ยิ่งอายุมากขึ้น เรายิ่งพบว่า การโตขึ้นมันไม่ง่าย

ตอนเด็ก เรามักรู้สึกว่า ชีวิตของเราขาดอิสระในการตัดสินใจ หากเลือกเป็นไปได้ เราอยากโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ เพราะเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เราคงทำอะไรได้อย่างใจปราถนามากขึ้น อยากจะไปไหน อยากซื้ออะไร อยากทำสิ่งใด อยากคบกับใคร ไม่ต้องร้องขอการอนุญาตจากผู้อื่น แต่สามารถทำได้ตามใจตน อาจเพราะว่า เรามองผู้ใหญ่จากสายตาของคนนอก เราเลยไม่รับรู้ว่า ผู้ใหญ่หนึ่งคนต้องแบกรับกับภาระอะไรไว้บ้าง จนวันที่เราเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่นั่นแหละ เราถึงได้รู้ว่า การเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย และใครหลายคน ยังบอกว่าถ้าหากชีวิตสามารถย้อนเวลาได้่ ก็ปราถนาที่จะขอย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะอย่างน้อยจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับความกดดัน และภาระความรับผิดชอบมากมายอย่างวัยผู้ใหญ่ เป็นเรื่องแปลก แต่เป็นเรื่องแปลกที่เข้าใจได้ เด็กอยากเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ ส่วนผู้ใหญ่เอง ก็อยากย้อนวันวัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ได้เป็นเพราะอะไร ไม่ได้เป็นเพราะเราเป็นผู้ใหญ่ และไม่ได้เป็นเพราะเราเป็นเด็ก แต่เป็นเพราะว่า ไม่ว่าเราจะเป็นเด็กหรือเป็นผู้ใหญ่ก็ตาม เราไม่เคยพอใจในสิ่งที่เราเป็น เราไม่เคยพอใจในสิ่งที่เรามี สองสิ่งที่เราคิดว่าดีเสมอ คือ อดีตกับอนาคต แต่เราไม่เคยใช้ชีวิตเพื่อชื่นชมความงดงามของปัจจุบันอย่างแท้จริง จริงอยู่ที่ เมื่อยิ่งโตขึ้น เราจะยิ่งพบว่า การเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่าย แต่ก็อย่าลืมว่า ครั้งหนึ่งเราเคยปราถนาการเติบโตสักแค่ไหน เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเราจะเป็นเด็ก หรือว่าเราเป็นผู้ใหญ่ หากเราพบเจอความสุขในวัยที่เราเป็นให้เจอ แม้ทางที่เรายืนอยู่อาจไม่ได้ง่ายไปอย่างที่คิดฝัน แต่ก็คงไม่ยากเกินไปที่เราจะยิ้มให้ตัวเองได้ในทุกวัน  

โลกยังหมุนต่อไป แม้ในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นใจให้เรา

สิ่งหนึ่งที่ทำให้วันแย่ๆ กลายเป็นวันที่แย่ลงไปอีก คือการที่เราทำเหมือนว่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต และชีวิตของเราต้องจบลงในวันที่แย่ๆ แบบนี้ ไม่มีโอกาสที่สอง ไม่มีโอกาสที่สาม ในการเริ่มต้นใหม่ เราทำเหมือนกับว่า วันแย่ๆ แบบนี้จะคงอยู่ไปตลอดกาล ไม่มีอะไรจะพรากมันไปได้ หนึ่งในคำถามสำคัญของชีวิตมนุษย์หนึ่งคน ที่เราต่างเคยต้องพบเจอกับตัวเอง ไม่ใช่ว่า เราจะหลบหลีกหนีไปจากความทุกข์ได้อย่างไร เพราะลึกๆ เราต่างรู้ดีว่า เราแทบไม่มีโอกาสหนีไปจากความทุกข์นั้นได้ เพราะความทุกข์เป็นสิ่งที่ยุติธรรมที่สุด ไม่ว่าเราจะเป็นใครบนโลกใบนี้ เราต่างต้องเคยพบเจอความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น คำถามสำคัญจึงไม่ใช่จะหลบหลีกความทุกข์นั้นได้อย่างไร แต่คือ เราจะผ่านความทุกข์อันหนักหนานั้นไปได้อย่างไรกัน ในโมงยามที่เราติดอยู่กับความทุกข์ ใช่หรือไม่ว่า ในความรู้สึกของเรา ความทุกข์นั้นดูใหญ่มากๆ มันใหญ่เสียจนกินพื้นที่มหาศาล จนเราไม่อาจจินตนาการได้ว่า เราจะก้าวผ่านความทุกข์นั้นไปได้ เพราะความทุกข์นั้นช่างดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด จนเรามองไม่เห็นขอบของความทุกข์ได้เลย ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว เราแทบไม่ต้องก้าวผ่านความทุกข์นั้นไปเลย แต่ถึงจุดหนึ่ง ความทุกข์โดยตัวของมันเอง จะค่อยๆ เล็กลงๆ จนเหลือเป็นเพียงเศษฝุ่นของความทรงจำเท่านั้น ซึ่งจะไม่ทำให้เรารู้สึกเจ็บ หรือเสียใจอีกต่อไป เป็นเพียงเครื่องยืนยันว่า ครั้งหนึ่งความทุกข์นี้เคยเกิดขึ้น และวันหนึ่งความทุกข์นั้นได้ค่อยๆ เลือนหายไป เครื่องมือย่อส่วนความทุกข์ให้เล็กลง ก็ไม่ใช่สิ่งมหัศจรรย์อะไร แต่คือวันเวลา และการมีทัศนคติที่ดี วันเวลาแม้จะดูเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ในวันที่เราทุกข์ใจ แต่ในความเป็นจริง... Continue Reading →

สุดท้ายเราจะผ่านมันไปได้ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตามที

แปลกดี ที่สิ่งที่ตามหลอกหลอนคนเราได้มากที่สุด ไม่ใช่อนาคตที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่กลับเป็นอดีตที่ผ่านมาแล้ว ที่คอยติดตามเราเป็นเหมือนเงา และไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็เหมือนว่า ยากเย็นเหลือเกินที่เราจะสลัดมันได้หลุด ผู้คนมากมาย ยังคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้สุข เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้เศร้า เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้รัก และยังรัก เรื่องราวเหล่านั้น ไม่ว่า จะผ่านมานานแค่ไหน แต่ก็ไม่ง่ายเลย ที่เราจะลืมมันไป และพยายาทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ในทางตรงกันข้าม กับความทรงจำประเภทนั้น ยิ่งเราพยายามที่จะลืม ก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความทรงจำเรื่องราวเหล่านั้นให้แน่นขึ้นไป ยิ่งพยายามไม่คิดถึง กลายเป็นยิ่งคิดถึง ความรู้สึกของเรา ไม่ว่าพยายามแค่ไหน ก็เหมือนผลที่ได้ออกมา จะตรงกันข้ามเสมอ เรามักคิดว่า เรื่องราวเหล่านั้น และผู้คนที่อยู่ในเรื่องราวเหล่านั้น คงจะติดตามอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป แต่ในความเป็นจริง ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป เพราะในความเป็นจริง ทุกๆ วัน ทุกๆ เดือน ทุกๆ ปี มีผู้คนมากมายเข้ามา และออกไปจากชีวิตเรา สร้างความทรงจำ สร้างเรื่องราว ทั้งที่เป็นความประทับใจ และความเสียใจ เมื่อวันหนึ่ง วันที่วันเวลาได้ผ่านไปนานพอ ทุกๆ อย่างจะค่อยๆ เลือนภาพของคนๆ นั้นให้จางลง... Continue Reading →

แค่กลับไปเป็นเหมือนตอนที่เราไม่ได้รักกัน

การจากลาไม่ใช่เรื่องที่ใครอยากเผชิญ ยิ่งกับคนที่เราเคยคิดฝันร่วมกันว่า อยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ในวันที่ข้างกายเราเคยมีใครบางคน แล้ววันหนึ่งคนข้างกายคนนั้นได้หายไป ความรู้สึกในหัวใจจะยิ่งกว่าความว่างเปล่า แต่มันคือความเศร้าที่ลึกเข้าไปในหัวใจ เป็นความเศร้าที่บาดลึกมากที่สุด มันไม่ใช่ความเศร้าของการที่เราสูญเสียสิ่งสำคัญไป แต่มันคือความเศร้าเหมือนที่เราได้สูญเสียตัวเราเองไป เพราะคงปฏิเสธไม่ได้ว่า เวลาที่คนสองคนคบกัน บางครั้ง หนึ่งบวกหนึ่งก็กลายเป็นหนึ่ง เราสองคนกลายเป็นคนหนึ่งคนเมื่อรักกัน และเมื่อคนหนึ่งคนนั้นได้หายไป เราไม่ได้เหลือแค่เราเท่าเดิม แต่เรากลายเป็นเราแค่ครึ่งเดียว กับอีกครึ่งที่สูญหายไป ความรู้สึกนั้น ทำร้ายเราจนบางครั้งก็เกินรับไหว แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ต้องไม่ยอมให้ตัวเองเป็นอย่างนั้นนานเกินไป ต่อให้เศร้าเสียใจมากมายเท่าไหร่ เราต้องลุกขึ้นกลับมาให้ได้อีกครั้ง เพื่อที่จะรักตัวเองได้อย่างเต็มหัวใจ เพื่อที่จะกลับมาเป็นเราคนเดิมให้ได้ ใช่, วันนี้ เราอาจเป็นเราที่มีอีกครึ่งที่หายไป แต่วันเวลาและความรักที่เรามีมอบให้กับตัวเอง จะค่อยๆ เยียวยา ให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ อย่างน้อยก็กลับไปเป็นเราคนเดิม ตอนที่ยังไม่ได้รักกับใครคนนั้น คนที่มีหัวใจแข็งแกร่งขึ้น เมื่อได้รับบทเรียนจากความเสียใจ

ความเศร้าคือสิ่งที่เท่าเทียม

โดยธรรมชาติของมนุษย์ เราเป็นนักเปรียบเทียบ อย่างยิ่งการเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น ซึ่งการเปรียบเทียบนั้น ในหลายครั้งไม่ว่าในแง่มุมไหน กลับส่งพลังทางลบ มากกว่าพลังงานทางบวก บางคน ชอบเปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับชีวิตคนอื่น แล้วรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจว่า ทำไมชีวิตของเราไม่ดีเหมือนเขา ทำไมเราต้องเจอแต่อะไรแย่ๆ ทั้งที่การเปรียบเทียบนั้นไม่ช่วยอะไร เราก็ยังชอบที่จะเปรียบเทียบในสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรารู้สึกบั่นทอน และสิ่งที่คนเราชอบเปรียบเทียบมากที่สุด คือ การเปรียบเทียบความสุขของตัวเองกับคนอื่น ทำไมเขาถึงดูมีความสุข และทำไมเราถึงไม่มีความสุขเลย ความรู้สึกของเรา คือ เราไม่มีความสุข และปราถนาที่อยากจะมีความสุขอย่างเช่นคนอื่นเขา ซึ่งนั่น คือ สิ่งที่คนเราคิดเอาเอง ตัดสินเอาเองจากมุมมองของเรา เราไม่รู้หรอกว่า ภายใต้รอยยิ้ม ภายใต้สิ่งที่ดูเหมือนว่าจะดี ลึกๆ ภายใน ใครต้องพบ ต้องเจอ ต้องผ่านอะไรมาบ้าง เป็นปกติที่เรามักตัดสินจากสิ่งที่ตาเห็น จนลืมไปว่า ยังมีสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยดวงตา และมักเป็นสิ่งที่มีค่า มีความหมายจริงๆ หากเราลองรับฟังผู้อื่น ไม่ใช่เอาข้อมูลเพียงจากการคิดไปเองของเรา เราจะพบว่า คนทุกคนมีความทุกข์ คนทุกคนมีความเศร้า แน่นอนว่า คนเราแต่ละคนมีความสุขในชีวิตไม่เท่ากันหรอกด้วยปัจจัยต่างๆ แต่ความทุกข์ ความเศร้า เป็นสิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกัน แม้จะเศร้าในเรื่องราวที่ต่างกัน แต่เมื่อเป็นความเศร้า เชื่อเถอะว่า มันเป็นความรู้สึกที่ปวดร้าวไม่ต่างกัน และคงจะดีกว่า... Continue Reading →

จางหายไป

เพราะว่า ความรัก ทำให้เราคิดไปเองว่า บางสิ่งบางอย่าง และบางคน จะอยู่กับเราไปนิจนิรันดร์ เพราะว่า ความรัก ทำให้เราเผลอเข้าใจ ไม่มีทางใดๆ เลย ที่คนสองคนจะแยกออกจากกัน ความรัก ทำให้เรามีความสุขกับการมี และยึดติดกับใครบางคน ทำให้เราหวาดกลัวความโดดเดี่ยว จนรู้สึกว่า การอยู่คนเดียวไม่ต่างอะไรจากความว่างเปล่า ความรักทำให้การยิ้ม หรือการที่จะเศร้าของเรา ขึ้นอยู่กับอีกคนที่เรายกหัวใจให้กับเขา คงเหมือนกับเรา ที่เคยคิดว่า จะมีกันและกันตลอดไป เราจินตนาการถึงการอยู่ร่วมกัน และไม่อาจนึกภาพวันที่เราจะแยกจากกันไปได้ อาจเพราะเราคิดว่า วันนั้นไม่มีทางมาถึง หรืออาจเพราะการคิดถึงเรื่องนั้นปวดร้าวเกินไป แต่ที่สุด เราก็ค่อยๆ ห่างกันไป ค่อยๆ หายจากกันไป เหมือนเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนลืมว่าเคยได้ยิน เหมือนวันที่พระอาทิตย์ค่อยๆ ลับจากขอบฟ้า โดยไม่ทันรู้ตัว ทุกอย่างก็มืดมิด เมื่อวันนั้นมาถึง สิ่งที่เราทำได้ คือการโอบกอดตัวเองด้วยความรักที่เหลืออยู่แม้ในวันที่ทุกอย่างจางหายแต่ความรักในหัวใจจะยังคงอยู่เสมอถึงเวลาที่เราจะใช้ความรักนั้นเพื่อเยียวยาตัวเองด้วยการรักตัวเองจริงๆ สักที

ความพ่ายแพ้อาจเป็นเรื่องของฟ้า แต่การยอมแพ้เป็นเรื่องของเรา

ชนะ, แพ้ เราได้ยินคำๆ นี้กันมาตั้งแต่จำความได้ เพราะเราถูกสอนให้แข่งขันกันมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่การสอบเข้าเรียน สอบแข่งในห้อง แข่งกีฬาสี จนเมื่อเติบโตขึ้น การแข่งขันก็ยังเป็นสิ่งที่เราต้องพบเจอในชีวิต ทั้งการแข่งขันเพื่อเข้าทำงาน แข่งขันเพื่อได้ขึ้นเงินเดือน ต่างๆ นา ในการแข่งขัน มีผู้แพ้ ผู้ชนะเสมอ และที่น่าเศร้า คือ ผู้ชนะมักมีจำนวนไม่มาก อาจจะดูเหมือนไม่จริง แต่ลึกๆ แล้ว ผมเชื่อว่า คือความจริง เราทุกคนเคยพ่ายแพ้มาแล้วทั้งนั้น บางครั้งเราพ่ายแพ้ในการแข่งขัน และบางครั้งเราก็พ่ายแพ้ในความรัก ไม่ว่าความพ่ายแพ้แบบไหน ก็ล้วนสร้างรอยบาดแผลไว้ในหัวใจของเรา แต่ความพ่ายแพ้หนึ่งครั้ง ไม่ได้หมายความว่า เราจะพ่ายแพ้ตลอดไป ความผิดหวังเพียงหนึ่งหน ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องผิดหวังอยู่อย่างนั้น ความจริงแล้ว ชีวิตเราอาจต้องยอมพ่ายแพ้หลายๆ ครั้ง เพื่อที่จะชนะสักหนึ่งครั้ง เราการชนะนั้นจะเป็นการชนะที่คุ้มค่าพอที่จะอยู่กับเราตลอดไป เคยมีคนพูดไว้ว่า บางครั้งแพ้-ชนะ ก็เป็นเรื่องของโชคชะตาเข้ามามีส่วน เรียกว่า ขึ้นอยู่กับ”ฟ้า” แต่สิ่งที่เราเองเป็นผู้กำหนด ไม่เกี่ยวกับโชคชะตาใดๆ คือ การที่เราเลือกจะยอมแพ้หรือเปล่า นั้่นอยู่ที่“ใจ”ของเราล้วนๆ เพราะความพ่ายแพ้ จะเป็นความพ่ายแพ้ตลอดไป ถ้าเราเลือกที่จะยอมแพ้ แต่วันหนึ่ง ความพ่ายแพ้อาจแปรเปลี่ยนชัยชนะก็ได้... Continue Reading →

ทุกสิ่งที่ง่ายเคยยากมาก่อน

บางครั้งอะไรยากหรืออะไรง่าย ไม่ได้ยากหรือง่ายด้วยตัวของมันเอง แต่เป็นความคิดของเรา แต่เป็นความถนัดของเรา ที่ทำให้เรามองว่า สิ่งนั้นง่าย สิ่งนั้นยาก ลองคิดย้อนดูตอนกลับไปเป็นเด็ก เราพบว่า เราไม่ค่อยรู้หรอกว่า อะไรที่ยาก อะไรที่ง่าย มีแต่สิ่งที่เราอยากทำ กับสิ่งที่เราไม่อยากทำ แต่พอยิ่งโตขึ้น เรายิ่งรู้สึกว่า คำว่ายาก คำว่าง่าย เข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจทำหรือไม่ทำอะไรมากขึ้น และนั่นก็เริ่มก่อปัญหาให้กับเรา อะไรก็ตามที่ง่าย เราก็อยากทำ พอยิ่งทำ เราก็ยิ่งชำนาญ ยิ่งเราชำนาญ เราก็ยิ่งรู้สึกว่ามันง่าย ในทางตรงกันข้าม อะไรก็ตามที่เราคิดว่ามันยาก เราก็ยิ่งไม่อยากทำ เพราะเรายิ่งไม่อยากทำ เราก็ยิ่งทำไม่เป็น และยิ่งเราทำไม่เป็นมันก็ยิ่งยากในความรู้สึกของเรา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ยากที่สุด อาจไม่ได้อยู่ในขั้นตอนการลงมือทำ แต่คือการชนะความกลัวในความยากนั่นต่างหาก หลายเรื่อง พอเราลงมือทำจริงๆ เราจะพบว่า มันไม่ได้ยากอย่างที่คิด แต่เพราะความคิด ทำให้กว่าที่จะรู้ เราก็เสียเวลากับความกลัวนานเกินไป อย่างที่บอก เรื่องยาก เรื่องง่าย เป็นเรื่องของความคิดมากกว่าความจริง ความยากเกิดจากความคิดที่ว่า เราไม่มีความสามารถ เราทำไม่ได้ แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ ว่าบางทีนะ บางที โลกนี้อาจไม่มีอะไรจริงๆ ที่เราทำไม่ได้... Continue Reading →

ทุกอย่างเริ่มต้นจากความเป็นไปไม่ได้

ตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของผมเจอคำว่าเป็นไปไม่ได้เต็มไปหมด ทั้งสิ่งที่ดูเหมือนว่า จะเป็นไปไม่ได้จริงๆ กับสิ่งที่คนอื่นบอกเราว่า เป็นไปไม่ได้ และยิ่งคนอื่นบอกกับเราว่า มันเป็นไปไม่ได้บ่อยมากเท่าไหร่ คำๆ นั้นก็จะยิ่งเข้าไปในความคิดของเรา ทำให้เราเชื่อว่า สิ่งนั้น เรื่องนั้น มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ ผมอยากจะบอกกับคุณว่า เกือบทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และเป็นอยู่ อย่างปกติธรรมดาบนโลกใบนี้ ล้วนเคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้มาด้วยกันทั้งนั้น มนุษย์สองแขน สองขา ไม่มีปีก เป็นไปไม่ได้ที่จะเดินทางบนฟ้า คนอยู่ห่างกันคนละประเทศ เป็นไปไม่ได้ที่จะมองเห็นหน้ากัน มือถือหนึ่งเครื่อง เป็นไปไม่ได้ที่จะถ่ายรูป ทุกอย่างที่เรามองมันอย่างเป็นเรื่องปกติ เคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้มันเป็นไปได้ ความเชื่อว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ไง ตอนที่ผมเป็นเด็ก ผมมีความฝันว่า อยากเป็นนักกฎหมาย ย้อนไปเวลานั้น เมื่อสามสิบปีที่แล้ว การที่เด็กมีปัญหาสุขภาพคนหนึ่ง จะเข้าเรียนในโรงเรียนปกติ ยังเป็นเรื่องยากเลย ถ้าผมมองย้อนกลับไปตอนนั้น จากความคิดตอนนี้ ผมอาจคิดว่า มันเป็นไปไม่ได้ แต่ความคิดของเด็ก ที่มองปลายทางเป็นสำคัญ และมองข้ามทุกข้อจำกัดไป ผมในตอนนั้นไม่เคยคิดเลยว่า เป็นไปไม่ได้ ผมทำเรื่องเป็นไปไม่ได้ในชีวิตของผม มาเรื่อยๆ อย่างละเล็ก อย่างละน้อย เป็นเวลาสามสิบปี... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: