ความพ่ายแพ้ถูกทำให้เป็นเรื่องใหญ่เกินจริง เรามักถูกทำให้รู้สึกว่า หากเราพ่ายแพ้ วันนั้นเหมือนวันสิ้นสุดของโลก หากเราพ่ายแพ้ นั่นเท่ากับความล้มเหลวของเรา หากเราพ่ายแพ้ เราแทบจะไม่มีโอกาสได้แก้มือในเรื่องใดๆ ได้อีกเลย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ความพ่ายแพ้ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ความพ่ายแพ้ไม่ได้หมายถึงความล้มเหลวไปเสียทั้งหมด ในมุมหนึ่ง ความพ่ายแพ้ในเรื่องใดก็ตาม คือ บทเรียนหนึ่ง บทเรียนที่สอนให้เราไม่ทำอย่างเดิม บทเรียนที่สอนให้เราไม่เดินบนหนทางเดิม บทเรียนที่สอนให้เราไปฝึกตัวเองกลับมาให้ดีขึ้น นอกจากความพ่ายแพ้ไม่ใช่ความล้มเหลวแล้ว ตรงกันข้าม, ความพ่ายแพ้ควรจะเป็นบันไดหนึ่งก้าว ที่ทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น แกร่งขึ้น ฉลาดขึ้น และอ่อนโยนกับตัวเองมากขึ้น เมื่อเราได้เรียนรู้ความธรรมดาของความพ่ายแพ้นั้น ถึงอย่างนั้น ก็มีความพ่ายแพ้บางอย่าง ที่เราควรพลาดพลั้งให้น้อยที่สุด และเมื่อเราพลาดพลั้งพ่ายแพ้ไปแล้ว เราควรจะเรียนจากบทเรียนที่ผ่านมาให้ดีที่สุด เพื่อที่จะไม่ต้องพบเจอบทเรียนเดิมอีกต่อไป นั่นคือ ความพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง ในการแข่งขันอื่น เราสู้กับคนอื่น มันมีปัจจัยมากมาย เรื่องของความสิ่งแวดล้อม ความถนัด... Continue Reading →

บางครั้ง เราเองคือคนที่ยังรั้งตัวเองเอาไว้

หนึ่งสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับผู้คนในความสัมพันธ์ คือการตัดใจ เวลาเรารักใครสักคน ไม่ว่าในตอนที่ความสัมพันธ์นั้นยังไม่เริ่มขึ้น หรือในตอนที่ความสัมพันธ์นั้นจบลงไปแล้ว การตัดใจจะเป็นเรื่องที่ยากเสมอ การที่เราตัดใจไม่ได้ นัยหนึ่ง คือ การที่เรายังเอาใจของเราไปผูกไว้กับเขา ยังเอาความสุข ความทุกข์ของเราไปวางไว้กับเขา เอาความรักของเราไปมอบไว้ให้เขา ทั้งที่ตัวของเราเอง ก็รู้ดีว่า สิ่งต่างๆ เหล่านั้น จะทำร้ายตัวเราเองมากที่สุด เรามักจะหาเหตุผลต่างๆ ข้ออ้างมากมายที่จะยังคงไม่ตัดใจ เรามักเอาความรักมาเป็นเหตุผลหลัก ที่จะอนุญาตยอมให้ตัวเองพบกับความเสียใจต่อไป ทั้งที่สิ่งที่เราทำ นั่นคือการที่เราทำร้ายหัวใจตัวเองอยู่ ด้วยการเอาความรักไปให้คนที่เขาไม่รักเราแล้ว ด้วยการเอาหัวใจไปให้คนที่เขาไม่ได้ต้องการมันจริงๆ ด้วยการเอาวันเวลาของเราไปใช้กับคนที่เขาไม่เห็นค่า และอยากแบ่งปันเวลาเหล่านั้นกับคนอื่นมากกว่า เราต้องหยุดเสียที หยุดอนุญาตให้ใครทำให้เราเสียใจ หยุดยินยอมให้ใครมองข้ามความรักของเรา และเราหยุดได้ ด้วยการตัดใจ ตัดใจจากคนที่เขาไม่ได้รักเรา เอาความรักที่ให้เขามาให้ตัวเราเอง เอาหัวใจของเรามาดูแลความรู้สึกของเราเอง เอาวันเวลาที่มีใช้ในการเยียวยาความรู้สึกของตัวเอง อย่าเสียดายวันเวลาที่ผ่านมา อย่าเสียดายทุกเรื่องราวที่ผ่านไป เราย้อนอดีตไม่ได้ และบางครั้ง เราก็แก้ไขเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ แต่สิ่งที่เราทำได้ คือ การเริ่มต้นใหม่ตรงนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้ ตัดใจจากเขาคนนั้น เอาความรักทั้งหมดที่เคยมอบให้ใคร โอบกอดและมอบให้กับหัวใจของตัวเราเอง อย่างที่ควรได้รับเสมอมา

ความจริงคือไม่มีใครจะเหมือนเดิมได้ตลอดไป

ปัญหาหนึ่งของความสัมพันธ์ คือ การที่เราอดรู้สึกไม่ได้ว่า คนที่เรารักเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิมอย่างวันแรก ความอ่อนหวาน ความใส่ใจ ความห่วงใย ดูจะลดลง ทัศนคติ ความคิดอ่านต่างๆ ก็แทบจะไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่เราตกหลุมรัก จนบางครั้ง เราก็แทบเผลอลืมไปเลยว่า เรามารักคนๆ นี้ ได้อย่างไร เวลาที่ใครสักคนบอกผมว่า คนที่เขารักเปลี่ยนไป สิ่งแรกที่ผมคิดคือ เป็นไปได้ว่า เราอาจยังรู้จักคนๆ นั้นมาไม่นานพอ หรือต่อให้นานพอ แต่เราคงยังสังเกตเห็นไม่มากพอ ไม่นานพอ ที่จะเข้าใจว่า ทุกคนเปลี่ยนไปเสมอ ไม่มีใครไม่เปลี่ยนไป แม้กระทั่งคนที่เรารัก ก่อนที่เขาจะมาเจอเรา เขาก็เคยเปลี่ยนไปมาก่อน เปลี่ยนไปจากสิ่งที่เขาเคยเป็น ไม่มากพอ ที่จะสังเกตเห็นว่า ความเปลี่ยนแปลงนั้นมีอยู่เสมอในทุกสรรพสิ่ง ไม่เว้นแม้แต่ธรรมชาติ และไม่เว้นแม้แต่ตัวเราเอง ถ้าจะลองคิดดูให้ดี ตัดเอาความน้อยใจ และความปราถนาอยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมทิ้งไปชั่วคราว เราจะมองเห็นว่า ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมเลย ไม่แม้กระทั่งเรา เราตอนเด็ก เราตอนวัยรุ่น เราตอนโต และแม้แต่วันหนึ่ง เราตอนชรา ก็เปลี่ยนไป และจะเปลี่ยนไปเสมอ ไม่ใช่แค่ทางร่างกาย แต่เป็นทางด้านความคิด ความเชื่อ ทัศนคติ... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: