ความแตกต่างระหว่างการรักตัวเองและการหลงตัวเอง

ผมเป็นคนหนึ่งที่พูดมาตลอดเวลาว่า คนเราควรรักตัวเอง การรักตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญ เราควรที่จะรักตัวเองให้เป็นก่อนที่เราจะรักใครเสียด้วยซ้ำ เพราะเมื่อไหร่ที่เรารักตัวเอง เราจะรู้สึกว่าตัวของเรามีคุณค่า และเมื่อเรารู้สึกว่าตัวของเรามีคุณค่า เราก็จะถ่ายทอดความรักของเราให้กับคนอื่นได้อย่างเต็มที่ การรักตัวเองจึงเป็นเรื่องสำคัญ สำคัญกับทั้งคนที่โสด และสำคัญกับคนที่มีความรักอยู่ ปัญหาคือ พอเราพูดถึงเรื่องการรักตัวเองแล้ว กลับจะมีบางคนบอกว่า การรักตัวเองบางครั้งก็ดูเป็นเรื่องของความเห็นแก่ตัว หรือเป็นการเอาตัวเราเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ผมจะบอกว่า คนที่คิดแบบนั้น คุณกำลังเข้าใจผิด สิ่งที่คุณเรียกว่า การรักตัวเองในนิยามนั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่การรักตัวเอง หากเป็นได้แค่การหลงตัวเอง การรักตัวเองและการหลงตัวเองแตกต่างกันอย่างไร การรักตัวเองไม่ใช่การมองว่าตัวเราเองดีกว่าคนอื่น แต่คือการมองว่า เราเองก็ไม่ต่างกันจากคนอื่นๆ ไม่ได้ดีกว่า แต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่า เป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีทั้งข้อดีและข้อเสีย มีชำรุด บกพร่อง และก็มีที่น่าภาคภูมิใจ การรักตัวเองไม่ใช่การมองว่าความรักของเราคือศูนย์กลางของจักรวาล แต่มองว่า ความรักควรเริ่มต้นจากตัวเรา แล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้น ขยายความรักนั้นไปให้กับคนอื่นๆ ส่วนความหลงตัวเองนั้น เป็นสิ่งตรงกันข้ามกับที่กล่าวมาทั้งหมด ที่สำคัญ คนหลงตัวเอง สุดท้ายแล้วเขาจะรู้สึกเดียวดาย และจมลงอยู่ในความทุกข์ แต่คนที่รักตัวเอง เขาจะมีความสุข ที่ได้มอบความรักให้คนอื่นๆ เป็นความรักที่เต็มล้นอยู่ในหัวใจของเขา

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: