ถ้าเรื่องของเราไม่มีคำว่า "ถ้า"

ถ้าวันนั้น เราไม่ทะเลากัน ถ้าวันนั้น เธอยังง้อฉันอยู่ ถ้าวันนั้น ฉันไม่งี่เง่าไปเอง ถ้าวันนั้น เราไม่คิดไปเองว่า การไม่มีเราอาจเป็นเรื่องดี ถ้าวันนั้น ใครสักคนพูดคำว่าขอโทษขึ้นมาก่อน ถ้าวันนั้น เราไม่เอาเวลามาคิดว่าใครผิด แต่คิดว่า เรายังรักกันอยู่ไหม ถ้าตอนที่คบกัน เราบอกรักกันบ่อยกว่านี้ ถ้าเรา ยังกอดกันเหมือนวันแรกๆ ถ้าเรา พร้อมที่จะให้อภัยกันในทุกความผิดพลาด ถ้าเรา ยังคิดถึงความรู้สึกของกันและกันมากกว่าความรู้สึกของตัวเอง ถ้าเรา ยังจับมือกันแน่นมากพอในวันที่ใครคนอื่นเดินเข้ามา ถ้าเรา พูดความจริงต่อกัน และซื่อสัตย์ในความรู้สึกของตัวเองทุกๆ เรื่อง ถ้าเรายังรักกันมากพอ เรื่องของเราคงไม่มีคำว่าถ้า และคงไม่มีใครต้องมาเสียใจ ไม่ว่าฉันหรือเธอ พอเรื่องราวต่างๆ ผ่านมาแล้ว และทุกอย่างได้กลายเป็นอดีต เราสามารถคิดเรื่องราวต่างๆ ไปได้มากมาย ว่าถ้าเราทำอย่างนั้น ถ้าเราทำอย่างนี้ เรื่องราวต่างๆ ก็คงเป็นอีกแบบหนึ่ง แต่เมื่อมันเป็นได้แค่เรื่องสมมิต ที่แปลว่า ไม่ใช่ความจริง และทุกอย่างได้ผ่านเลยไป จนไม่มีจุดเดินกลับมาได้ เราทำได้คิดเอาเองว่า หากทุกอย่างในอดีตเปลี่ยนไป วันนี้ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ระหว่างเรา คงไม่มีใครต้องมาเสียใจเลย แต่สุดท้ายเราเองก็รู้ดีว่า คำว่า "ถ้า"... Continue Reading →

ทำวันทุกวันระหว่างเราให้เป็นวันที่พิเศษด้วยการเหมือนเดิม

เราเคยเข้าใจมาตลอดว่า การทำให้วันหนึ่งวันเป็นวันที่ดีระหว่างคนสองคน คือ การทำให้วันเหล่านั้นเป็นวันที่พิเศษ และการทำให้วันหนึ่งวันกลายเป็นวันที่พิเศษ คือ การทำให้วันนั้นดีกว่าวันทุกวันที่ผ่านมา ให้เป็นวันแห่งความรู้สึกของการประหลาดใจ ให้เป็นวันที่มีอะไรแปลกใหม่ ให้เป็นวันที่เราจะพากันออกมาจากความจำเจ เราจึงชอบการทำเซอร์ไพรส์ เราจึงใส่ใจเรื่องของวันสำคัญ เราจึงโฟกัสกับการทำให้คนที่เรารักตื่นเต้น จนวันหนึ่ง เหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา และผ่านออกไปจากชีวิตได้สอนเราว่า สิ่งสำคัญสำหรับความสัมพันธ์ ไม่ใช่ความตื่นเต้นหวือหวาใดๆ แต่คือความเสมอต้นเสมอปลาย คนรักกัน อาจจะดีที่จะรักกันมากขึ้นในทุกวัน แต่ถ้าเป็นไปได้ ไม่ต้องขอให้รักกันมากขึ้นทุกวัน แค่รักกันอย่างวันแรกที่บอกว่า แค่นั้นก็เป็นเรื่องที่ทำให้หัวใจชุ่มชื่นแล้ว ความรัก ความสัมพันธ์ที่ดีงาม ไม่ควรเป็นเหมือนพลุ ที่งดงามเพียงชั่วครู่ แล้วค่อยๆ ลบเลือนไป แต่ความรัก ควรเป็นเหมือนท้องฟ้า อาจเปลี่ยนสีต่างไปในแต่ละวัน แต่อย่างไรท้องฟ้าก็ยังเป็นท้องฟ้า และไม่ว่าจะอย่างไร นานแค่ไหน ท้องฟ้าก็ยังเป็นอย่างนั้นเสมอ เหมือนที่คนสองคนควรรักกันเสมอ จนกว่าวันที่ฟ้าจะสลายไป  

รู้ตัวไหมว่าเราจมอยู่กับความเศร้านานเกินไปแล้ว

คนเราทุกคนเคยเจอกับความรูสึกเศร้ามาเหมือนๆ กัน สิ่งที่ต่างกัน คือ เราแต่ละคนจมอยู่กับความเศร้านานไม่เท่ากัน บางคนเศร้าไม่นาน พอถึงจุดหนึ่งก็ปล่อยให้ความเศร้าผ่านไป บางคนจมอยู่กับความเศร้า ราวกับว่า ความเศร้าเป็นแม่น้ำที่ไม่มีฝั่ง ความเศร้า จริงๆ แล้วเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่ง ไม่ต่างอะไรกับความสุข ความสุข และความเศร้า แม้เป็นอารมณ์คนละขั้วกัน แต่ทั้งความสุข และความเศร้า คือ เครื่องยืนยันเดียวกัน ว่าเราเป็นคนที่มีหัวใจ เป็นคนที่มีหัวใจพอที่จะยิ้มให้กับความชื่นบานของชีวิต และหลั่งน้ำตาให้กับความขื่นขมที่เข้ามา เคยมีคนบอกว่า อย่าอายกับการร้องไห้ เพราะนั่นแปลว่า หัวใจของเรายังไม่ได้ถูกคืนวันทำให้แข็งกระด้าง แต่ยังมีความอ่อนโยนอยู่ในหัวใจของเรา อ่อนโยนต่อความดีใจ อ่อนโยนต่อความเสียใจ อ่อนโยนกับวันที่ผ่าน อ่อนโยนกับปัจจุบัน อ่อนโยนกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง การที่เราเศร้าจึงไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเลย ความเศร้าเป็นปกติอย่างหนึ่งของชีวิต วันใดที่เราไม่เศร้ากับเรื่องที่ควรเศร้าอีกต่อไป วันนั้นนั่นแหละอาจมีบางอย่างที่ไม่ปกติเกิดขึ้นในหัวใจของเรา สิ่งสำคัญคือ เราอย่าปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้านานเกินไป อะไรก็ตามที่นานเกินไปไม่ดีทั้งนั้น สิ่งที่ดีที่สุด คือการอยู่บนความพอดี แม้จะเศร้า ก็เศร้าแค่พักเดียวพอ เศร้าให้เต็มที่ ให้น้ำตารินไหลออกมา ปล่อยความรู้สึกไปอย่างไม่มีสิ้นใดที่ต้องฝืน แต่พอถึงเวลาหนึ่ง เราก็ต้องหยุด หยุดร้องไห้ หยุดเสียน้ำตา หยุดเอาตัวเราเองไปจมอยู่กับความผิด ขึ้นมาจากความเศร้านั้น กลับมาชื่นชมกับด้านที่งดงามของโลกใบนี้... Continue Reading →

สิ่งเดียวที่ยังสงสัย ลึกๆ แล้วในใจ เรารักกันหรือเปล่า

ไม่ใช่ความชัดเจนหรอกที่ทำให้คนเราต้องจมอยู่กับความเสียใจ การไม่มีอะไรชัดเจนเลยต่างหาก ที่สร้างบาดแผลขึ้นมาในความรู้สึกของเรา ความชัดเจน เปรียบเหมือนการถูกตบหน้า เราอาจรู้สึกชาไปชั่วขณะ แต่ไม่นานเท่าไหร่ เดี๋ยวเราก็หายดี ความไม่ชัดเจน เหมือนการที่เราถูกแทงตรงแผลเดิมซ้ำๆ เราคิดว่า เราโอเคดี ทั้งที่เรากำลังตายทั้งเป็นไป แรกๆ กับความสัมพันธ์ บางที เราก็ยอมจมอยู่กับความไม่ชัดเจน เพราะยังรู้สึกมีความสุขในการคิดไปเอง แม้ต้องทนอยู่กับความคลุมเคลือ ที่สร้างหมอกควันปกคลุมหัวใจ แต่เรารู้สึกว่า เรายังมีหวัง เป็นความหวังที่จะได้รับความชัดเจนในความสัมพันธ์จากคนที่เรารัก แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง เราจะรู้ว่า ไม่มีความหวังใดๆ ในความไม่ชัดเจนนั้น มีแต่การยื้อเวลา ถ่วงให้เราอยู่กับความเสียใจนานขึ้น แต่ไม่นานเกินไปนัก ที่เราจะรู้ดีว่า ความหวังนั้น คือการหลอกตัวเองของเรา และเราเอง อาจไม่ได้มีสิทธิใดๆ เลยในความสัมพันธ์นี้ เมื่อวันนั้นมาถึง สิ่งที่เราต้องการอาจเปลี่ยนไป จากความไม่ชัดเจน กลายเป็นความชัดเจน อย่างน้อยการได้รู้ว่า เขาไม่รักเราเพราะอะไร ยังคงดีกว่า การเข้าใจไปเองว่า เขารักทั้งที่ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะสุดท้ายแล้ว มีแต่ความชัดเจนเท่านั้น ที่จะปลอดปล่อยเราเป็นอิสระจากสิ่งที่เราเกาะเกี่ยวอยู่ได้ ไม่ว่า ความชัดเจนนั้น จะทำให้เราเจ็บปวดแค่ไหน แต่ก็ดีกว่า การผูกติดตัวเองเอาไว้กับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ยื้อเวลาที่จะเสียใจ เพียงเพื่อที่จะอยู่กับความเสียใจต่อไปไม่รู้จบ... Continue Reading →

เราควรรักตัวเองให้ได้มากกว่าที่เคยรักใครในวันที่ผ่านมาทั้งหมด

เราต่างรู้ ถึงอันตรายของความสัมพันธ์ ใช่, คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธถึงความงดงามของความรัก แต่ในอีกทางหนึ่ง ความรักก็นำพาเราไปสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และบ่อยครั้ง จุดจบที่ต้องพบเจอ คือ ความเสียใจ บนโลกใบนี้ ไม่มีใครไม่เคยมีความรัก และเช่นกัน, ไม่มีใครไม่เคยเสียใจเพราะความรัก พวกเราต่างเคยมีความรัก และเสียใจเพราะความรักมาด้วยกันทั้งนั้น เพราะความรักเป็นเรื่องราวของหัวใจคน และหัวใจคนเป็นสิ่งที่แปลก คือ สามารถมั่นคงได้อย่างมากที่สุด และสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างง่ายดายที่สุด ขึ้นอยู่กับว่า เป็นหัวใจของใคร และเป็นหัวใจที่มอบให้กับใคร แต่ถึงแม้จะรู้ถึงความน่ากลัวของความสัมพันธ์ และรู้ว่า ความรักอาจนำพาเราไปพบเจอกับความเสียใจ แต่การที่เราจะเลือกปฏิเสธความรัก ทั้งที่หัวใจเรียกร้อง อาจเป็นสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการต้องเผชิญหน้ากับความผิดหวังจากความรักเสียอีก เพราะลึกๆ แล้ว ไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่า การไม่มีความรัก เพราะการไม่กล้าที่จะรัก สิ่งสำคัญของการมีความรัก จึงไม่ใช่แค่ว่า เรารักใคร แต่คือรักอย่างไรด้วย ผมเชื่อเสมอว่า การที่เราจะรักใครได้ เราต้องเป็นคนที่รักตัวเองให้มากพอเสียก่อน เหมือนการแข่งขันกีฬา ก่อนที่เราจะลงแข่งได้ เราก็ต้องมีร่างกายที่เตรียมพร้อมมากพอ ความรักก็เป็นอย่างนั้น หากเรายังรักตัวเองไม่มากพอ ยังเห็นคุณค่าตัวเองไม่มากพอ เราก็จะไม่มีความสุข และเมื่อเราเป็นคนที่ไม่มีความสุข ไม่มีความรัก และการตระหนักในคุณค่าของตัวเอง มันก็เหมือนราวกับว่า เราปราศจากแรงดึงดูดที่จะทำให้ใครมารักเรา ในทางตรงกันข้าม... Continue Reading →

จงจำไว้เสมอว่า เมื่อไหร่ที่เราเดินออกมาจากชีวิตใครคนหนึ่ง มันแทบไม่มีทางกลับไป

  อารมณ์เป็นสิ่งที่ทำให้คนเราตัดสินใจสิ่งต่างๆ โดยปราศจากเหตุผลมากที่สุด บางครั้งการใช้อารมณ์นำหน้าเหตุผลก็อาจเป็นเรื่องที่ดี แต่บ่อยครั้งที่การปล่อยให้อารมณ์มานำหน้าเหตุผล คือสาเหตุของความเสียใจ ในบรรดาเรื่องราวทั้งหมดบนโลกใบนี้ที่อาจเกิดขึ้นกับชีวิตของคนๆ หนึ่ง ความรักเป็นเรื่องที่คนเราใช้เหตุผลกับมันน้อยที่สุด และใช้อารมณ์ ความรู้สึกกับความรักมากกว่าอย่างอื่น บ่อยครั้ง เราเชื่อว่า ความรักเป็นเรื่องราวที่เราต้องใช้หัวใจ และหัวใจที่มีความรัก จะช่วยให้เราพบสิ่งที่เรียกว่าความสุข เวลาเรารักใครสักคน เหตุผลจะเป็นสิ่งที่เราใช้น้อยกว่าอารมณ์ความรู้สึก เรารักใครสักคน เพราะว่า เรารักเขา การที่จะตอบว่า เรารักใครเพราะอะไร จึงเป็นเรื่องยากเย็นเสมอ เพราะเราไม่ได้รักใครด้วยเหตุผลใดๆ ในทางตรงกันข้าม อารมณ์ ความรู้สึกด้านบวก อาจนำพาสิ่งดีๆ มาสู่ความรัก แต่อารมณ์ด้านลบก็นำพาเรื่องแย่ๆ มาสู่ความรักเช่นกัน ยิ่งเรารักมากเท่าไหร่ เรายิ่งใช้อารมณ์มากเท่านั้น และยิ่งเราใช้อารมณ์มากแค่ไหน เหตุผลยิ่งลดน้อยลงไปไม่แพ้กัน บ่อยครั้ง พอคบกันไปสักพัก แม้ว่ายังรักกันมากๆ อยู่ อย่างปราศจากข้อสงสัย แต่สิ่งที่เรียกว่า อารมณ์ ก็มักจะก่อให้เกิดความสัมพันธ์ และบางครั้ง อาจเป็นสาเหตุของการจากลา เคยไหม กับเรื่องที่ดูเหมือนไม่เป็นเรื่อง แต่เพราะความรู้สึกน้อยใจ ทำให้เกิดความไม่เข้าใจ และทำให้เรารู้สึกว่า อยากเดินออกไปจากชีวิตของกันและกัน ไม่ใช่ว่าเพราะไม่รัก แต่เพราะไม่อยากเจ็บปวดจากความรักนั้นอีกต่อไป แต่สุดท้ายแล่้ว... Continue Reading →

เราปล่อยมือกันนานเกินไป เกินกว่าที่จะกลับมากุมมือกันไว้อีกครั้ง

หลายคนถามว่า ปัญหาสำคัญที่สุดที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์บ่อยครั้ง คือปัญหาอะไร แน่นอนว่า จะมีเรื่องราวมากมายหลากหลายปัญหา ที่ทำให้คนเราต้องเลือกที่จะร้างลาและแยกทางไปจากกัน แต่ปัญหาสำคัญที่หลายคนคาดไม่ถึง กลับไม่ใช่เรื่องมือที่สาม และการไม่เข้าใจกัน แต่คือ ความชาชินในความสัมพันธ์ หรือที่อาจเรียกได้อีกอย่างว่า การที่คนสองคนปล่อยมือกันนานเกินไป เพราะการที่คนสองคนปล่อยมือกันนานเกินไป เฉยชาต่อความสัมพันธ์ระหว่างกันมากเกินไป นั่นแหละคือต้นเหตุของปัญหาอื่นๆ ในความสัมพันธ์ เป็นสาเหตุที่ทำให้มือที่สามเข้ามา เป็นสาเหตุที่ทำให้คนสองคนทะเลาะกันด้วยความไม่เข้าใจ และเป็นจุดเริ่มต้นของปลายทางที่ชื่อว่า การจากลา ซึ่งการจากลาที่เกิดขึ้นจากปัญหานี้ บ่อยครั้งมักเกิดขึ้นอย่างที่เราเองไม่ทันตั้งตัว เพราะไม่ทันได้เตรียมหัวใจ เราคิดว่า ความสัมพันธ์ของเรายังดีทุกอย่าง เรารู้สึกว่า เรากับเขายังรักกันอยู่ เราเชื่อว่า ไม่มีอะไรก็ตามบนโลกใบนี้ที่จะสั่นคลอนความสัมพันธ์ของเราได้ และเพราะเราคิด เรารู้สึก และเราเชื่อแบบนั้น ทำให้เราประมาทกับความสัมพันธ์ คิดว่า อย่างไรเขาก็รักเรา คิดว่า การจากลาไม่มีอยู่จริง ทั้งที่ ยิ่งเราประมาทกับความสัมพันธ์มากเท่าไหร่ จนกลายเป็นความเฉยชาระหว่างกัน โดยไม่รู้ตัว ระยะห่างจากความสัมพันธ์นั้นจะค่อยๆ ขยายตัวมากขึ้น เปรียบเหมือนกันปล่อยมือไปจากกัน และวันหนึ่ง เรามาถึงจุดที่เราไม่รู้อีกต่อไป ว่าต้องทำอย่างไรเราถึงจะกลับมาจับมือกันได้อีกครั้งหนึ่ง อย่าคิดว่า ทุกอย่างยังดี อย่ารู้สึกว่า ทุกอย่างยังโอเค ต่อให้คบกันมานานขนาดไหน ความรักก็ยังต้องการการใส่ใจ การดูแลอยู่... Continue Reading →

แด่ความเปราะบางของความสัมพันธ์

  เรารู้สึกเสมอมาว่า ความรักไม่เคยจะเป็นเรื่องง่ายเลย ความรักทั้งซับซ้อน เข้าใจยาก ความรักทั้งดูไม่มีเหตุผล และยากจะคาดเดา ผู้เชี่ยวชาญด้านความรัก จึงมักไม่ใช่ผู้ที่ประสบความสำเร็จด้านความรัก ตรงกันข้าม กลับเป็นผู้ที่ล้มเหลวกับความรักมานับครั้งไม่ถ้วน ความสัมพันธ์เป็นเรื่องที่อ่อนโยน เราต้องใช้ระยะเวลาในการให้ความสัมพันธ์นั้นค่อยๆ เติบโต และงดงาม ใส่หัวใจของเราลงไปในความรัก ใส่ความใส่ใจ ใส่รายละเอียดลงไปในทุกเรื่องราว ความรักเกิดขึ้นยาก และรักษาไว้ได้ยากยิ่งกว่าหลายเท่าตัว เพราะความรักนั้น แท้จริงแล้วเปราะบาง เพราะความสัมพันธ์นั้น แท้จริงแล้วยิ่งเปราะบาง เวลาที่เรารักใคร แน่นอนว่า เราต้องมีความปราถนาที่จะให้ความสัมพันธ์นั้นคงอยู่ไปแสนนาน คงจะดีถ้าความรักของเรากับเขาคงอยู่ตลอดกาล จนเป็นความรักนิรันดร์ ทว่า พอเราเติบโตขึ้น และพบเจอกับสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิต เราพบว่า มันไม่เคยง่ายเลยที่จะรักษาความรักเอาไว้ เรามักเข้าใจกันมาโดยตลอดว่า ความรักมักพังลงเพราะความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ แต่ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่คนเราจะทำลงไปได้ในความสัมพันธ์ คือการละเลยการใส่ใจในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เสมอมา โดยไม่ตั้งใจ ความรู้สึกมั่นใจในความรักก็ดี ความอยู่ตัวของความสัมพันธ์ก็ดี หรืออาจเป็นความชินชาก็ดี สิ่งเหล่านี้ทำให้เรารักอย่างประมาท และเมื่อเราประมาทกับเรื่องใดก็ตาม ไม่เว้นแม้แต่ความรัก นั่นคือ ความเสียใจจะกลายเป็นปากเหวที่เฝ้ารอเราอยู่ข้างหน้า และเรากำลังเดินหลับตา โดยไม่รู้ตัวว่า ขอบเหวอยู่ตรงไหน จนกว่าจะก้าวตกลงไป... Continue Reading →

จงอย่ากลัวที่จะตกหลุมรัก ไม่ว่าครั้งที่เท่าไหร่ก็ตาม

ในวันแรก ที่เราไม่รู้จักความหมายของความรัก เราได้แต่สงสัยว่า ความรักนั้นคืออะไร มีหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เราก็คาดเดาเอาจากความรู้สึก และบริบทจากคนที่อยู่รอบข้าง ความรักคงเป็นเรื่องราวที่สวยงาม ความรักคงเป็นพลังด้านบวก ตอนเด็กๆ พ่อแม่เราถึงคอยถามเราว่า รักไหม และคอยถามให้เราบอกรักคนนั้นคนนี้ พอโตมาถึงช่วงเวลาของวัยช่างฝัน เรายิ่งตระหนักแน่ใจในความงดงามของความรัก ความรักเป็นสิ่งเดียวที่เราเฝ้ารอ ค้นหา ติดตาม ความรักเป็นทั้งความหวัง เป็นพลังแห่งหัวใจ เป็นดอกไม้ที่เบ่งบานในหัวใจ เรามั่นใจยิ่งนักว่าความรักเป็นสิ่งที่งดงาม จนเมื่อเวลาผ่านไป ผ่านไปนานพอที่เราจะพบเจอกับความรักหลายครั้ง การมีความรักหลายครั้ง ที่แปลว่า เราต้องผ่านความเสียใจมาอย่างนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ในหลายครั้ง หลายหน ความเชื่อมั่นในเรื่องความงดงามของความรักของเราเริ่มเหือดแห้งไป เราเริ่มตั้งคำถามกับความรัก มองความรักในแง่ร้าย หรือจริงๆ แล้ว ความรักไม่ใช่ความสุข แต่คือความผิดหวัง หรือจริงๆ แล้ว ความรักไม่ใช่ความงดงาม แต่คือความหม่นหมอง เราเริ่มไม่แน่ใจว่า ความรักคืออะไรกันแน่ เพราะความเสียใจที่เราต้องเผชิญในวันที่ผ่านมา ในชีวิตคนแต่ละคน พบเจอความรักมามากน้อยแตกต่างกันออกไป คนที่ผ่านความรักมามาก ย่อมเคยเสียใจเพราะความรักมามาก แต่การที่เราพบเจอความเสียใจกับความรัก นั่นไม่ได้แปลว่า ความรักจะโหดร้ายหรือว่ากลายเป็นเรื่องไม่สวยงาม ความรักก็เหมือนการเดินทาง กว่าจะพบเจอจุดหมายเราต้องพบเจอเหตุการณ์ที่ไม่น่าพึงพอใจมากมาย รถติด หลงทาง อุบัติเหตุต่างๆ... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: