เสียใจได้ แต่ต้องไม่ซ้ำกับเรื่องเดิมๆ

เมื่อถึงจุดหนึ่ง เราจะพบว่า การต้องพบกับความเสียใจ เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้เราไม่อยากเสียใจ แต่ความเสียใจที่เป็นธรรมดาของชีวิต ก็จะตามติดมายังตัวเราเสมอ เราจะต้องพบกับความเสียใจ ตั้งแต่เล็กจนโต มีเรื่องราวมากมายทำให้เราเสียน้ำตา ทั้งเรื่องที่ดูเป็นเรื่องเล็กในวันที่มองหันกลับไป หรือเรื่องที่ยังเป็นเรื่องใหญ่เมื่อมองจากวันนี้ ชีวิตคนหนึ่งคน ต้องพบเจอและผ่านความเสียใจเหล่านั้น นับครั้งไม่ถ้วน มีคนถามผมว่า เราจะรับมือกับความเสียใจอย่างไรดี ผมตอบไปว่า วิธีการรับมือกับความเสียใจที่ดีที่สุด คือ การเรียนรู้จากความเสียใจนั้น เพื่อที่เราจะเติบโตและเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม ใช่ครับ, อย่าเสียเปล่ากับความเสียใจ เสียใจทั้งที เราต้องเอาให้คุ้มค่า อย่างน้อย เสียใจไป ก็ต้องได้ความรู้และประสบการณ์ต่างๆ มา เพื่อให้เรามีหัวใจที่แข็งแกร่งมากกว่าแต่เดิม นอกจากนี้ ผมยังคิดว่า ใช่ การต้องเจอความเสียใจเป็นเรื่องปกติของชีวิต เราปฏิเสธความเสียใจไม่ได้หรอก แต่ที่สำคัญคือ การที่เราจะไม่ต้องเสียใจซ้ำๆ กับเรื่องเดิมๆ เพราะแม้การเสียใจจะเป็นเรื่องธรรมชาติ และธรรมดายิ่งนักสำหรับชีวิต แต่การที่เราเสียใจกับเรื่องใดก็ตามซ้ำๆ เดิมๆ นั่นแปลว่า ความเสียใจในวันที่ผ่านมาเป็นเรื่องที่เสียเปล่า เนื่องจากเราไม่ได้เรียนรู้อะไรจากความเสียใจนั้นเลย

สิ่งที่น่าเสียใจคือการใช้ชีวิตอยู่บนความเสียดาย

เมื่อเติบโตมาถึงวัยหนึ่ง คนหนึ่งคนต้องพบเจอและผ่านเรื่องราวต่างๆ มาไม่มากก็น้อย บางเรื่อง นำพาความสุขสมหวังมาให้กับเรา แต่บางเรื่อง ก็นำพาความเสียใจมาให้เรา แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่น่าเสียใจมากที่สุด ไม่ใช่การพบเจอกับความผิดหวังในชีวิต แต่คือการกลัวความผิดหวัง กลัวความเสียใจ จนไม่กล้าที่จะลงมืออะไร ทำให้ชีวิตเต็มไปด้วยความเสียดาย ในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ บางทีนะ, บางที เราต้องบอกกับตัวของเราเองว่า ความเสียใจมันอยู่กับชีวิตเราไม่นานหรอก เหมือนการฉีดยา ที่แม้จะเจ็บปวดในช่วงเวลานั้น แต่พอผ่านมาได้ ความเจ็บปวดจะค่อยๆ บรรเทาเบาบางลง ในทางตรงกันข้าม ความรู้สึกเสียดาย แม้อาจไม่เจ็บปวดเลย แต่มันจะค้างคาอยู่ในหัวใจของเราตลอดไป บางครั้ง เราก็ปล่อยให้ตัวเราเองตกอยู่ในความกลัวมากเกินไป ใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยมานานจนเกินไป ทำให้เราไม่กล้าที่จะเดินไปในเส้นทางใหม่ๆ เพื่อพบเจอเรื่องราวใหม่ๆ มีชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องที่อยากทำ แต่ไม่เคยได้ทำ แล้วใช้ชีวิตหลังจากนั้นกับคำว่า “ถ้า” ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนี้... แต่จะเป็นแบบไหนไม่รู้ เพราะไม่ได้ลงมือทำจริงๆ หากมีความฝันอยากทำอะไร หากหัวใจปราถนาในสิ่งใด อย่าเอาแต่หวาดกลัว จนไม่กล้าที่จะเริ่มต้น เพราะชีวิตที่พบเจอกับความเสียใจบ้าง ดีกว่าชีวิตที่ต้องพบกับความเสียดายไปตลอดชีวิต

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: