ไม่มีคำว่าสาย ถ้าเราจะเลิกรักใครสักคนที่ทำร้ายหัวใจเรา

  การเดินเข้าไปในความสัมพันธ์ว่าเป็นเรื่องยากเย็นแล้ว กับบางคนสิ่งที่ยากที่สุด คือ การก้าวออกมาจากความสัมพันธ์นั้น ในบางครั้ง บางหน ไม่ใช่เราไม่รู้ว่า ความรักของเรากับเขาเป็นสิ่งที่เจ็บปวด และใครคนนั้นก็ไม่ใช่คนที่ดีต่อหัวใจอย่างที่เราคิดอีกต่อไป จะมีบางช่วงเวลา ที่เราอยากเดินออกมาจากควมสัมพันธ์นั้นใจจะขาด แต่เพราะคำสองคำ ที่ทำให้เราไม่สามารถออกมาจากชีวิตของเขาได้สักที ยังรัก มีบางคน คนที่ไม่ใช่คนที่รักใครง่ายๆ นัก เขาจะเรียนรู้ว่า การที่เขารักใครยาก เป็นเพราะเขารู้ตัวเองดีเช่นกันว่า ช่วงเวลาที่ยากที่สุดของเขาไม่ใช่การรัก แต่คือการเลิกรักต่างหาก เขาจึงเลือกที่จะไม่รักใครง่ายๆ เพราะเขาจะรักแค่คนที่เขาแน่ใจแล้วว่า ถ้ารักคนๆ นี้ จะไม่มีวันไหนที่เขาต้องมาพยายามเลิกรัก ด้วยเหตุผลว่า การรักคนๆ นี้ทำให้เขาเสียใจ แต่บางครั้ง ต่อให้เลือกอย่างดี ต่อให้เป็นคนที่คิดว่าแน่ใจ เราก็ยังอาจเลือกคนผิด ใช่, เราทุกคนเคยรักคนผิด และเมื่อถึงเวลานั้นมาถึง แม้จะพยายามเลิกรักเขา พยายามจะตัดใจจากเขา พยายามจะคิดถึงเรื่องราวต่างๆ นาๆ ที่เขาเคยทำร้ายหัวใจของเรา ความพยายามเหล่านั้น ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เสียดาย ไม่ใช่แค่ข้าวของเครื่องใช้ที่คนเราใช้มานานเท่านั้น ที่จะทำให้เรารู้สึกเสียดายได้ กับความสัมพันธ์บางความสัมพันธ์ เราก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ที่ผ่านอะไรด้วยกันมามาก ใช้เวลาในการคบหาดูใจกันอย่างยาวนาน เรามักรู้สึกว่า หากทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้ เรื่องราวต่างๆ... Continue Reading →

ในความสัมพันธ์ มีอะไรมากกว่าแค่ความรัก

การที่เราจะคบหากับใครสักคน ในความสัมพันธ์นั้น มีองค์ประกอบมากมาย แน่ล่ะว่า ความสัมพันธ์นั้นควรเริ่มต้นด้วยความรัก แต่ความรักเพียงอย่างเดียว ก็อาจไม่เป็นการเพียงพอกับความสัมพันธ์ ความสัมพันธ์หนึ่งความสัมพันธ์ มีองค์ประกอบอื่นๆ อีกมากมาย ความสัมพันธ์หนึ่งความสัมพันธ์ เรียกร้องอะไรหลายสิ่งหลายอย่างมากกว่าที่เราจะคาดคิด เราจึงพบเจอ หลายคู่ และหลายคนที่เขารักกัน แต่สุดท้าย พวกเขาก็ต้องจบความสัมพันธ์นั้นลง เพียงเพราะว่า ความรักอย่างเดียวแม้มากมายแต่อาจยังไม่มากพอ เวลาที่เราคบหากับใครสักคน เขาถึงให้คบหาดูใจกันให้ละเอียด เพราะถ้าจะดูกันเพียงว่า รักหรือไม่รัก ก็อาจไม่ต้องใช้เวลาเนิ่นนานขนาดนั้น แต่ยังต้องดูด้วยว่า ที่รักว่านั้น ความรักมั่นคงแค่ไหน และต่อให้รักมั่นคง แต่ความรักมากพอที่จะชนะความเห็นแก่ตัวของแต่ละคน หรือมากพอที่จะชนะอัตตาการยึดมั่นถือมั่นในตัวเองของแต่ละคนหรือเปล่า ยังต้องดูอีกว่า คนสองคนที่รักกันนั้น มีวิถีชีวิตที่แตกต่างและเหมือนกันแค่ไหน ถ้าแตกต่าง จะปรับตัวเข้าหากันได้หรือไม่ ถ้าเหมือนกัน จะอยู่กันอย่างไรไม่ให้รู้สึกถึงความจำเจ ที่สำคัญคือ คนสองคนเข้าใจกันหรือเปล่า คนสองคนได้เปิดหัวใจให้กันหรือเปล่า เพราะต่อให้บอกว่ารักมากมาย แต่ไม่เคยเปิดใจให้กัน ไม่เคยคิดจะเข้าใจกัน เชื่อเถอะว่า ความสัมพันธ์ไม่มีทางไปรอดได้ การที่ความรู้สึกรักจะเกิดขึ้น อาจไม่ใช่เรื่องยาก การที่เราจะรู้สึกประทับใจใครสักคน ก็อาจไม่ใช่เรื่องยากเย็น สิ่งที่อยากจริงๆ คือการรักษาความสัมพันธ์นั้นเอาไว้ให้ยาวนานที่สุด การรักษาความสัมพันธ์ ดูแลความสัมพันธ์จึงเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง ที่สำคัญคือ ศาสตร์ของความสัมพันธ์... Continue Reading →

การที่เรายังคิดถึงกัน ไม่ได้แปลว่า เราควรกลับไปคบกัน

บางวัน อาจเป็นวันที่ฝนตกหนักกว่าทุกวัน อาจเป็นวันที่ฟ้าครึ้มกว่าที่เคย อาจเป็นวันที่เราบังเอิญเจอเพลงเศร้า หรืออาจเป็นวันที่ on this day ใน facebook แจ้งเตือนเรื่องของเรา มันทำให้ความคิดถึงย้อนกลับมา ต่อให้คิดว่าลืมได้แล้ว ต่อให้เชื่อว่า เวลาเยียวยาทุกสิ่ง ต่อให้บอกตัวเองให้เริ่มเปิดใจให้ใครใหม่ กับบางคนก็พบว่า การเริ่มรักว่ายากแล้ว การเลิกรักอาจเป็นเรื่องที่ยากกว่าอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อที่ใครบางคน ใครบางคนที่เคยทำให้เราเสียใจ และใช่, เราก็เคยทำให้เขาเสียใจ แต่เรากลับยังคิดถึงเขา แม้ยังเจ็บปวดในความรู้สึก ถึงอย่างนั้นช่วงเวลาอันงดงามที่เคยอยู่ด้วยกัน ก็เหมือนไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่จะลืมได้เลย ตอนที่ใครคนนั้นบอกว่ารักเรามากแค่ไหน ตอนที่เราอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ตอนที่เราต่างได้สัมผัสรสหวานของจุมพิต เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านั้น มันทำให้เราคิดถึงการกลับมาหากัน คิดถึงการมีกันและกันอยู่ข้างๆ คิดถึงความสุขตอนที่เราเป็นยิ่งกว่าลมหายใจ ความคิดถึงเหล่านั้น ทำให้เราลืมบางเรื่องราวไปชั่วขณะ ลืมตอนที่ความรักได้เริ่มจืดจางลง ลืมตอนที่ถูกทิ้งให้รอข้อความสั้นๆ ไม่กี่คำทั้งวัน ลืมตอนที่เริ่มมองคนอื่นมากกว่ามองกัน ลืมตอนที่ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนา ลืมความโกรธขึงในตอนที่ทะเลาะ ลืมระยะห่างที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ลืมตอนที่คำว่า ไม่รักได้หลุดออกจากปากมา และทำให้หัวใจได้แตกสลาย บางครั้ง เพลงเพราะๆ บรรยากาศเหงาๆ ความทรงจำดีๆ ก็ทำให้เราลืมเรื่องราวเหล่านั้น แต่เราต้องไม่ยอม ไม่ยอมให้เพลงเพราะๆ ไม่ยอมให้บรรยากาศเหงาๆ ไม่ยอมให้ความทรงจำดีๆ... Continue Reading →

ในวันที่ความสัมพันธ์จากความรักได้จบลง สิ่งที่เราควรทำไม่ใช่เลิกรัก แต่คือการเรียนรู้ที่จะรักให้เป็น

  เมื่อความรักได้กลายเป็นอดีต บ่อยครั้ง หลังการสิ้นสุดลงของความสัมพันธ์ เราไม่ต่างจากคนที่กำลังวิ่งอยู่ แล้วพบว่า เสียหลักล้มลง ณ นาทีนี้ อย่าว่าแต่จุดหมายปลายทางที่จะก้าวต่อไป แต่แค่การกลับมายืนขึ้นอีกครั้ง ยังดูเป็นเรื่องยาก เราเหมือนคนที่ตกอยู่ท่ามกลางความสับสน และไม่รู้ว่า จะกลับมาเริ่มต้นใหม่ได้อย่างไร เราจะพยายามหาเหตุผล ว่าเพราะอะไรความรักนั้นถึงได้จบลง เราผิดอะไร และเขาผิดตรงไหน จุดใด คือ สัญญาณเตือนของการสิ้นสุดความสัมพันธ์ ที่เราเองมองข้ามผ่านไป สิ่งใดกันแน่ ที่เปลี่ยนความรักระหว่างคนสองคน กลายเป็นไม่รัก วันเวลาที่ความชื่นใจจากความสัมพันธ์เคยเป็นสิ่งที่ได้รับ กลายเป็นความเจ็บปวดจากความเดียวดายเข้ามาแทนที่ และนั่นเป็นสิ่งที่เราต้องยอมรับ ไม่ว่า เราจะต้องการหรือไม่ แต่เราจะรู้สึกว่า นั่นคือความจริงเดียวที่เราเองไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ ความจริงที่ว่า จากนี้มีแต่เรา, ไม่มีเขาอีกต่อไป และเราไม่รู้เลยว่า น้ำหนักของความจริงนั้นที่ทับถมเอาไว้ จะทำให้เรากลับมาลุกขึ้นยืนอีกครั้งหนึ่งได้อย่างไร ศรัทธาในความรักที่หายไป เมื่อความรักจบลง สิ่งที่เรารู้สึกแน่นอน คือ เราจะรู้สึกสิ้นศรัทธาในความรัก ความรักสำหรับเรา ไม่ใช่เรื่องราวที่สวยงามอีกต่อไป ไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใส ไม่ใช่อ้อมกอดอันอบอุ่น ไม่ใช่คำหวานใดๆ แต่คือความทรงจำที่ปวดร้าว แต่คือความผิดหวัง แต่คือความเสียใจ การผิดหวังในความรักหนึ่งครั้ง อาจเปลี่ยนแปลงความหมายของคำว่ารักของใครหลายคนไปตลอดกาล และไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน... Continue Reading →

มีแต่การอยู่ในที่ที่เป็นของเรา ที่จะช่วยให้เข้าใจคุณค่าของตัวเองได้อีกครั้ง

แม้กระทั่งต้นไม้ที่แข็งแรงท่ีสุดในโลก ดอกไม้ที่งดงามท่ีสุดในโลก เมล็ดพันธุ์ที่เพรียบพร้อมที่สุดในโลก จะเติบโตได้ดี ก็ต่อเมื่ออยู่ในดินที่เหมาะสมกับมันจริงๆ คนเราก็เช่นกัน ผมเชื่อเสมอว่า คนเราทุกคนมีคุณค่า คนเรามีด้านที่ดีงาม คนเราทุกคนมีแสงสว่างบางอย่างในตัวของเราเอง และผมเชื่ออย่างยิ่งว่า เราทุกคนมีความรักที่ยิ่งใหญ่ในตัวเอง รอแค่เจอคนที่ใช่ จะรับความรักนั้นไป ตัวเราเองทุกคนก็มีค่าพอให้เจอกับความรักที่งดงามอย่างนั้น อยู่ที่เราเองจะเจอคนที่ใช่ คนที่เป็นของเราจริงๆ อย่างนั้นเอง บางที ปัญหาของชีวิต ไม่ได้อยู่ที่เราดีพอหรือยัง หรือว่า เรามีค่ามากพอหรือยัง แต่อยู่ที่ว่า เราเจอที่ที่เป็นของเราหรือยัง เราเจอคนที่ใช่ของเราหรือจริงๆ หรือยัง หากคนเราเป็นดั่งเมล็ดพันธุ์ ก็คงต้องถามว่า เราเจอผืนดินที่เหมาะสมกับเราหรือยัง แน่นอนว่า กว่าที่เราจะรู้ว่า เมล็ดพันธุ์แบบไหน จะงดงามในผืนดินแบบใด เราก็ต้องผ่านการลองผิดลองถูกนับครั้งไม่ถ้วน ตัวเราเองก็เช่นกัน กว่าที่เราจะเจอที่ที่ใช่ กว่าเราจะเจอคนที่ใช่ บางครั้งเราก็ต้องผ่านพบความผิดหวังมามากมาย แต่อยากให้เราคิดว่า ทุกครั้งที่เราพบความผิดหวัง เราก็ลดตัวเลือกที่ไม่ใช่ลงไปหนึ่งตัวด้วยทุกครั้ง จนวันหนึ่ง เราจะเจอคนที่เป็นของเรา จนวันหนึ่ง เราจะเจอที่ที่เป็นของเรา จนวันหนึ่ง เราจะเจอผืนดินที่เป็นของเรา จนวันหนึ่ง เราจะเจอความรักที่เป็นของเรา และเมื่อวันนั้นมาถึง เราจะพบว่า มันคุ้มค่ากับความเสียใจที่ผ่านมา ที่สำคัญ คือ... Continue Reading →

การจากลาเข้ามาในรูปแบบของความสัมพันธ์ เพื่อให้เราเรียนรู้ว่า ไม่มีอะไรที่จะคงอยู่ตลอดไป

ผมเชื่อว่า ในชีวิตของคนหนึ่งคน ผ่านความสัมพันธ์มามากกว่าหนึ่งครั้ง ความสัมพันธ์นั้น ไม่จำเป็นต้องมาในรูปแบบของความรัก ในลักษณะของคนรัก อาจมารูปแบบของมิตรภาพ เพื่อน และอื่นๆ แต่ทุกๆ ความสัมพันธ์ มีจุดร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง คือ ทุกความสัมพันธ์มีการจากลา ทุกความสัมพันธ์มีวันสิ้นสุดลง และแน่นอน เมื่อความสัมพันธ์สิ้นสุดลง สิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เลย คือ การมีคนที่ต้องเสียใจ ความเสียใจในการจากลาของความสัมพันธ์ บางครั้งก่อเป็นกำแพงทำให้เราไม่อยากสร้างความสัมพันธ์ใหม่ๆ ขึ้นมา เพราะกลัวการจากแบบนั้นอีก กลัวการต้องเสียน้ำตาในวันที่รู้ว่าไม่มีอยู่ กลัวความอ้างว้างที่เกิดขึ้นจากความเคยชิน กลัวความเหงาที่เกิดขึ้นจากความเดียวดาย กลัวไม่มีความรักเหลือ จากวันที่เคยได้รับความรัก เราเสียใจ เราหวาดกลัว และเราโดดเดี่ยว แต่ถ้าเราเข้าใจ เข้าใจว่าการจากลาเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนการรู้จัก มีเจอ ก็มีรู้จัก มีรู้จัก ก็มีจากลา เราเองก็ไม่ได้มีแค่ความสัมพันธ์เดียวในชีวิต และคนที่เข้ามาในชีวิตของเรา เชื่อเถอะว่า เราก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์เดียวในชีวิตเขา เราก็คือหนึ่งคนที่เขาพบเจอ รู้จัก และจากลาเช่นกัน เหมือนว่า สุดท้ายแล้ว คนเราทุกคนพบเจอ เพื่อที่จะสอนบทเรียนบางอย่างให้กัน กับบางคนอาจเป็นบทเรียนขนาดยาว กับบางคนอาจเป็นบทเรียนขนาดสั้น บางคนเป็นบทเรียนเรื่องความรัก บางคนเป็นบทเรียนเรื่องความเข้าใจ บางคนเป็นบทเรียนเรื่องการให้อภัย บางคนเป็นบทเรียนเรื่องความปล่อยวาง... Continue Reading →

บางครั้ง เราเองคือคนที่ยังรั้งตัวเองเอาไว้

หนึ่งสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับผู้คนในความสัมพันธ์ คือการตัดใจ เวลาเรารักใครสักคน ไม่ว่าในตอนที่ความสัมพันธ์นั้นยังไม่เริ่มขึ้น หรือในตอนที่ความสัมพันธ์นั้นจบลงไปแล้ว การตัดใจจะเป็นเรื่องที่ยากเสมอ การที่เราตัดใจไม่ได้ นัยหนึ่ง คือ การที่เรายังเอาใจของเราไปผูกไว้กับเขา ยังเอาความสุข ความทุกข์ของเราไปวางไว้กับเขา เอาความรักของเราไปมอบไว้ให้เขา ทั้งที่ตัวของเราเอง ก็รู้ดีว่า สิ่งต่างๆ เหล่านั้น จะทำร้ายตัวเราเองมากที่สุด เรามักจะหาเหตุผลต่างๆ ข้ออ้างมากมายที่จะยังคงไม่ตัดใจ เรามักเอาความรักมาเป็นเหตุผลหลัก ที่จะอนุญาตยอมให้ตัวเองพบกับความเสียใจต่อไป ทั้งที่สิ่งที่เราทำ นั่นคือการที่เราทำร้ายหัวใจตัวเองอยู่ ด้วยการเอาความรักไปให้คนที่เขาไม่รักเราแล้ว ด้วยการเอาหัวใจไปให้คนที่เขาไม่ได้ต้องการมันจริงๆ ด้วยการเอาวันเวลาของเราไปใช้กับคนที่เขาไม่เห็นค่า และอยากแบ่งปันเวลาเหล่านั้นกับคนอื่นมากกว่า เราต้องหยุดเสียที หยุดอนุญาตให้ใครทำให้เราเสียใจ หยุดยินยอมให้ใครมองข้ามความรักของเรา และเราหยุดได้ ด้วยการตัดใจ ตัดใจจากคนที่เขาไม่ได้รักเรา เอาความรักที่ให้เขามาให้ตัวเราเอง เอาหัวใจของเรามาดูแลความรู้สึกของเราเอง เอาวันเวลาที่มีใช้ในการเยียวยาความรู้สึกของตัวเอง อย่าเสียดายวันเวลาที่ผ่านมา อย่าเสียดายทุกเรื่องราวที่ผ่านไป เราย้อนอดีตไม่ได้ และบางครั้ง เราก็แก้ไขเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ แต่สิ่งที่เราทำได้ คือ การเริ่มต้นใหม่ตรงนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้ ตัดใจจากเขาคนนั้น เอาความรักทั้งหมดที่เคยมอบให้ใคร โอบกอดและมอบให้กับหัวใจของตัวเราเอง อย่างที่ควรได้รับเสมอมา

ในวันที่น้ำตาแห้งลง จงอย่าลืมความงดงามของรอยยิ้ม

ผิดหวัง เสียใจ โศกเศร้า เขาไม่รัก นับพันนับร้อยความรู้สึก ที่คนหนึ่งคนจะต้องเจอ ในความสัมพันธ์หนึ่งครั้ง โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ ที่จบลงตรงการจากลา ในหนึ่งหัวใจที่แตกสลาย มีความรู้สึกมากมาย ที่เราไม่อาจพูดออกมาเป็นถ้อยคำ และทำได้แค่ส่งผ่านความรู้สึกเหล่านั้นออกมาในรูปของน้ำตา น้ำตาที่ไหลเป็นทาง ทำหน้าที่ในการพูดแทนความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจ เพราะในช่วงเวลาที่คนเรามีความสุขที่สุด กับช่วงเวลาที่คนเราเศร้าที่สุด มักเป็นช่วงเวลาที่ความรู้สึกเอ่อล้น จนเราไม่อาจหาคำพูดใดๆ มาเอ่ยเพื่อให้ครอบคลุมความรู้สึกนั้นได้หมด น้ำตาจึงทำหน้าที่ของมัน เคยมีคนถามผมว่า ผิดหวัง เสียใจจากความรักมาหลายวันแล้ว ยังไม่หยุดร้องไห้เลย ทำอย่างไรดี ผมยังจดจำคำตอบของตัวเอง ที่ตอบออกไปได้อย่างแม่นยำ ผมตอบน้องคนนั้นไปว่า หากรู้สึกเสียใจ และความเจ็บปวดนั้นยังอยู่ในหัวใจ เรายังรู้สึกถึงความเสียใจนั้นได้ ในทุกๆ ลมหายใจของเรา จงร้องไห้ออกมา ไม่ต้องกลัวที่จะร้องไห้ ไม่ต้องอายที่จะร้องไห้ และอย่ารู้สึกผิดที่จะร้องไห้ การร้องไห้ ไม่ได้บอกว่า ใครเป็นคนเข้มแข็ง หรือใครกันที่อ่อนแอ เพราะบางครั้ง การที่เราร้องไห้ เป็นเพราะเราซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง ดังนั้น การร้องไห้ไม่ใช่เรื่องที่ผิด ร้องเถอะ ร้องออกมา จนเมื่อเรารู้สึกเหนื่อย เหนื่อยกับความเสียใจ เหนื่อยกับการต้องคิดถึงเขา วันนั้นเอง เราจะหยุดร้องไห้เอง และในวันนั้นน้ำหนักของความทุกข์... Continue Reading →

มีแต่เราที่จะปล่อยความเศร้าให้เป็นอดีตได้

เวลาในโลกใบนี้สำหรับผม อาจแบ่งได้เป็นสามช่วงเวลา เวลาที่เป็นอดีต เวลาที่เป็นปัจจุบัน เวลาที่เป็นอนาคต ในเหตุการณ์เดียวกันครั้งหนึ่งมันเคยเป็นอนาคตที่ชัดเจน วันหนึ่งมันจะเป็นปัจจุบัน - เป็นความจริงตรงหน้าเรา และวันหนึ่ง มันก็จะกลายเป็นอดีต อดีตที่ถูกแต่งเติมด้วยวันเวลา ความรู้สึก และความทรงจำ ในเหตุการณ์เดียวกัน เราใช้เวลากับมันไม่นานนักในฐานะอนาคต เราจะใช้มันในการคาดหวัง หรือไม่ก็กังวล เราจะใช้เวลากับมันนานขึ้นอีกหน่อย ตอนที่มันเป็นปัจจุบัน ช่วงเวลาที่เราต้องเผชิญหน้า เพื่อผ่านมันไปให้ได้ แต่เราจะใช้เวลากับมันนานที่สุด ตอนที่มันเป็นอดีต เพราะกับเหตุการณ์หนึ่ง เราอาจใช้เวลาคิดถึงมันเป็นหน่วยนาทีในการคาดหวัง หรือกังวลเกี่ยวกับมันในฐานะของอนาคต เราอาจใช้เวลาเผชิญหน้ามันเป็นหน่วยเวลาวันในขณะที่เรากำลังเผชิญหน้ากับมันในฐานะของปัจจุบัน แต่กับในฐานะของอดีต บางทีเราต้องใช้เวลาเป็นเดือน เป็นปี หรืออาจทั้งชีวิตในการคิดถึงมัน ทั้งที่อนาคต คือ สิ่งที่ยังมาไม่ถึง เราเลยยังปล่อยให้มันผ่านไปไม่ได้ นั่นเป็นเรื่องที่เราเข้าใจได้ ทั้งที่ปัจจุบัน คือ เรื่องที่เราต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่ และเรากำลังพยายามก้าวผ่านมันไป แต่กับอดีต อดีตอันเป็นเรื่องราวที่ผ่านไปแล้วแท้ๆ แต่เรากลับใช้เวลานานที่สุดในการคิดถึงมัน และอยู่กับมัน ขณะที่วันเวลาพยายามทิ้งอดีตเอาไว้ในเบื้องหลัง เป็นความคิดของเราเองที่พยายามเก็บกักอดีตไว้ให้เป็นปัจจุบันเสมอ โดยเฉพาะอดีตที่เป็นความเศร้า เรื่องราวที่ทำให้เรามีน้ำตา เราตอกย้ำมันซ้ำๆ ด้วยการคิดถึง เพื่อก่อให้เกิดความเจ็บปวดตรงอกข้างซ้าย ในอวัยวะที่เราเรียกมันว่าหัวใจ ลองถามตัวเองว่า นานแค่ไหนแล้ว... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: