สุดท้ายเราจะผ่านมันไปได้ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตามที

แปลกดี ที่สิ่งที่ตามหลอกหลอนคนเราได้มากที่สุด ไม่ใช่อนาคตที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่กลับเป็นอดีตที่ผ่านมาแล้ว ที่คอยติดตามเราเป็นเหมือนเงา และไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็เหมือนว่า ยากเย็นเหลือเกินที่เราจะสลัดมันได้หลุด ผู้คนมากมาย ยังคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้สุข เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้เศร้า เรื่องราวของผู้คนที่เคยทำให้รัก และยังรัก เรื่องราวเหล่านั้น ไม่ว่า จะผ่านมานานแค่ไหน แต่ก็ไม่ง่ายเลย ที่เราจะลืมมันไป และพยายาทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ในทางตรงกันข้าม กับความทรงจำประเภทนั้น ยิ่งเราพยายามที่จะลืม ก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความทรงจำเรื่องราวเหล่านั้นให้แน่นขึ้นไป ยิ่งพยายามไม่คิดถึง กลายเป็นยิ่งคิดถึง ความรู้สึกของเรา ไม่ว่าพยายามแค่ไหน ก็เหมือนผลที่ได้ออกมา จะตรงกันข้ามเสมอ เรามักคิดว่า เรื่องราวเหล่านั้น และผู้คนที่อยู่ในเรื่องราวเหล่านั้น คงจะติดตามอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป แต่ในความเป็นจริง ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสมอไป เพราะในความเป็นจริง ทุกๆ วัน ทุกๆ เดือน ทุกๆ ปี มีผู้คนมากมายเข้ามา และออกไปจากชีวิตเรา สร้างความทรงจำ สร้างเรื่องราว ทั้งที่เป็นความประทับใจ และความเสียใจ เมื่อวันหนึ่ง วันที่วันเวลาได้ผ่านไปนานพอ ทุกๆ อย่างจะค่อยๆ เลือนภาพของคนๆ นั้นให้จางลง... Continue Reading →

แค่กลับไปเป็นเหมือนตอนที่เราไม่ได้รักกัน

การจากลาไม่ใช่เรื่องที่ใครอยากเผชิญ ยิ่งกับคนที่เราเคยคิดฝันร่วมกันว่า อยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ในวันที่ข้างกายเราเคยมีใครบางคน แล้ววันหนึ่งคนข้างกายคนนั้นได้หายไป ความรู้สึกในหัวใจจะยิ่งกว่าความว่างเปล่า แต่มันคือความเศร้าที่ลึกเข้าไปในหัวใจ เป็นความเศร้าที่บาดลึกมากที่สุด มันไม่ใช่ความเศร้าของการที่เราสูญเสียสิ่งสำคัญไป แต่มันคือความเศร้าเหมือนที่เราได้สูญเสียตัวเราเองไป เพราะคงปฏิเสธไม่ได้ว่า เวลาที่คนสองคนคบกัน บางครั้ง หนึ่งบวกหนึ่งก็กลายเป็นหนึ่ง เราสองคนกลายเป็นคนหนึ่งคนเมื่อรักกัน และเมื่อคนหนึ่งคนนั้นได้หายไป เราไม่ได้เหลือแค่เราเท่าเดิม แต่เรากลายเป็นเราแค่ครึ่งเดียว กับอีกครึ่งที่สูญหายไป ความรู้สึกนั้น ทำร้ายเราจนบางครั้งก็เกินรับไหว แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ต้องไม่ยอมให้ตัวเองเป็นอย่างนั้นนานเกินไป ต่อให้เศร้าเสียใจมากมายเท่าไหร่ เราต้องลุกขึ้นกลับมาให้ได้อีกครั้ง เพื่อที่จะรักตัวเองได้อย่างเต็มหัวใจ เพื่อที่จะกลับมาเป็นเราคนเดิมให้ได้ ใช่, วันนี้ เราอาจเป็นเราที่มีอีกครึ่งที่หายไป แต่วันเวลาและความรักที่เรามีมอบให้กับตัวเอง จะค่อยๆ เยียวยา ให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ อย่างน้อยก็กลับไปเป็นเราคนเดิม ตอนที่ยังไม่ได้รักกับใครคนนั้น คนที่มีหัวใจแข็งแกร่งขึ้น เมื่อได้รับบทเรียนจากความเสียใจ

ความเศร้าคือสิ่งที่เท่าเทียม

โดยธรรมชาติของมนุษย์ เราเป็นนักเปรียบเทียบ อย่างยิ่งการเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น ซึ่งการเปรียบเทียบนั้น ในหลายครั้งไม่ว่าในแง่มุมไหน กลับส่งพลังทางลบ มากกว่าพลังงานทางบวก บางคน ชอบเปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับชีวิตคนอื่น แล้วรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจว่า ทำไมชีวิตของเราไม่ดีเหมือนเขา ทำไมเราต้องเจอแต่อะไรแย่ๆ ทั้งที่การเปรียบเทียบนั้นไม่ช่วยอะไร เราก็ยังชอบที่จะเปรียบเทียบในสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรารู้สึกบั่นทอน และสิ่งที่คนเราชอบเปรียบเทียบมากที่สุด คือ การเปรียบเทียบความสุขของตัวเองกับคนอื่น ทำไมเขาถึงดูมีความสุข และทำไมเราถึงไม่มีความสุขเลย ความรู้สึกของเรา คือ เราไม่มีความสุข และปราถนาที่อยากจะมีความสุขอย่างเช่นคนอื่นเขา ซึ่งนั่น คือ สิ่งที่คนเราคิดเอาเอง ตัดสินเอาเองจากมุมมองของเรา เราไม่รู้หรอกว่า ภายใต้รอยยิ้ม ภายใต้สิ่งที่ดูเหมือนว่าจะดี ลึกๆ ภายใน ใครต้องพบ ต้องเจอ ต้องผ่านอะไรมาบ้าง เป็นปกติที่เรามักตัดสินจากสิ่งที่ตาเห็น จนลืมไปว่า ยังมีสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยดวงตา และมักเป็นสิ่งที่มีค่า มีความหมายจริงๆ หากเราลองรับฟังผู้อื่น ไม่ใช่เอาข้อมูลเพียงจากการคิดไปเองของเรา เราจะพบว่า คนทุกคนมีความทุกข์ คนทุกคนมีความเศร้า แน่นอนว่า คนเราแต่ละคนมีความสุขในชีวิตไม่เท่ากันหรอกด้วยปัจจัยต่างๆ แต่ความทุกข์ ความเศร้า เป็นสิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกัน แม้จะเศร้าในเรื่องราวที่ต่างกัน แต่เมื่อเป็นความเศร้า เชื่อเถอะว่า มันเป็นความรู้สึกที่ปวดร้าวไม่ต่างกัน และคงจะดีกว่า... Continue Reading →

จางหายไป

เพราะว่า ความรัก ทำให้เราคิดไปเองว่า บางสิ่งบางอย่าง และบางคน จะอยู่กับเราไปนิจนิรันดร์ เพราะว่า ความรัก ทำให้เราเผลอเข้าใจ ไม่มีทางใดๆ เลย ที่คนสองคนจะแยกออกจากกัน ความรัก ทำให้เรามีความสุขกับการมี และยึดติดกับใครบางคน ทำให้เราหวาดกลัวความโดดเดี่ยว จนรู้สึกว่า การอยู่คนเดียวไม่ต่างอะไรจากความว่างเปล่า ความรักทำให้การยิ้ม หรือการที่จะเศร้าของเรา ขึ้นอยู่กับอีกคนที่เรายกหัวใจให้กับเขา คงเหมือนกับเรา ที่เคยคิดว่า จะมีกันและกันตลอดไป เราจินตนาการถึงการอยู่ร่วมกัน และไม่อาจนึกภาพวันที่เราจะแยกจากกันไปได้ อาจเพราะเราคิดว่า วันนั้นไม่มีทางมาถึง หรืออาจเพราะการคิดถึงเรื่องนั้นปวดร้าวเกินไป แต่ที่สุด เราก็ค่อยๆ ห่างกันไป ค่อยๆ หายจากกันไป เหมือนเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนลืมว่าเคยได้ยิน เหมือนวันที่พระอาทิตย์ค่อยๆ ลับจากขอบฟ้า โดยไม่ทันรู้ตัว ทุกอย่างก็มืดมิด เมื่อวันนั้นมาถึง สิ่งที่เราทำได้ คือการโอบกอดตัวเองด้วยความรักที่เหลืออยู่แม้ในวันที่ทุกอย่างจางหายแต่ความรักในหัวใจจะยังคงอยู่เสมอถึงเวลาที่เราจะใช้ความรักนั้นเพื่อเยียวยาตัวเองด้วยการรักตัวเองจริงๆ สักที

ความพ่ายแพ้อาจเป็นเรื่องของฟ้า แต่การยอมแพ้เป็นเรื่องของเรา

ชนะ, แพ้ เราได้ยินคำๆ นี้กันมาตั้งแต่จำความได้ เพราะเราถูกสอนให้แข่งขันกันมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่การสอบเข้าเรียน สอบแข่งในห้อง แข่งกีฬาสี จนเมื่อเติบโตขึ้น การแข่งขันก็ยังเป็นสิ่งที่เราต้องพบเจอในชีวิต ทั้งการแข่งขันเพื่อเข้าทำงาน แข่งขันเพื่อได้ขึ้นเงินเดือน ต่างๆ นา ในการแข่งขัน มีผู้แพ้ ผู้ชนะเสมอ และที่น่าเศร้า คือ ผู้ชนะมักมีจำนวนไม่มาก อาจจะดูเหมือนไม่จริง แต่ลึกๆ แล้ว ผมเชื่อว่า คือความจริง เราทุกคนเคยพ่ายแพ้มาแล้วทั้งนั้น บางครั้งเราพ่ายแพ้ในการแข่งขัน และบางครั้งเราก็พ่ายแพ้ในความรัก ไม่ว่าความพ่ายแพ้แบบไหน ก็ล้วนสร้างรอยบาดแผลไว้ในหัวใจของเรา แต่ความพ่ายแพ้หนึ่งครั้ง ไม่ได้หมายความว่า เราจะพ่ายแพ้ตลอดไป ความผิดหวังเพียงหนึ่งหน ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องผิดหวังอยู่อย่างนั้น ความจริงแล้ว ชีวิตเราอาจต้องยอมพ่ายแพ้หลายๆ ครั้ง เพื่อที่จะชนะสักหนึ่งครั้ง เราการชนะนั้นจะเป็นการชนะที่คุ้มค่าพอที่จะอยู่กับเราตลอดไป เคยมีคนพูดไว้ว่า บางครั้งแพ้-ชนะ ก็เป็นเรื่องของโชคชะตาเข้ามามีส่วน เรียกว่า ขึ้นอยู่กับ”ฟ้า” แต่สิ่งที่เราเองเป็นผู้กำหนด ไม่เกี่ยวกับโชคชะตาใดๆ คือ การที่เราเลือกจะยอมแพ้หรือเปล่า นั้่นอยู่ที่“ใจ”ของเราล้วนๆ เพราะความพ่ายแพ้ จะเป็นความพ่ายแพ้ตลอดไป ถ้าเราเลือกที่จะยอมแพ้ แต่วันหนึ่ง ความพ่ายแพ้อาจแปรเปลี่ยนชัยชนะก็ได้... Continue Reading →

ทุกสิ่งที่ง่ายเคยยากมาก่อน

บางครั้งอะไรยากหรืออะไรง่าย ไม่ได้ยากหรือง่ายด้วยตัวของมันเอง แต่เป็นความคิดของเรา แต่เป็นความถนัดของเรา ที่ทำให้เรามองว่า สิ่งนั้นง่าย สิ่งนั้นยาก ลองคิดย้อนดูตอนกลับไปเป็นเด็ก เราพบว่า เราไม่ค่อยรู้หรอกว่า อะไรที่ยาก อะไรที่ง่าย มีแต่สิ่งที่เราอยากทำ กับสิ่งที่เราไม่อยากทำ แต่พอยิ่งโตขึ้น เรายิ่งรู้สึกว่า คำว่ายาก คำว่าง่าย เข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจทำหรือไม่ทำอะไรมากขึ้น และนั่นก็เริ่มก่อปัญหาให้กับเรา อะไรก็ตามที่ง่าย เราก็อยากทำ พอยิ่งทำ เราก็ยิ่งชำนาญ ยิ่งเราชำนาญ เราก็ยิ่งรู้สึกว่ามันง่าย ในทางตรงกันข้าม อะไรก็ตามที่เราคิดว่ามันยาก เราก็ยิ่งไม่อยากทำ เพราะเรายิ่งไม่อยากทำ เราก็ยิ่งทำไม่เป็น และยิ่งเราทำไม่เป็นมันก็ยิ่งยากในความรู้สึกของเรา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ยากที่สุด อาจไม่ได้อยู่ในขั้นตอนการลงมือทำ แต่คือการชนะความกลัวในความยากนั่นต่างหาก หลายเรื่อง พอเราลงมือทำจริงๆ เราจะพบว่า มันไม่ได้ยากอย่างที่คิด แต่เพราะความคิด ทำให้กว่าที่จะรู้ เราก็เสียเวลากับความกลัวนานเกินไป อย่างที่บอก เรื่องยาก เรื่องง่าย เป็นเรื่องของความคิดมากกว่าความจริง ความยากเกิดจากความคิดที่ว่า เราไม่มีความสามารถ เราทำไม่ได้ แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ ว่าบางทีนะ บางที โลกนี้อาจไม่มีอะไรจริงๆ ที่เราทำไม่ได้... Continue Reading →

ทุกอย่างเริ่มต้นจากความเป็นไปไม่ได้

ตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของผมเจอคำว่าเป็นไปไม่ได้เต็มไปหมด ทั้งสิ่งที่ดูเหมือนว่า จะเป็นไปไม่ได้จริงๆ กับสิ่งที่คนอื่นบอกเราว่า เป็นไปไม่ได้ และยิ่งคนอื่นบอกกับเราว่า มันเป็นไปไม่ได้บ่อยมากเท่าไหร่ คำๆ นั้นก็จะยิ่งเข้าไปในความคิดของเรา ทำให้เราเชื่อว่า สิ่งนั้น เรื่องนั้น มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ ผมอยากจะบอกกับคุณว่า เกือบทุกสิ่งที่เกิดขึ้น และเป็นอยู่ อย่างปกติธรรมดาบนโลกใบนี้ ล้วนเคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้มาด้วยกันทั้งนั้น มนุษย์สองแขน สองขา ไม่มีปีก เป็นไปไม่ได้ที่จะเดินทางบนฟ้า คนอยู่ห่างกันคนละประเทศ เป็นไปไม่ได้ที่จะมองเห็นหน้ากัน มือถือหนึ่งเครื่อง เป็นไปไม่ได้ที่จะถ่ายรูป ทุกอย่างที่เรามองมันอย่างเป็นเรื่องปกติ เคยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้มันเป็นไปได้ ความเชื่อว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ไง ตอนที่ผมเป็นเด็ก ผมมีความฝันว่า อยากเป็นนักกฎหมาย ย้อนไปเวลานั้น เมื่อสามสิบปีที่แล้ว การที่เด็กมีปัญหาสุขภาพคนหนึ่ง จะเข้าเรียนในโรงเรียนปกติ ยังเป็นเรื่องยากเลย ถ้าผมมองย้อนกลับไปตอนนั้น จากความคิดตอนนี้ ผมอาจคิดว่า มันเป็นไปไม่ได้ แต่ความคิดของเด็ก ที่มองปลายทางเป็นสำคัญ และมองข้ามทุกข้อจำกัดไป ผมในตอนนั้นไม่เคยคิดเลยว่า เป็นไปไม่ได้ ผมทำเรื่องเป็นไปไม่ได้ในชีวิตของผม มาเรื่อยๆ อย่างละเล็ก อย่างละน้อย เป็นเวลาสามสิบปี... Continue Reading →

จงภาคภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น

สิ่งหนี่งที่น่าเศร้าที่สุดสำหรับผม คือการที่คนเราไม่ค่อยภาคภูมิใจในตัวเอง ต้องรอให้คนอื่นมาชื่นชม เราถึงรู้ว่า เรามีคุณค่าแค่ไหน ในความเป็นจริง เราทุกคนที่เกิดมา เราเกิดมาโดยห่างไกลจากคำว่าดีพร้อมมากมายนัก เราพูดก็ไม่ได้ ต้องหัดพูด เราเดินด้วยลำแข้งตัวเองก็ไม่ได้ เราต้องตั้งไข่เพื่อหัดเดิน เราดูแลตัวเองก็ไม่ได้ ต้องให้พ่อแม่คอยดูแล เราไม่มีความรู้สักเรื่อง จนต้องมาเรียนหนังสือเพื่อให้ครูสอน จะเห็นได้ว่า เราไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบเลย แต่วันนี้ เราก็มาถึงจุดนี้ จุดที่เราสามารถดูแลตัวเองได้ จุดที่เราสามารถยืนอยู่บนทางเลือกของชีวิตเราเอง อาจเพราะเราชอบมองสิ่งที่มีเป็นธรรมดา และมองสิ่งที่เราไม่มีเป็นสิ่งที่พิเศษ จนลืมไปว่า ทุกสิ่งที่เรามี ทุกสิ่งเป็นเรา เป็นความมหัศจรรย์ของชีวิต และสำหรับผม ความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่มนุษย์หนึ่งคนพึงจะมี และความสามารถนั้นได้แบ่งแยกเราจากสิ่งมีชีวิตอื่น คือความสามารถในการที่จะรัก และความสามารถในการที่จะถูกรัก การรักใครสักคนเป็น เป็นสิ่งดีงามที่สุด ที่ธรรมชาติมอบให้กับสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่ามนุษย์ และถ้าหากเรามีความสามารถนั้น เรามีสิทธิเต็มที่ที่จะภูมิใจในตัวเอง

เราคือระบบปฏิบัติการที่ดีที่สุดของตัวเอง

ในยุคที่รอบกายของเราถูกรายล้อมด้วยเทคโนโลยี เรามักชินกับการอัพเดทมือถือ คอมพิวเตอร์ ของเรา ให้เป็นรุ่นใหม่อยู่เสมอ นอกจากนี้ ระหว่างมือถือ คอมพิวเตอร์ต่างๆ ก็ยังมีการเปรียบเทียบกันว่า ระหว่างระบบปฏิบัติการ (OS) ของตัวเอง เมื่อเทียบกันในเวอร์ชั่นล่าสุด ใครดีกว่ากัน ใครเหนือกว่ากัน ทั้งที่จะว่ากันความจริง โดยไม่ได้ปราวณาตัวเองว่าเป็นสาวกของค่ายมือถือไหน มือถือทุกยี่ห้อล้วนมีระบบปฏิบัติการที่เหมาะสมกับตัวเอง และดีที่สุดในแบบของตัวเอง เป็นซอฟท์แวร์ที่ออกแบบมาเหมาะสมกับฮาร์ดแวร์ของตัวเอง แล้วคนเราล่ะ มีซอฟท์แวร์และฮาร์ดแวร์เป็นของตัวเองหรือไม่ ถ้าจะเปรียบไป ความคิด จิตใจ ความสามารถ สิ่งต่างๆ ที่อยู่ข้างในของเรา นั่นคงเป็นซอฟท์แวร์ ส่วนสภาพร่างกาย รูปร่างหน้าตาของเราคงเป็นฮาร์ดแวร์ ที่จะทำงานได้ ต้องมีการประสานกับซอฟท์แวร์ของเรา ทีนี้ มันก็เหมือนมือถือทุกรุ่น คนเราทุกคนล้วนมีซอฟท์แวร์และฮาร์ดแวร์เป็นของตัวเอง ที่มีข้อดีและข้อด้อยของตัวเอง และมันคงไม่ยุติธรรมเท่าไหร่ ที่เราจะเอาสิ่งที่เราไม่มี มาเทียบกับคนอื่น แล้วบอกว่าเราสู้เขาไม่ได้ เมื่อเราทุกคนก็มีสิ่งที่คนอื่นๆ ไม่มีเช่นกัน ผมเชื่อว่า ลึกๆ แล้ว มนุษย์เราทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ อยู่ที่เราจะต้องหามันให้เจอ ว่าพรสวรรค์ของเราคืออะไร และที่สำคัญ เราไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ที่เราควรทำ คือ การพัฒนาของตัวเราเองตลอดเวลา พัฒนาจากสิ่งที่เรามีให้ดีที่สุด... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: