อย่าให้วันแย่ๆ แค่หนึ่งวัน อยู่กับเราเกินข้ามวัน

มนุษย์ทุกคนมีวันที่ดีและมีวันที่แย่ ในความเป็นจริงถ้าจะพูดกันให้ยุติธรรมแม้กระทั่งในวันที่ดีก็มีเรื่องราวที่แย่ๆ อยู่และแม้ในวันที่เรามองว่า มันเป็นวันที่แย่ก็มีเรื่องราวดีๆ อยู่ วันที่ดี หรือว่าวันที่แย่ บ่อยครั้งเกิดขึ้นเพราะเราเอาหัวใจไปรู้สึกกับเรื่องราวไหนของวันนั้นมากกว่ากัน ถึงอย่างนั้นแม้กระทั่งวันที่ว่าแย่วันที่ไม่ดีเลยของเราสุดท้ายแล้วมันก็คือวันหนึ่งวันเป็นวันแค่หนึ่งวันใน 365 วัน ไม่ได้ยาวนานไปกว่านั้นไม่ได้ต่อเนื่องไปกว่านั้นถ้าใจของเราไม่ยินยอม บ่อยครั้งที่วันแย่ๆ ของวันหนี่งกลายเป็นวันที่แย่ๆ ของเราทั้งสัปดาห์ หรือทั้งเดือน หรือทั้งปีเพราะเราไม่ปล่อยให้วันแย่ๆ วันนั้น จบลงแค่วันนั้นแต่เรายังเอาวันแย่ๆ วันนั้นมาคิดต่อ ติดพัน ค้างคาอยู่ในหัวใจ นั่นคือเหตุผลที่ความทุกข์ไม่ยอมจางหายไปและความทุกข์ได้อยู่กับเรายาวนานกว่าที่เป็นจริง ไม่เป็นไรหรอกถ้าวันนี้จะเป็นวันที่แย่ไม่เป็นไรหรอกหากทุกอย่างจะไม่เป็นเหมือนใจเราแค่หยุดวันนี้ ไว้แค่วันนี้แล้วปล่อยให้วันใหม่ได้ทำหน้าที่ของมัน

เหตุผลที่เราไม่ควรร้องไห้เพราะเขาอีกต่อไป

ความสัมพันธ์ที่มีนามว่าความรักคือคำสั้นๆ ที่ทำให้คนเราเสียน้ำตาได้มากที่สุดบางครั้ง ในความสัมพันธ์ เราเสียน้ำตาเมื่อความสุขเอ่อล้นในหัวใจแต่บ่อยครั้ง ในความสัมพันธ์ เราเสียน้ำตาเพราะว่า รู้สึกเสียใจ ความเสียใจมาจากความผิดหวังและความผิดหวังมาจากความคาดหวังยิ่งเราเคยคาดหวังกับความสัมพันธ์มากเพียงใดเราก็ยิ่งมีโอกาสที่จะผิดหวัง เสียใจจากความสัมพันธ์นั้นมากเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นการมีความหวังในความสัมพันธ์ย่อมดีกว่าเพราะคงไม่มีอะไรแย่เท่าการตกอยู่ในความสัมพันธ์ที่หมดหวัง สิ่งที่แปลกคือ แม้กระทั่งในวันที่ความสัมพันธ์นั้นได้จบลงไปแล้ว แต่บางคนก็ยังคงร้องไห้ เสียน้ำตาให้กับความสัมพันธ์เก่าๆ เหล่านั้น และนี่คือเหตุผลที่ว่า ทำไมเราถึงไม่ควรที่จะร้องไห้เพราะเขาอีกต่อไป 1.อดีตผ่านไปแล้ว และเราแก้ไขไม่ได้แล้ว ไม่มีใครควรเสียน้ำตาให้กับสิ่งที่ไม่ย้อนคืน เราต้องยอมรับให้ได้ว่า เวลาที่เราอยู่ตรงนี้ วินาทีนี้ คือปัจจุบัน ปัจจุบันที่ไม่มีเขา ปัจจุบันที่มีเพียงเรา ส่วนเรื่องราวและผู้คนที่เราร้องไห้ให้นั้น คือเรื่องราวและผู้คนในอดีต ที่ถึงอย่างไรก็คงไม่ย้อนกลับมา แท้จริงชีวิตของคนเราควรมองไปข้างหน้า และอยู่กับปัจจุบัน เราใช้เวลากับการเสียน้ำตาให้อดีตมามากจนเกินไปแล้ว 2. เมื่อเขาไม่ได้เห็นว่าเราสำคัญอีกต่อไป แล้วทำไมเราถึงต้องรู้สึกไปเองว่า เขายังสำคัญ คนเราทุกคนมีคุณค่า ตัวของเราเองก็มีคุณค่า ถ้าเลือกได้ใครๆ ก็อยากมีความรักที่สุขสมหวัง แต่เมื่อเลือกไม่ได้ เราก็ต้องเข้าใจว่า ความผิดหวังคือส่วนหนึ่งของชีวิต การยอมรับความผิดหวัง คือสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเราไปต่อได้ การยอมรับว่า เราไม่ได้สำคัญกับเขาอีกต่อไป จะช่วยให้เราเข้าใจว่า ทำไมเราถึงไม่ควรเสียเวลามาร้องไห้ให้กับเขาอีกแล้ว เพราะยิ่งเขามองว่าเราไม่สำคัญ เรายิ่งต้องให้ความสำคัญกับตัวเราเอง 3.เราดูดีที่สุดตอนยิ้ม ไม่ใช่ตอนที่เราร้องไห้ ผู้หญิงที่สวยที่สุดในตัวเรา ผู้ชายที่หล่อที่สุดในตัวเราคือคนที่กำลังยิ้มอยู่ […]

เหตุผลที่เรายังไม่ควรรักใคร

ความรักเป็นสิ่งสวยงามเรื่องนี้เป็นความจริงที่ไม่ว่าใครก็ยากจะปฏิเสธผมเองก็ยอมรับในความงดงามของความรักและปราถนาในความรักเป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นความรักก็เหมือนทุกสิ่งไม่ใช่ว่าจะเหมาะสมกับทุกคนในทุกสถานการณ์โดยเฉพาะความรัก เป็นเรื่องมากกว่าแค่รักแต่ความรักเป็นเรื่องของการใช้ชีวิตแต่ความรักเป็นเรื่องของการบริหารจัดการความสัมพันธ์ความรักจึงไม่ใช่เรื่องง่ายแค่รักแต่ความรักเรียกร้องความเข้าใจ และต้องการความรับผิดชอบ คนทุกคนควรมีความรัก และควรรักใครถ้าหัวใจบอกว่ารัก แต่แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกครั้ง และไม่ใช่ทุกเวลาที่ความรักเพรียกหา แล้วเราต้องกระโจนลงไปในความรักเสมอ บางครั้ง บางครา แม้อาจดูเหมือนมีเหตุผลมากมายที่เราจะรักใครบางคน แต่มันก็มีบางเหตุผลเหมือนกัน ที่บอกให้เรารู้ว่า เรายังไม่ควรที่จะรัก และเรายังไม่พร้อมที่จะรัก อย่าเพิ่งรักใคร ถ้าเรารู้ตัวว่า ไม่พร้อมรับมือกับความเสียใจ ความรักไม่ได้นำพามาซึ่งสุขสมหวังเสมอไปหรอก ในทางตรงกันข้าม คนเราต้องยอมพบเจอกับความผิดหวังนับครั้งไม่ถ้วน เพื่อที่จะได้พบเจอความสมหวังในความรักสักหนึ่งครั้ง เป็นการสมหวังในความรัก ครั้งที่จะอยู่กับเราตลอดไป แต่ถ้าเรารู้สึกว่า ใจเรายังอ่อนแอเกินกว่าที่จะเสียใจ เปราะบางเกินกว่าจะรับแรงกระแทกของความผิดหวังได้ไหวในตอนนี้ การเก็บหัวใจไว้รอวันที่พร้อม ไม่มีคำว่าสายเกินไป จงรักใครเพราะว่ารัก อย่ารักใครเพียงเพราะว่าเหงา บ่อยครั้ง ความเหงาทำให้รู้สึกว่า เราต้องการใครสักคนแต่ความรู้สึกว่า เราต้องการใครสักคน นั่นไม่ใช่ความรู้สึกเดียวกันกับความรักเพราะความรัก คือ ความรู้สึกที่ว่า เราอยากมีใครคนนั้นไปตลอดชีวิต อย่าให้ความเหงา หลอกว่าเรากำลังต้องการความรัก เพราะความรักที่เกิดขึ้นจากความเหงา มักไม่ยืนยาว และสร้างความปวดร้าวให้หัวใจของคนสองคนได้เสมอ รักในวันที่เราพร้อมเป็นผู้ให้ ความรักไม่ใช่การเรียกร้องความรักไม่ใช่การสนองความปราถนาใดของตนเองความรักคือความสุขที่ได้ให้และความพอใจที่เห็นคนที่เรารักมีความสุข ความรักต้องการความเสียสละเมื่อเรารักใคร เราอาจต้องยอมสละความเป็นเราไปครึ่งหนึ่งเพื่อที่เราจะเป็นเราที่พอดีกันกับอีกครึ่งหนึ่งที่เราตามหามาตลอดชีวิต เมื่อจะมีความรัก จงแน่ใจเสียก่อนว่า เราพร้อมที่จะเป็นฝ่ายให้ ไม่ได้หวังเพียงแค่จะเป็นฝ่ายรับ

ผู้ชายในร้านขายเครื่องสำอาง ผู้หญิงในร้านรองเท้าฟุตบอล

กิจวัตรประจำวันหยุดสุดสัปดาห์ของมนุษย์เมืองขี้ร้อนอย่างผมคงเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากการเดินตากเครื่องปรับอากาศในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ด้วยความเป็นคนที่ชอบสังเกตวิถีชีวิตผู้คนทำให้นอกจากการเดินรับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศแล้วผมชอบเฝ้ามองความเป็นไปของผู้คนที่เดินไปมาในห้างสรรพสินค้าเช่นเดียวกัน สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตคือห้างสรรพสินค้านั้น จะเป็นสถานที่ที่คู่รักมาใช้เวลาร่วมกันบางคู่มาเพื่อหาอาหารทานบางคู่มาเพื่อจับจ่ายซื้อสินค้าที่ต้องการบางคู่มาเพื่อเดินตากเครื่องปรับอากาศในวันที่แดดร้อนของกรุงเทพ ฯ ไม่เป็นใจให้เดินกลางแจ้ง โดยธรรมชาติแล้วผู้ชายและผู้หญิงมีความสนใจที่แตกต่างกันผู้ชายชอบกีฬา ผู้หญิงชอบความสวยความงาม แต่เมื่อความรัก คือการไปด้วยกันเป็นคู่ทำให้ภาพที่เห็นบ่อยจนชินตาคือภาพของชายหนุ่มที่ไปรอหญิงสาวของเขาเลือกซื้อเครื่องสำอางในร้านขายเครื่องของเกี่ยวกับความงามและหญิงสาวที่เดินตามชายหนุ่มผู้กำลังเลือกซื้อรองเท้าฟุตบอล มันทำให้ผมเห็นว่า ในความรัก แม้คนสองคนจะแตกต่างกัน มีความสนใจ มีความชอบที่ไม่เหมือนกัน แต่เมื่อรักกันแล้ว เมื่อตัดสินใจที่จะคบกันแล้ว พื้นที่หัวใจของเราจะขยายกว้างขึ้น ความสนใจของคนที่เรารักจะกลายเป็นความสนใจของเราด้วย แม้ว่า เราไม่เคยจะสนใจ สถานที่ที่คนที่เรารักไป เป็นสถานที่ที่เราอยากใข้เวลาอยู่ด้วยกัน แม้เป็นสถานที่ที่เราไม่เคยคิดจะไป ในความสัมพันธ์ เมื่อถึงจุดหนึ่งเขาชอบอะไร เราชอบอะไรอาจไม่สำคัญอีกต่อไป เพียงเราชอบที่จะอยู่ด้วยกัน และรักที่จะไม่ห่างกัน กิจกรรมอะไรที่ทำ สถานที่ไหนที่ไปก็ไม่มีความหมายเท่าคนข้างๆ ที่ไปด้วยกัน เพราะใครคนนั้นคือความหมายของความสุขของเรา

วิธีรับมือพายุที่เข้ามาในชีวิต : เมื่อเราต่างมีพายุลูกนั้นเป็นของตัวเอง

เช้าวันนี้ สิ่งที่อยู่ในความสนใจของคนส่วนใหญ่คือเรื่องราวของพายุปาบึกที่พัดพาเข้ามาในบริเวณจังหวัดภาคใต้ของประเทศไทยสร้างความเสียหายและสูญเสียไปไม่น้อย แต่ในท่ามกลางความมืดมิดของพายุก็มีแสงสว่างบางอย่างให้เราได้มองเห็นเป็นแสงสว่างที่เกิดขึ้นจากการเตรียมพร้อมรับมือกับพายุทำให้ภัยธรรมชาติครั้งนี้แม้เลวร้าย แต่ไม่ร้ายแรงเท่าที่กังวลเป็นเพราะเมื่อรู้ว่า พายุจะเข้ามาไม่มีใครประมาททุกคนร่วมใจกันเตรียมรับมือกับพายุ ในมุมหนึ่ง เราทุกคนก็มีช่วงเวลาที่พบเจอพายุพัดพาเข้ามาในชีวิตของเรา เป็นพายุที่เข้ามาในชื่อของปัญหา เป็นพายุที่เข้ามาในชื่อของอุปสรรค เป็นพายุที่เข้ามาในนามของความเปลี่ยนแปลง เราทุกคนบนโลกใบนี้ ต่างต้องเจอพายุลูกนั้นของชีวิตด้วยกันทั้งนั้น สิ่งที่ทำให้คนแต่ละคนผ่านพายุที่พัดเข้ามาในชีวิตได้ คือ วิธีการที่เราใช้ในการรับมือพายุลูกนั้น และการที่เราจะรับมือกับพายุได้เราต้องยอมรับความจริงให้ได้ก่อนว่าแม้ในวันที่ชีวิตของเราดูสงบ สุข และสดใสนั่นไม่ได้แปลว่า เราจะไม่เจอปัญหา หรืออุปสรรคใดๆ เข้ามาในชีวิต ในทางตรงกันข้ามพายุแห่งปัญหาจะเข้ามาพัดพาชีวิตเราอย่างไม่ทันตั้งตัว เราจึงต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอว่าวันนี้เราสุข พรุ่งนี้เราอาจทุกข์วันนี้เป็นวันที่ดี พรุ่งนี้อาจเป็นวันที่แย่ การเตรียมพร้อมรับมือกับพายุที่เข้ามาไม่ได้ช่วยให้พายุไม่เข้ามาถึงอย่างไรปัญหา อุปสรรคก็จะเข้ามาในชีวิตของเราอยู่ดี แต่การเตรียมพร้อมจะทำให้เรามีสติและสตินี่แหละที่จะนำพาเราผ่านปัญหาทั้งปวงไปได้แน่นอนว่า อาจเปียกปอนแน่นอนว่า อาจมีบางส่วนในหัวใจของเรากลายเป็นซากปรักหักพัง ถึงอย่างนั้น ในวันที่ผ่านมาได้เราก็จะรู้ว่า แม้เราไม่อาจแก้ไขอดีตที่ผ่านมาแล้วได้แต่เราสามารถสร้างสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นกับชีวิตของเราได้ใหม่อีกครั้ง ไม่สำคัญว่าจะต้องเจอพายุแห่งชีวิตอีกกี่ลูกไม่สำคัญว่าจะต้องเผชิญปัญหาต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาอีกกี่ครั้ง สำคัญคือทุกครั้งที่ผ่านมาได้เราไม่ลังเลใจที่จะเริ่มใหม่ทุกครั้งด้วยความหวังถึงสิ่งที่ดีงามยิ่งกว่าเดิม เพราะไม่มีพายุลูกไหนที่จะไม่ผ่านไป

เราต้องรู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ต้องยอมปล่อยใครบางคนออกไปจากชีวิต

ใช่หรือไม่ว่าในชีวิตของคนหนึ่งคนเราได้มีโอกาสได้พบเจอผู้คนมากมาย บางคนก็ได้แค่ “พบเจอ” จริงๆแต่บางคนเราก็ได้กลายเป็น “คนรู้จัก”และอีกไม่มากที่กลายเป็น “ความผูกพัน” การพบเจอแต่ละครั้งกับคนแต่ละคนมีความหมายกับเราแตกต่างกันออกไป บางคนเจอเพื่อสร้างความสุขให้กับเราในขณะที่บางการพบเจอมีสถานะเป็นความเศร้าในหัวใจแต่ไม่ว่า ในสถานะความรู้สึกแบบไหนทุกคนต่างเข้ามาและจากไปเหมือนกัน ไม่มีใครจะอยู่ในชีวิตเราไปตลอดและเราก็ไม่ได้อยู่ในชีวิตใครไปตลอดได้ การเจอกับการจากเป็นของคู่กันพอๆ กับความสุขกับความเศร้า แม้นั่นเป็นสิ่งที่เราไม่อยากยอมรับแต่มันก็เป็นความจริงมากพอที่เราไม่อาจจะหลีกเลี่ยง เราอาจเคยรักใครบางคนมาก และยังรักคนๆ นั้นอยู่ คิดว่า เขาจะอยู่กับเราตลอดไป แต่ถ้าวันหนึ่งใจของเขาไม่ได้อยู่กับเราแล้ว และตัวของเขาก็ไม่ได้ปราถนาจะอยู่กับเราอีกต่อไป ยิ่งเขาอยากจะไป ยิ่งเราพยายามที่จะรั้งไว้ คนที่ต้องเสียใจที่สุดก็คือเรา บางทีนะ, บางทีเราต้องยอมความจริงความจริงที่ว่า สุดท้ายแล้วคนเราล้วนต้องจากกันโดยเฉพาะการจากลาที่เกิดขึ้นเพราะว่า ใจของอีกคนไม่อยากอยู่สุดท้ายแล้วต่อให้พยายามรั้งแค่ไหน เราก็รั้งไว้ไม่ไหวการพยายามรั้งเขาไว้ ไม่ต่างอะไรกับการยื้อความเสียใจให้ตัวเอง พอเถอะนะถ้าเขาไม่ได้รักเราแล้วพอเถอะนะถ้าเขาไม่ได้อยากอยู่กับเราแล้วจงปล่อยเขาไปกลับมารักตัวเองให้มากๆเอาใจที่บอบช้ำเพราะเคยให้เขามาเยียวยาความรู้สึกของเรา แล้ววันหนึ่งเราจะนึกขอบใจตัวเองที่ยอมปล่อยเขาไปในวันนั้น วันที่เราไม่ได้รักกันมากพอ

จงมีความสุขให้ได้ แม้ในวันที่ทุกข์มาเยือน

หากชีวิตของคนเราเป็นฤดูกาลก็คงเป็นชีวิตที่มีฤดูกาลผลัดเปลี่ยนเวียนหมุนกันไปฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูหนาว ชีวิตเรา ก็มีฤดูแห่งความสุข ฤดูแห่งความทุกข์ และฤดูที่รู้สึกหน่วงๆ ในหัวใจเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละวัน ในความเป็นจริงเราต่างก็ปราถนาให้ชีวิตของเรามีแต่ความสุขพบเจอแต่เส้นทางที่ราบรื่นและเรียบง่ายไม่มีอุปสรรค ปราศจากขวากหนาม แต่ในความเป็นจริงชีวิตจะไม่ปฏิบัติต่อเราอย่างนั้นชีวิตจะนำพาความลำบาก นำพาปัญหาและเรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เป็นอย่างใจมาให้เราได้พบเจอ ใครๆ ก็อยากมีความสุข แต่ชีวิตก็ขยันพาความทุกข์มาให้เรา บางทีนะ, บางที คงจะดีถ้าเราไม่ปล่อยให้ความสุขของเราแปรเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ที่ต้องเจอ เวลามีความสุข เราอาจสุขตาม แต่เวลาเจอความทุกข์ ใจเราไม่จำเป็นต้องทุกข์ตาม เพราะไม่ว่าอะไรก็ตามจะเกิดขึ้นกับเราสิ่งนั้นเป็นเพียงสิ่งเร้าที่เข้ามากระทบกับหัวใจของเราแต่ใจของเราจะโอนอ่อนไปทางไหนขึ้นอยู่กับหัวใจของเราเอง ทุกข์เข้ามาเราก็สุขกลับไปได้ถ้าเราเข้าใจว่า ความทุกข์นั้นเป็นครู เข้ามาเพื่อสอนบทเรียนให้เราและยิ่งเข้าใจว่า ความทุกข์นั้นเป็นของชั่วคราวมาแล้วก็หายไป เวลาที่มีความสุขจงสุขให้เต็มที่อย่างดอกไม้ที่ผลิบานเวลาที่มีความทุกข์ก็จงมีความสุขเช่นกันสุขเพื่อให้รู้ว่า ความทุกข์นั้นไม่แข็งแกร่งพอชนะใจเรา

หากชีวิตคือการเดินทาง คงไม่ใช่การเดินทางที่เราต้องไปถึงจุดหมายให้ไวที่สุด แต่เป็นการเดินทางที่เราเก็บเกี่ยวเรื่องราวระหว่างทางได้มากที่สุด

การเดินทางบนโลกใบนี้มีอยู่สองแบบ หนึ่ง คือการเดินทางที่มุ่งเน้นจุดหมายสอง คือการเดินทางที่มุ่งเน้นความสุขในการเดินทาง การเดินทางที่มุ่งเน้นจุดหมายสิ่งที่ผู้เดินทางปราถนาคือการไปถึงปลายทางให้ไวที่สุด รายละเอียดระหว่างทางคือสิ่งที่ถูกละเลยบ่อยครั้ง เราถึงจุดหมายโดยจำไม่ได้ว่าระหว่างทางเราผ่านอะไรมาบ้าง ส่วนการเดินทางที่มุ่งเน้นความสุขระหว่างทางสิ่งที่ผู้เดินทางปราถนาคึอการเก็บเกี่ยวความทรงจำและเรื่องราวดีๆ ระหว่างทาง อาจถึงจุดหมายปลายทางช้าหน่อยแต่ทุกรายทางที่ผ่านมาจะเป็นจุดหมายในตัวของมันเองที่มีเรื่องราวอันน่าจดจำ หากเป็นความรัก ถ้าความรักคือการเดินทาง บางครั้ง ความรักที่ดี ที่น่าจดจำ อาจไม่ใช่ความรักที่ลงเอยกันได้ไวที่สุด แต่คือความรักที่มีความทรงจำอันเปี่ยมไปด้วยความสุขมากมายร่วมกัน หากเป็นการใข้ชีวิตการใช้ชีวิตที่ดีคงไม่ใช่ชีวิตที่ได้สิ่งใดที่ต้องการมาด้วยความรวดเร็วที่สุดแต่คือชีวิตที่มีเรื่องราวให้เราได้ยิ้มในทุกวันเป็นเรื่องราวที่จะอยู่ในความทรงจำของเราไปอีกเนิ่นนาน สุดท้ายแล้วชีวิตคือชีวิตของเราไม่ผิดหรอกถ้าเราเลือกที่จะเดินทางไปถึงปลายทางให้ไวและไม่ผิดเช่นกันถ้าเราเลือกจะเก็บเกี่ยวความสุขระหว่างทาง สิ่งสำคัญคือการรู้ให้แน่ชัดว่าสิ่งใดกันที่ชีวิตเราต้องการความรวดเร็วหรือว่าความสุข หากคำตอบแน่ชัดแล้วว่าคือความสุข ก็อย่าลังเลใจที่จะผ่อนคันเร่งชีวิตให้ช้าลงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อพบว่า มีอะไรมากมายรอเราอยู่

ความสุขของชีวิตคือการใช้ชีวิตอย่างปกติ

ผมเคยคิดว่า ความสุขคือการได้ใช้ชีวิตอย่างพิเศษชีวิตอย่างพิเศษของผม ไม่ได้หมายถึงว่า ต้องเป็นชีวิตที่มีวิถีหรูหรากว่าใครแต่หมายถึง ชีวิตที่ไม่น่าเบื่อ ชีวิตที่ไม่จำเจเป็นชีวิตที่สนุก และตื่นเต้น แต่พอเวลาผ่านไปผมพบว่า ความสุขของชีวิตไม่ใช่อะไรเลยแต่คือการได้ใช้ชีวิตธรรมดาสามัญอย่างที่เราเป็นคือการนอนหลับได้อย่างเต็มที่คือการเดินได้อย่างสะดวกคือการนั่งได้อย่างปกติคือการกินได้อย่างที่ต้องการคือการหายใจได้อย่างโล่งจมูก สิ่งเหล่านี้อาจดูเหมือนธรรมดา แต่สิ่งธรรมดาที่เรามีอยู่นั่นแหละ ในวันที่เสียไปเราจะรู้สึกว่า มันมีค่ามากมายแค่ไหน อย่าให้ความเคยชินทำให้เรามองข้ามความงดงามของความธรรมดาอย่าทำให้ความไม่รู้จักพอทำให้เรามองข้ามความหมายของความเรียบง่าย ชีวิตที่มีความสุขคือชีวิตที่เราพบว่า เรายังใช้ชีวิตได้อย่างที่เราเคยใช้ใช่, จริงอยู่ที่คนเราต้องมองหาสิ่งที่ดีขึ้นแต่อย่าปล่อยให้การมองหานั้นทำให้เรามองผ่านสิ่งงดงามที่เรามีอยู่ในทุกวัน เพราะสิ่งสำคัญจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่เราขาดแต่คือสิ่งที่เรามี

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นกลายเป็นอดีตเสมอ

เวลาที่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้เวลาที่ไม่ใช่สิ่งซึ่งมนุษย์สมมติขึ้นมาเองคือเวลาอดีต เวลาปัจจุบัน เวลาอนาคต ปัจจุบัน คือ เวลา ณ ขณะนี้ เวลาตอนนี้ ที่เรากำลังเดิน คิด พูด กระทำต่างๆ อยู่อดีตคือเวลาก่อนปัจจุบันเกิดขึ้นส่วนอนาคตคือเวลาหลังจากปัจจุบันผ่านไป ทุกอดีตเคยเป็นปัจจุบันทุกอนาคคตกำลังกลายเป็นปัจจุบันและทุกปัจจุบันเคยเป็นอดีตและอนาคต ความทุกข์ของคนเราเกิดขึ้นได้มากมายจากหลายสาเหตุทุกข์เพราะสุขภาพทุกข์เพราะความรักทุกข์เพราะการงานทุกข์เพราะอะไรได้อีกมากมายแต่ส่วนใหญ่แล้ว คนเราทุกข์เพราะอดีต แน่นอนว่า ตอนที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นตอนนั้นเราทุกข์เพราะสิ่งนั้นแต่พอสิ่งนั้นผ่านไปแล้วกลายเป็นเพียงอดีตไปแล้วเราก็ยังเอาใจของเราตามไปทุกข์กับอดีตนั้น เรื่องราวบางเรื่องราวเหตุการณ์บางเหตุการณ์ผ่านไปนานแล้วปัจจุบันกำลังส่งยิ้มให้เราและอนาคตกำลังส่งประกายแสงแห่งความหวังบางครั้งบางหน เรากลับไม่ยอมปล่อยอดีตไปจากชีวิตของเรา สิ่งใดก็ตามเกิดขึ้นไม่ว่าสิ่งนั้นจะทำให้เราสุขไม่ว่าสิ่งนั้นจะทำให้เราทุกข์ในที่สุด สิ่งนั้นจะกลายเป็นอดีต ตัวเราเองใจของเราเองที่ต้องอยู่กับปัจจุบันที่ต้องมั่นคงกับตอนนี้ นาทีนี้ ขณะนี้ ปล่อยให้อดีตเป็นเรื่องของสิ่งที่ผ่านปล่อยให้อนาคตเป็นเรื่องของสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น สบตากับปัจจุบันเพราะนั่นคือช่วงเวลาที่มีอยู่จริงตอนนี้